31.5.07

நாளை நமதே - 5

வாசனும் மூர்த்தியும் ப்ரவுசிங் செண்டரிலிருந்து பள்ளி நண்பர்களுடன் வெளியே வந்தனர்.

மூர்த்தி மற்றவர்களுடன் கலக்காமல் சற்று விலகி நடந்ததைக் கவனித்தான் வாசன்... 'டேய் என்னடா... அப்செட்டாயிட்டியா?'

மூர்த்தி தோள்களைக் குலுக்கிக் கொண்டு எங்கோ பார்த்தான்... அவனுடைய முகம் வாடியிருந்தது. இரட்டை சகோதர்கள் இருவரும் சேர்ந்துதான் நுழைவுத் தேர்வுக்கு தயாரித்தார்கள். ஒரே பயிற்சி வகுப்புக்குத்தான் சென்றார்கள்.. ஆனால் ரிசல்ட்? அவனுக்கும் அவனை விட பத்து நிமிடம் இளையவனான வாசனுக்கும் இடையில் பத்து மார்க் வித்தியாசம்... அண்ணனை மிஞ்சிய தம்பி..

'டேய் பசங்களா.. எல்.கே.ஜியிலருந்து ஒரே ஸ்கூல்ல படிச்ச நீங்க எஞ்சினீயரிங்கும் ஒரே காலேஜ்ல பண்ணணும்னுதான் ஒங்க ரெண்டு பேரையும் ஒரே கோச்சிங் க்ளாஸ்ல சேக்கறேன்... ரெண்டு பேரும் ஒன்னா ஒக்காந்து ப்ரிப்பேர் பண்ணணும்... வாசா... மூர்த்தியும் ஒன்ன மாதிரியே மார்க் வாங்க வைக்கறது ஒன் பொறுப்பு.' அப்பா பொறப்பட்டு போறப்போ சொன்னது ஞாபகம் வந்தது... இன்னைக்கி அப்பா ஃபோன்ல என்ன சொல்லப் போறாரோ....

வாசன் நண்பர்களைப் பார்த்தான்... 'என்னடா எவனும் ஒன்னும் சொல்ல மாட்டேங்கறீங்க... மூர்த்தியும் மூஞ்ச தொங்கப் போட்டுக்கிட்டு நடக்கிறான்... I feel guilty... ஏதாச்சும் சொல்லுங்கடா.'

நண்பர்கள் கூட்டம் சாலையோரம் ஒதுங்கியது. 'என்ன மச்சி சொல்ல சொல்றே? இதுவரைக்கும் ஒன்னா இருந்தோம்... இனி... ' என்றான் கணேஷ் சொல்ல வந்ததை முடிக்காமல்... அவனுக்கு தன்னைவிட மூர்த்தியைத்தான் அதிகம் பிடிக்கும் என்பது வாசனுக்கு தெரிந்துதானிருந்தது.

'டேய்... அப்படி சொல்லாத... ஒரு பத்து மார்க் ஜாஸ்தி வாங்குனதாலத்தான சொல்றே? நீங்க எங்க சேரப்போறீங்களோ அங்கதாண்டா நானும் சேரப்போறேன்... ஒங்களுக்காக இல்லன்னாலும் மூர்த்திக்காக....'

மூர்த்தி முறைத்தான். 'எதுக்கு? அதெல்லாம் தேவையில்லை... ஒனக்கு எங்க கிடைக்குதோ அங்கயே சேர்ந்துக்கோ... எங்களுக்காக ஒன்னும் சாக்ரிஃபைஸ் பண்ண வேணாம்...' என்றவன் நண்பர்கள் குழுவைப் பார்த்தான். 'என்னடா சொல்றீங்க?'

'கரெக்ட்றா... இவன் எதுக்கு நமக்காக சாக்ரிஃபைஸ் பண்ணணும்... தேவையில்லை...' என்றான் மணி..

இவன் ஒருத்தன்... நா என்ன சொன்னாலும் அத எதிர்த்து சொல்றதே இவன் வேலை... என்று நினைத்தான் வாசன்... இனி என்ன சொன்னாலும் இவனுங்க ஆட்டியூட் மாறப்போறதில்லை... வீட்டுக்கு போய் பாத்துக்கலாம்... மூர்த்திய பத்தி அவனுக்கு நல்லாவே தெரியும்... எதுக்கெடுத்தாலும் எமோஷனல் ஆவறது... காச் மூச்சுன்னு கத்தறது... ஒங்கிட்ட பேச மாட்டேன் போடாங்கறது... ரெண்டு மூனு நாள் ஆனதும் அம்மா ரெண்டு பேரையும் சமாதானப்படுத்தி சேத்து வைக்கறது... இதெல்லாம் சகஜம்தானே...

'சாரிடா... நா வேணும்னு இத செய்யல... மூர்த்திக்கி இது தெரியும்... ஒங்களயெல்லாம் கன்வின்ஸ் பண்ணணும்னு எனக்கு தேவையில்லை... மூர்த்தி வா வீட்ல போய் பேசிக்கலாம்... அப்பா சாயந்தரம் கூப்பிடறதுக்குள்ள we should come to a decision.' என்றான் வாசன் மூர்த்தியைப் பார்த்தவாறு.

'நீ வேணும்னா போடா.. என்னெ எதுக்கு கூப்பிடறே?'

வாசன் தன் சகோதரனைப் பார்த்தான்.... அவனுடைய முகத்தைக் கூட பார்க்க பிடிக்காதவன் போல நிற்பதைப் பார்த்தவன் இனியும் அங்கு நின்றால் விரோதம் கூடவே செய்யும் என்று நினைத்தவனாய், 'சரிடா.... உன் இஷ்டம்...' என்றவாறு சாலையின் மறுப்பக்கத்திலிருந்த பஸ் ஸ்டாப்பை நோக்கி நடந்தான்...

மூர்த்தியும் அவனும் இரட்டை சகோதரர்கள் என்றாலும் இருவரும் கார்பன் நகலைப் போன்ற முகச்சாயலைக் கொண்டிருந்தாலும் குணத்தில் கிழக்கும் மேற்குமாக இருந்தார்கள்.

வாசன் ஒரு இண்ட்ரோரோவர்ட். யாருடனும் எளிதில் ஒட்ட மாட்டான். மூர்த்தி நேர் எதிர்... எல்.கே.ஜியிலேயே வகுப்பில் பாதிக்கு மேல் அவனுடைய நண்பர்கள்தான்... வாசன் வாயைத் திறக்கவே யோசிப்பான்... மூர்த்தி வாயைத் திறந்தால் மூடமாட்டான்...

வாசன் ஒரு புத்தகப் புழு... காலாண்டு பரீட்சைக்குக் கூட இராப்பகலாக படிப்பான்... மூர்த்தி புத்தகத்தை கையில் தொடவே மாட்டான்...ஆனாலும் பரீட்சையில் எப்படியோ வெற்றி பெற்றுவிடுவான்..

'டேய் நீயும் அவன மாதிரி ஒக்காந்து ஒழுங்கா படிச்சா அவனெ மாதிரியே ராங் வாங்கலாமில்ல?' என்றால் 'அடப்போங்கப்பா... ஸ்கூல்ல வாங்கற ராங்கால லைஃப்ல ஒன்னும் யூஸ் இருக்காதுப்பா.' என்று டயலாக் அடிப்பான்..

பஞ்சாபகேசன் பார்வதி தம்பதியர் திருமணமாகி பத்துவருடங்கள் குழந்தைக்காக ஏங்கி கோயில், கோயிலாக நடந்து கிடைத்த இரட்டை தவப்புதல்வர்கள் இருவருமே ஒன்றுதான் என்றாலும் மூத்தவன் மூர்த்தியின் மீது பஞ்சாபகேசனுக்கு தனிப்பட்ட பாசம் இருந்தது. வாசன் அம்மா பிள்ளை என்றால் மூர்த்தி அப்பா பிள்ளை..

ஆகவேதான் ப்ளஸ் டூவில் சுமாரான மதிப்பெண்கள் பெற்றிருந்த மூர்த்தியையும் எப்படியாவது ஒரு பொறியாளராக ஆக்கிப் பார்த்துவிடுவதென விருப்பப்பட்டார். 'டேய் வாசா.. நீ என்ன பண்ணுவியோ மூர்த்திக்கும் ஏதாவது ஒரு எஞ்சினியரிங் காலேஜ்ல கிடைச்சிரணும்.. அவனெ கோச் பண்ணி எண்ட்ரன்ஸ்ல மார்க் எடுக்க வைக்க வேண்டியது உன் பொறுப்பு, சொல்லிட்டேன்... ஒனக்கு ஃப்ரீ சீட் கிடைச்சிரும்... ஆனா அவனுக்கு பேமெண்ட் சீட்டானாலும் பரவால்லை... நீ எங்க படிக்கறியோ அதே காலேஜ்ல அவனும் படிக்கணும்... முடியாதுன்னு சொல்லிறாத... இது அப்பாவோட ரிக்வெஸ்ட்.. என்ன சொல்றே...'

அவனால் என்ன சொல்ல முடியும் சரிப்பா என்பதைத் தவிர...

ஆனால் மூர்த்திக்கு வாசனை சார்ந்திருப்பதில் எந்த விருப்பமும் இல்லை... பஞ்சாபகேசன் புறப்பட்டு சென்றதிலிருந்தே அவன் போக்கிலேயே நண்பர்களுடன் சேர்ந்துக்கொண்டு ஊர் சுற்றுவதிலேயே குறியாயிருந்தான்... இருவரும் ஒரே பயிற்சி வகுப்பில் சேர்ந்திருந்தாலும் மூர்த்தி தன்னுடைய நண்பர்களுடம் முதலில் புறப்பட்டுச் சென்றுவிடுவான். வகுப்பிலும் அவனுடன் சேர்ந்து அமரமாட்டான். வகுப்பில் கூறப்பட்டும் எதையும் குறித்துக்கொள்ளவும் மாட்டான்...

அம்மாவுக்காக மட்டுமே மூர்த்தி தன்னுடன் இரவு நேரங்களில் அமர்ந்து படிப்பதுபோல பாவலா செய்கிறான் என்பத் வாசனுக்கு நன்றாக தெரிந்திருந்தும் அவனால் இயன்றவரை மூர்த்திக்கு உதவி செய்தான். அவன் வகுப்பில் குறிப்பெடுத்து வைத்திருப்பதை மூர்த்தி பறித்துக்கொண்டபோதும் அவன் வருத்தப்பட்டதில்லை. வகுப்பிலேயே கவனத்துடன் இருந்ததால் மூர்த்தி படித்து முடித்துவிட்டு எழுந்து சென்றதும் அதை எடுத்து படிப்பதே அவனுக்கு போதுமாக இருந்தது.

மூர்த்தியும் நினைத்திருந்தால் தனக்கு நிகராக மதிப்பெண்கள் எடுத்திருக்க முடியும் என்று நினைத்தான் வாசன். ஆனால் என்ன காரணத்தாலோ தன்னுடன் ஒரே கல்லூரியில் இணைந்து படிப்பதில் அவனுக்கு அவ்வளவாக விருப்பம் இருக்கவில்லை என்று நினைத்தான். அப்படியே ஒரே கல்லூரியில் இடம் கிடைத்தாலும் நிச்சயம் தன்னுடைய கிளையிலேயே அவனும் சேரமாட்டான் என்று நினைத்தான்..

'டேய் மூர்த்தி வாசனும் ஒன் கூட பொறந்தவந்தானே... அவன் மட்டும் எப்படிறா க்ளாஸ் ஃபர்ஸ்ட் வரமுடியுது... நீ பாஸ் ஆறதே பெரும்பாடா இருக்கே...'இந்த கேலியையும் கிண்டலையும் பத்து வருடங்களுக்கு மேல் பள்ளியில் அனுபவித்தவனாயிற்றே....

இது கல்லூரி வாழ்க்கையிலும் தொடர்வதை அவன் நிச்சயம் விரும்பமாட்டான் என்று நினைத்தான்.

வாசன் வீட்டை அடைந்தபோது அம்மா சற்றே முக வாட்டத்துடன் இருப்பதை அவனால் உணரமுடிந்தது. மூர்த்தி ஃபோனில் அழைத்து அம்மாவிடம் ரிசல்ட்டை கூறியிருப்பான் போலிருந்தது. 'என்னம்மா டல்லாருக்கீங்க? மூர்த்தி ஏதும் ஃபோன் பண்ணி சொன்னானா?'

'இல்லடா... அப்பாதான் ஃபோன் பண்ணாங்க... மூர்த்தி ரிசல்ட்ட பாத்ததுமே ஃபோன் பண்ணி சொல்லிட்டான் போல... அப்பாவுக்கு ஒன் மேல கோபம்... நீ அவன சரியா கோச் பண்ணலையாம்....'

இது தெரிந்த கதைதானே என்று நினைத்தான் வாசன்... அப்பா எப்பவுமே இப்படித்தான்.. அம்மா அவன மாதிரின்னா அப்பா மூர்த்தி மாதிரி... எப்பவுமே எமோஷனலாயிருவாங்க... அதனாலதான அஞ்சு வருசத்துல மூனு எடத்துக்கு டிரான்ஸ்ஃபர் ஆயிருக்கு... எந்த அதிகாரியுடன் ஒத்துப் போக முடியாத சுபாவம். உலகில் என்னைவிட்டால் நேர்மையானவன் எவனும் இல்லை என்ற மனோபாவம்.... அதை சொல்லியே சொல்லியே உயர் அதிகாரிகளை மிரட்டினால் யார்தான் இவரை வைத்துக்கொள்வார்கள்....

'நீ அப்பாவ கூப்ட்டு சொல்லலையா வாசன்?'

வாசன் ஆயாசத்துடன் தன் தாயைப் பார்த்தான்..'இல்லம்மா... மூர்த்தி எப்படியும் கூப்ட்டு சொல்லிருவான்னு தெரியும்... அதான் அப்பாவா கூப்பிடறப்ப சொல்லிக்கலாம்னு நேரா வீட்டுக்கு வந்துட்டேன்...'

'மூர்த்தி எங்க?'

'அவன் ஃப்ரெண்ட்சோட போய்ட்டான்...'

அவன் பேசி முடிக்கும் முன்பே தொலைப்பேசி அடித்தது. 'அப்பாதான் போலருக்கு... போய் எடு..'

அப்பாதான்.... குரலில் எரிச்சல் தெரிந்தது... 'இப்ப என்ன பண்றதா ஐடியா?'

என்னை கேட்டால் என்று மனதுக்குள் நினைத்தான் வாசன்... 'நீங்கதாம்ப்பா சொல்லணும்..'

'ஒனக்கு ஃப்ரீ சீட் கிடைக்கற அளவுக்கு மார்க் இருக்குல்லே...'

'எம்.பி.சி. கோட்டாவுல கிடைச்சிரும்னுதாம்ப்பா நினைக்கேன்...'

'அது தெரியும்டா.. ஆனால் கவர்ன்மெண்ட் காலேஜுக்கு ட்ரை பண்ணாதேன்னு சொல்லத்தான் கூப்ட்டேன்...'

வாசனுக்கு விளங்கவில்லை... ' ஏம்ப்பா... அண்ணா யூனிவர்சிட்டியில இல்லன்னாலும்... ஏதாவது RECல கிடைச்சிருமே.... எதுக்கு வேண்டாங்கறீங்க?'

'டேய்... நான் சொல்றது உண்மையிலயே வெளங்கலையா... இல்ல வெளங்காதமாதிரி நடிக்கியா? மூர்த்திக்கி அங்க கிடைக்குமா? செல்ஃப் ஃபைனான்ஸ் காலேஜ்ல பாக்கலாம்... அங்கதான் பேமெண்ட் சீட் இருக்கும்...'

வாசன் பதிலளிக்காமல் திரும்பி தன் தாயைப் பார்த்தான்....பார்வதி 'அப்பா சொல்றத எதிர்த்துப் பேசாத...' என ஓசை வராமல் உதடுகளை அசைத்தாள்...

'நானே ரெண்டு மூனு காலேஜ் சைட்டுங்கள பாத்து வச்சிருக்கேன்... ரேங்க் லிஸ்ட் வந்து ஒனக்கு எப்ப கவுன்சிலிங் வருதுன்னு தெரிஞ்சிக்கிட்டுத்தான் நான் ஊருக்கு வரணும்... நீ ரெண்டு பேருக்கும் அப்ளிகேஷன் மட்டும் வாங்கி வை... நா இப்ப சொன்னத மூர்த்திக்கிட்ட டிஸ்கஸ் பண்ண வேணாம்.. என்ன வெளங்குதா?'

'சரிப்பா' என்பதைத் தவிர வேறொன்றும் சொல்லமுடியாமல் பார்வதியிடம் ஒலிவாங்கியை கொடுத்துவிட்டு தன்னுடைய அறையை நோக்கி நடந்தான்.... கனத்த மனதுடன்....

தொடரும்..

25.5.07

நாளை நமதே - 4

'கங்கிராஸ்டி ப்ரியா'

ஏதோ நினைவாக இருந்த ப்ரியா திடுக்கிட்டு தன் தாயைப் பார்த்தாள்.

'என்னத்தடி யோசிச்சிண்டுருக்கே... ஏன் ஒரு மாதிரியா இருக்கே... நீ எதிர்பார்த்த மார்க்தான் வந்துருக்குல்லே...' என்றாள் மாலதி.

ப்ச்... என்றாள் ப்ரியா சுவாரஸ்யமில்லாமல்... 'என்னம்மா பிரயோசனம்? யூனிவர்சிட்டியில நிச்சயம் கிடைக்கப் போறதில்ல...'

மாலதி வியப்புடன் தன் மகளைப் பார்த்தாள். 'ஏன் அப்படி சொல்றே... நீதான் 290 வாங்கியிருக்கே இல்ல?'

'நீ ஒன்னும்மா... ராங்க் லிஸ்ட் வர்றப்ப பார்.... நாம என்ன SCயா BCயா? பாய்ண்ட் ஃபை மார்க்ல கூட சீட் கிடைக்காம போயிரும்..'

மாலதிக்கு ப்ரியா சொல்ல வந்தது புரிந்தாலும் ஆதரவாக, 'போட்டும் விடு... கவர்ன்மெண்ட் காலேஜ் இல்லன்னா செல்ஃப் ஃபைனான்ஸ் காலேஜ்... அதான் இருநூறுக்கு மேல இருக்கே... மெட்றாஸ்லயே எத்தன இருக்கு? எதுலயாச்சும் ஒன்னுல கிடைக்காமயா போயிரப் போவுது? என்ன அடிஷனலா கேப்பிட்டேஷன்னு ஏதாச்சும் கேப்பான்... குடுத்துட்டா போச்சி....' என்றாள்.

ப்ரியா ஓரக்கண்ணால் தன் தாயைப் பார்த்தாள்... என்ன ஈசியா சொல்றா பார்.... அந்த ஆள்கிட்டருந்து கறந்துறலாம்னு நினைக்கறா போலருக்கு...

மாலதிக்கு தன் மகளுடைய பார்வையின் பொருள் விளங்கத்தான் செய்தது.... இருப்பினும் மேற்கொண்டு பேச்சை வளர்க்க விரும்பாமல் டி.வியை ஆன் செய்தாள்...

மாலதியையும் ப்ரியாவையும் பார்த்தால் தாய்-மகள் என்று இனம் கண்டுக்கொள்வது சிரமம். 'ஒங்க ரெண்டு பேரையும் பாத்தா அக்கா-தங்கை மாதிரிதான் தெரியுது.' இது வழக்கமாக கேட்கும் பல்லவி... ஆனால் எத்தனை முறை கேட்டாலும் அலுக்காது அவளுக்கு...

அவளுடைய அலுவலக நண்பிகள் சற்று மேலே போய், 'மாலதி நீங்க ஒங்க பொண்ணோட சேந்து போகாம இருக்கறதுதான் நல்லது. ஒங்க நிஜ வயசு தெரியுது.' என்பார்கள்.

'என்ன பண்றது? எனக்கு கல்யாணம் ஆகறப்போ எனக்கு பதினெட்டு முடிஞ்சி ஒன்னோ ரெண்டோ மாசந்தான்...' என்று சலித்துக்கொள்வாள்..

அப்பாவுக்கு ஹார்ட்ல ப்ராப்ளம்னு நினைப்பு. அவராவே 'இன்னைக்கோ நாளைக்கோ நான் செத்துப் போயிருவேன்' என்று கற்பனை செய்துக்கொண்டு 'அதுக்குள்ள மாலதிக்கி ஒரு கல்யாணத்த பண்ணி பாத்துட்டா நல்லதுன்னு நேக்கு படறது.' என்று சொல்லி சொல்லியே அவளுடைய தாயை மிரட்டி திருமணம் முடித்து வைத்தார்.

ஆனால் என்ன நடந்தது? மாலதியின் திருமணம் முடிந்து அடுத்த பத்தாவது மாதமே ப்ரியா பிறந்து... அவள் யூகேஜி தாண்டி முதல் வகுப்புக்குள் நுழையும் வரை உயிரோடு இருந்தார் அப்பா. ஆனால் மாலதியின் அம்மாதான் திருமணம் முடிந்த ஒரே மாதத்தில் மண்டையைப் போட்டா.

ஆற அமர அமர்ந்து முடிக்கும் திருமணங்களே அடுத்து வரும் சில வருடங்களில் நிலைகுலைந்துப் போக மாப்பிள்ளை பார்ப்பதிலிருந்து மணவறை வரை ஆறே மாதத்தில் முடிக்கப் பட்ட திருமணமாயிற்றே...

சந்தேகம்.... தேகம் முழுவதும் சந்தேகம்... கருவிலிருந்ததையே தன் குழந்தையில்லை என்று மறுக்கும் அளவுக்கு சந்தேகம் அவளுடைய கணவனுக்கு...

மாலதிக்கு தன்னுடைய அழகில் எப்போதுமே கர்வம் உண்டு... அப்பாவைப் போலவே அகன்ற தோள்கள், ஐந்தடி ஏழங்குல உயரம்... இடுப்பு வரை நீண்ட கருகருவென்ற முடி... எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக காண்பவர்களை மயக்குகின்ற கண்கள்....

மாலதிக்கு பள்ளிப் பருவத்திலேயே அனேக நண்பர்கள்.... கும்பகோணத்தில் அவளுடைய பள்ளி பெண்கள் பள்ளி என்றாலும்... அவளுடைய நண்பர்கள் என்னவோ அதே பகுதியிலிருந்த ஆண்கள் பள்ளி மாணவர்கள்தான்...

'ஏய் என்னடி இது ஆம்பிளை பிள்ளையாட்டம்? எதுக்கு எவனெவனோ ஒன்னெ ஃபோன்ல கூப்புடற அளவுக்கு வச்சிக்கறே? ஒன்னெ மாதிரிதான நம்ம காலனியிலருக்கற பொம்பளை பசங்களும் பழகறதுகள்? அவா ஆத்துல இப்படியா நடக்குது... இது நல்லா இல்லை... சொல்லிட்டேன்.. பின்னால வருத்தப்படாத.' என்பார் அவளுடைய அம்மா.

ஆனால் அதை கண்டுக்கொள்ள மாட்டாள் மாலதி. அவளுக்கு அதில் ஒரு இனம்தெரியாத மகிழ்ச்சி கிடைப்பதை உணர்ந்தாள். 'வேணாம்டி.. நீ செய்யறது நல்லால்லை... எவன் லெட்டர் குடுத்தாலும் பல்ல இளிச்சிக்கிட்டு வாங்கிக்கறே... எதுக்குடி? வந்தமா, படிச்சமா போனமான்னு இல்லாம...' என்பார்கள் நண்பிகள்...

'இதுலருக்கற கிக் ஒங்களுக்கு என்னடி தெரியும்... அவனவன் மாலதி, மாலதின்னு பைத்தியமா அலையறப்போ... ஒங்களுக்கெல்லாம் சொன்னா புரியாதுடி' என்பாள் பதிலுக்கு.

ஆனால் எந்த ஒரு சூழலிலும் தன்னை இழந்துவிடக்கூடாது என்பதில் கவனமாயிருந்தாள்.... பாக்க வச்சி ஏங்க வைக்கணும்... அதுலதான் கிக்கே....

பொம்பள சிரிச்சா போச்சி புகையில விரிச்சா போச்சிங்கறது பழைய மொழி.. .... பொம்பள சிரிச்சா மட்டும் ஒன்னும் போயிறாது... புகையில மாதிரி விரிஞ்சா.... அப்பத்தான் வம்பு... அதனால அதுலதான் நாம ரொம்ப கேர்ஃபுல்லா இருக்கணும்.... என்பது அவளுடைய புதுமொழி...

அவள் வயதுக்கு வந்ததிலிருந்து அவளுடைய அழகு மேலும் மெருகேற இவளை இப்படியே விட்டு வைத்தால் நிச்சயம் குடும்பத்திற்கு அவப்பெயரைக் கொண்டு வந்துவிடுவாள் என்பதை உணர்ந்தனர் மாலதியின் அப்பாவும் அம்மாவும்..

அதற்காக அவளுடைய தந்தை கையில் எடுத்த ஆயுதம்தான் மார்புவலி.... அப்படித்தான் நினைத்தாள் மாலதி... 'இங்க பார்ப்பா... நீ இப்பத்தைக்கெல்லாம் சாகமாட்ட... நீ நெஞ்சுவலின்னு சொல்றதெல்லாம் என்னெ கல்யாணம் பண்ணி அனுப்புறதுக்குத்தான்னு நேக்கு நன்னாவே தெரியும்... இதெல்லாம் அம்மா சொல்லிக்கொடுத்த ப்ளான்தானே....' என்பாள் மாலதி சிரித்தவாறு...

அதற்காகவே ஒருநாள் மாலைப் பொழுதில் தன்னுடைய மார்பைப் பிடித்துக்கொண்டு மூர்ச்சையாகி விழுவதைப் போல் நடித்தார் மாலதியின் தந்தை தன்னுடைய மனைவியிடமும் சொல்லாமல்... அவருடைய நடிப்பு அத்தனை தத்ரூபமாக இருந்ததோ என்னவோ மாலதியின் அம்மா மட்டுமல்ல அவளும் கூட பயந்துப்போனாள்...

நல்லவேளையாக ஏற்கனவே குடும்ப மருத்துவரிடம் கூறிவைத்திருந்தார். அவரும், 'சரி நல்ல காரியத்துக்காகத்தானே... நீ சொல்றபடியே நானும் நடிக்கிறேன்...' என்று ஒத்துக்கொண்டு, 'இங்க பார் மாலதி... மாமாவுக்கு ஏற்கனவே பிரஷர் இருக்கு... மாத்திரையும் சரியா சாப்பிடறதில்லை... இதுல ஒன்னெ பத்திய கவல வேற... எல்லாமா சேர்ந்து... இது மைல்ட் அட்டாக்தான்.. ஆனா மறுபடியும் இன்னொரு அட்டாக் வராம பாத்துக்கறது ஒங் கையிலதான் இருக்கு...' என்றார் நிஜமான கரிசனையுடன்...

'இப்ப நோக்கு திருப்திதானடி... எத்தன தரம் தலபாடா அடிச்சின்டேன்... என் கழுத்துலருக்கற தாலி எறங்காம இருக்கணும்னா ஒங் கழுத்துல தாலி ஏறியாவணும்... சொல்லிட்டன்.' என்றாள் அம்மா...

எத்தனை கே.எஸ். கோபாலகிருஷ்ணன் படம் பார்த்திருப்பாள்... அவருடைய படங்களில் ஒன்றிலிருந்த இந்த வசனம்தான் அவளுக்கு மிகவும் பிடித்தது.... சமயத்தில் கைகொடுத்தது!

வேறு வழியில்லாமல் மாலதி சம்மதிக்க அடுத்த சில மாதங்களில் அப்பாவின் பால்ய சிநேகிதர் வழியாக தஞ்சையிலிருந்து வந்த பையன்தான் வேணு....

வேணுவைப் பார்த்ததுமே இவன் சரியான கல்லுளிமங்கனாருப்பான் போலருக்கே என்று நினைத்தாள் மாலதி.. என்னமோ பாக்காததா பாத்துட்டா மாதிரி.. இவன் முழியே சரியில்லையே....

உண்மைதான். வேணு என்கிற வேணுகோபால் மாலதியைப் பார்த்ததுமே இத்தனை அழகான பெண்ணா என்று மலைத்துத்தான் போனான்.. அதே சமயம்... தனக்கு இவள் எந்தவிதத்திலும் உகந்தவள் அல்ல என்றும் நினைத்தான்... யோசிச்சி சொல்றேன்னு சொல்லிட்டு கெளம்பும்மா என்று கிசுகிசுத்தான் தன் தாயிடம்...

ஆனால் விதி யாரைவிட்டது... 'எதுக்குடா யோசிக்கறது? பொண்ணு தங்க விக்கிரகம் மாதிரி இருக்கா... யோசிக்கிறானாம்..' என்றாள் அவனுடைய அம்மா.. மாலதிக்கு வேணுவைப் பிடித்ததோ இல்லையோ வருங்கால மாமியாரை சுத்தமாய் பிடிக்கவில்லை...

'நேக்கு இந்த பையனையும் பிடிக்கலை.. அந்த மாமியையும் பிடிக்கலை....' என்று அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்ததுதான் மிச்சம்... அப்பாவும் அம்மாவும் மசியவில்லை... இவந்தான் மாப்பிள்ளை என்று பிடிவாதமாய் அடுத்த முகூர்த்தத்திலேயே முடித்து வைத்துவிட்டுத்தான் ஓய்ந்தார் அப்பா..

வாக்கப்பட்டு புகுந்த வீட்டில் வாழச் சென்ற ஒரு மாதத்திற்குள்ளாகவே 'இங்க பாக்காத, அங்க பாக்காத... கண்ணுல மையி எதுக்கு... சடையில குஞ்சம் வேணாமே' என்ற வேணுவையும் நின்னா குத்தாம் இருந்தா குத்தம் என்ற மாமியாரையும் அறவே பிடிக்காமல் போனது மாலதிக்கு....

'எனக்கு அங்க இருக்கப்பிடிக்கலப்பா... இனி நா இங்கதான்.. என்னெ திரும்பிப் போன்னு கம்பெல் பண்ணா... கிணத்துல குதிச்சிருவேன்...' என்று அவள் திரும்பி வந்தபோது அவர்கள் குடியிருந்த காலனியே வேடிக்கைப் பார்த்தது..

அப்பா அவளை திருமணம் செய்து வைக்க நெஞ்சு வலி என்று நடிக்கத்தான் செய்தார்... ஆனால் சரியாய் ஒரு மாதத்திற்குள் அவள் சுவரில் அடித்த பந்தாய் திரும்பிவந்தபோது அம்மா 'நெஞ்ச என்னவோ செய்யிதுங்க' என்று சரிந்து விழுந்து நிஜமாகவே மரித்துபோனாள்...

அதற்குப் பிறகும் மாலதி தன் மனதை மாற்றிக்கொள்வதாயில்லை... அடுத்த சில வாரங்களில் அவள் கருவுற்றிருப்பது தெரிந்ததும், 'இனியும் பிடிவாதம் பிடிக்காத மாலதி... நா வேணும்னா மாப்பிள்ளை கிட்ட பேசறேன்..' என்றார் அப்பா... அவள் மறுத்ததை பெரிதுபடுத்தாமல் அவரும் வேணுவை அவனுடைய அலுவலகத்தில் சென்று சந்தித்தார்.

'என்னப்பா என்ன சொல்றார் ஒங்க அருமை மாப்பிள்ளை?' என்றாள் மாலதி அவர் திரும்பி வந்ததும்...

'நீ செத்த நாளைக்கு எங்கூடவே இரு... நாந்தான் அவசரப்பட்டுட்டேன் போலருக்கு....'

அவருடைய குரலிலிருந்த சோகம் அவளை உசுப்பி விட அடுத்த நாளே அவரிடம் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் வேணுவை தேடிப் போனாள்... 'என்ன சொன்னேள் அப்பாட்ட....?' என்றாள் ஆவேசத்துடன்..

வேணு அவளை ஏற இறங்க பார்த்துவிட்டு...'நா அவளோட சேந்து இருந்ததே ரெண்டு வாரம் கூட இருக்காதேன்னு சொன்னேன்...' என்றான் எகத்தாளமாக...

'ச்சீ...' என்று காறி உமிழ்ந்துவிட்டு வந்தவள்தான்... அடுத்த நாளே அவன் கட்டிய தாலியை அறுத்தெறிந்துவிட்டு தன்னுடைய தந்தையுடன் சென்னையை நோக்கி பயணமானாள்....

பதினெட்டு வருசம்....

மாலதியின் வாழ்க்கையில் திருமணம் ஒருமுறைதான்...... ஆனால் உறவுகள்...... அதற்கு பஞ்சமிருக்கவில்லை... நாற்பது வயதிலும்.... மகளே வெறுக்கும் அளவுக்கு..... 'இதுல ஒன்னும் தப்புருக்கறதா எனக்கு படலை.... ஒன்னெ கரையேத்தணும்... அதான் என்னோட கோல்... அதுக்கப்புறம்... நீ என்ன சொன்னாலும் கேக்கறேன்...'

'அம்மா... எந்த லோகத்துலருக்கே... ஒன் செல்ஃபோன் ரொம்ப நேரமா அடிச்சிக்கிட்டிருக்கு....'

மாலதி திடுக்கிட்டு டீப்பாயில் கிடந்த செஃல்போனை பார்த்தாள்.... பிறகு திரும்பி தன் மகளைப் பார்த்தாள்... ப்ரியா புரிந்துக்கொண்டு தன் அறையை நோக்கி நடந்தாள்...

'சொல்லுங்கோ....' என்றாள் மாலதி செல்ஃபோனில்... 'ஆமா வந்துருச்சி... 290... முன்னூறுக்குதான்.. ஆனா கவர்ன்மெண்ட் காலேஜ்ல கிடைக்காதுங்கறா... என்னது? சரி... அதான் நானும் சொன்னேன்... அங்கிள் பாத்துப்பாருன்னு.... வீக் எண்டுல வாங்கோ...'

'இந்தாள் பணத்துல நா படிக்கணுமாக்கும்?' என்று முனுமுனுத்தாள் ப்ரியா படுக்கையில் விழுந்தவாறு... அவளையுமறியாமல் கண்கள் நிறைந்து கன்னத்தில் வழிந்தது....

தொடரும்...

18.5.07

நாளை நமதே - 3

'என்னடா, ஒங்கப்பாகிட்டருந்து ஃபோன் வந்துதா இல்லையா?'

தன்னுடைய தாயின் குரலிலிருந்த கிண்டலை கவனித்த சுந்தர் எரிச்சலுடன் திரும்பி அவளைப் பார்த்தான். 'எதுக்கு கேக்கறே? ஏன், நீ ஒன்னும் பண்ண மாட்டியா?'

ப்ரேமா ஏளனத்துடன் தன்னுடைய மூத்த மகனைப் பார்த்தாள். 'ஏன்.. இதுக்கு மட்டும் நா கேக்குதா? ஒரு வாரம் ஊர்ல இல்லேன்னதும் எனக்கு தெரியாம வீட்ட மாத்திக்கிட்டு ஓடி வந்தவனுங்கதானடா நீங்க ரெண்டு பேரும்?'

அப்படியே அவளுடைய கழுத்தைப் பிடித்து நெரித்தாலென்ன என்ற கோபத்துடன் அவளை முறைத்தான் சுந்தர்.

நாற்பத்தைந்து வயதைக் கடந்தும் ஒரு குமரியைப் போன்ற உடல்வாகுடனும் ஒப்பனைகளுடனும் அலுவலகத்திற்கு புறப்பட்டு நின்ற ப்ரேமாவின் கோலம் அவனை எரிச்சல் கொள்ளவைத்தது.

'மொறக்கறத பாரு.. அப்படியே அப்பன மாதிரி...' என்றவள் வாசலை நோக்கி நடந்தாள். 'என்னமோ பண்ணுங்க... ஆனா என்னெ எதுக்கும் எதிர்பார்க்க வேணாம்.. சொல்லிட்டேன்... அப்புறம்... சொல்ல மறந்துட்டேன்... நா இன்னைக்கி ராத்திரி வரமாட்டேன்... ரெக்கார்டிங் இருக்கு... நாளைக்கி பாக்கலாம்..'

கையில் சோப்பும் டவலுமாக குளியலறையை நோக்கி செல்லவிருந்த சுந்தர் நின்று ஒயிலாக நடந்து வாசற்கதவைக் கூட மூடாமல் வெளியேறிய தன்னுடைய தாயை பார்த்தான்.... தாமதியாமல் சென்று வாசற்கதவை மூடிவிட்டு குளியலறையை நோக்கி நடந்தான்..

ச்சே... ஏன் நமக்கு மட்டும் இந்த மாதிரி அம்மா வந்து அமைஞ்சாங்க? நாம அப்படியென்ன பாவம் பண்ணோம்? இல்ல அப்பாவுந்தான் என்ன பாவம் செஞ்சிருப்பார்.. இந்த அம்மாவாலதான் இருந்த வேலைய விட்டுட்டு கல்ஃப்ல போயி... தேவையா?

அவனுடைய இன்றைய கவலை எப்படி கல்லூரியில் சீட் பிடிப்பது என்பதைப் பற்றித்தான்.... அண்ணா பல்கலைக் கழக்க நுழைவுத்தேர்வில் அவனுக்கு கிடைத்திருந்த மதிப்பெண்ணுக்கு நிச்சயம் முதல்தர கல்லூரிகளில் இடம் கிடைக்க வாய்ப்பில்லை என்பது அவனுக்கு தெரிந்துதானிருந்தது.

அப்பா என்ன சொல்வாரோ?

'நீ எஞ்சினீயரிங்கோ இல்ல மெடிசினோ என்ன படிக்கறதானாலும் எனக்கு ஆட்சேபனையில்லை சுந்தர்.. ஆனா மெரிட்ல சீட் கிடைக்கணும். மேனேஜ்மெண்ட் கோட்டாவுல எல்லாம் என்னால சீட் வாங்கித்தர முடியாது... எண்ட்ரன்ஸ் எழுதி கவுன்சிலிங்கிலேயே சீட் கிடைச்சா சரி.. இல்லன்னா ஏதாச்சும் ஆர்ட்ஸ் காலேஜ்ல சேந்துர வேண்டியதுதான்... என்ன சொல்றே?' ப்ளஸ் டூ ரிசல்ட் வந்த கையோடு அவரை தொலைப்பேசியில் அழைத்தபோது கூறியது நினைவிலிருந்தது.

அவர் சொல்வதிலிருந்த நியாயத்தைப் புரிந்துக்கொண்டு அவனால் இயன்றவரை நன்றாகத்தான் நுழைவுத் தேர்வுக்கு தயார் செய்தான். அம்மா மட்டும் நம்ம கூடவே இருந்து ஹெல்ப் செஞ்சிருந்தா நல்லா செஞ்சிருக்கலாம். ஹூம்....

அம்மாவுக்கு என்னென்னமோ ப்ரையாரிட்டீஸ்... நா எண்ட்ரன்ஸ் எக்சாமுக்கு ப்ரிப்பேர் செஞ்சிட்டிருக்கறதே அவங்களுக்கு தெரிஞ்சிருக்குமோ என்னவோ... தெரிஞ்சிருந்தா அந்த நேரம் பார்த்தா அப்படியொரு ஆளோட வந்து நின்னு அக்கம்பக்கத்துலருக்கறவங்க பேசறா மாதிரி செஞ்சிருப்பாங்க...?

ப்ரேமா கேரள மாநிலத்தைச் சார்ந்தவளானாலும் சென்னையிலேயே பிறந்து வளர்ந்தவள். மலையாளிகளுக்கே உரிய accent அவளுடைய பேச்சில் இருக்காது. தாய் மொழியான மலையாளத்துடன் தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம், என எல்லா தென்னிந்திய மொழிகளிலும் சரளமாக பேசுவாள். அத்துடன் ஆங்கிலமும் கொஞ்சம் ஹிந்தியும்....

மலையாளிகளுக்கே உரிய நிறம், நீண்ட தலைமுடி மற்றும் அழகுடன் கூடிய நல்ல வாளிப்பான உடல்வாகு. இதையே தன்னுடைய மூலதனமாக வைத்து வாழ்க்கையில் ஒரு நல்ல அந்தஸ்த்தை அடைந்துவிடவேண்டும் என்பதுதான் அவளுடைய முக்கிய குறிக்கோளாக இருந்தது. சென்னையில் டீக்கடை வைத்து பிழைக்க வந்த வேலாயுதம் நாயருக்கும் மற்றும் பள்ளிக்கூட வாசலையே மிதித்தறியாத கல்யாணி அம்மாளுக்கும் பிறந்த ஒரே மகள்தான் ப்ரேமா. வேலாயுதத்தின் டீக்கடை ப்ரேமா பிறந்ததிலிருந்து வளர்ந்து அடுத்த ஐந்தாண்டுகளில் ஒரு குட்டி பேக்கரியாக மாறி பதினைந்தாண்டுகளில் சென்னையில் மேலும் ஓரிரு இடங்களில் பேக்கரி துவக்கும் அளவுக்கு வளர்ந்தது.

சென்னை கோடம்பாக்கத்தில் அவருடைய பேக்கரி கிளையை திறந்து வைக்க வந்திருந்த ஒரு குட்டி மலையாள இயக்குனர் 'சினிமா நட்சத்திரம் மாதிரி இருக்காளே ஒம் பொண்ணு.. ஊம்னு சொல்லுய்யா நாயர்... மத்தத நா பாத்துக்கறேன்'... என்று சொல்லி வைக்க அன்றிலிருந்து தன்னை ஒரு சினிமா முன்னனி நட்சத்திரமாகவே பாவித்துக்கொள்ள துவங்கினாள் ப்ரேமா... ஆனால் கல்யாணி அம்மாளுக்கு அதில் விருப்பம் இல்லை. 'படிச்சி முடி பாக்கலாம்' என்று தள்ளிப் போட்டாள். ப்ரேமாவுக்கு ஓரளவுக்கு படிப்பும் வந்தது... பள்ளியிறுதி வகுப்பு முடிந்த கையோடு திரையுலகில் நுழைந்துவிடலாம் என்று நினைத்தவளுக்கு மாடலிங் அழைப்புகள் தேடிவந்தன.

அப்போதும் கல்யாணி அம்மாள் விடவில்லை. 'இங்க பார் நீ ஒரு டிகிரி வாங்கணும்... இந்த தோல வச்சிக்கிட்டு பொளப்பு நடத்தற வேலையெல்லாம் நிலைச்சி நிக்காது... மார்கெட் போனதுக்கப்புறமும் நீ நல்லபடியா வாழணும்னா அதுக்கு நீ ஒரு டிகிரியாவது வாங்கணும்..' என்று நிர்பந்தித்து அவளை சென்னையில் பிரபலமான பெண்கள் கல்லூரியொன்றில் சேர்த்தாள். ஆனால் மாலை நேரங்களில் மாடலிங்கை தொடர்வதற்கு கல்யாணி அம்மாள் அனுமதிக்க ப்ரேமாவின் நாட்டம் அதில்தான் இருந்தது.

மாடலிங்கிலிருந்து அப்போதுதான் பிரபலமாகியிருந்த தனியார் தொலைக்காட்சிகள் கம்பேய்ரிங் செய்யும் வாய்ப்பு வந்தது. 'என்னோட படிப்புக்கு தொந்தரவில்லாம நா பாத்துக்கறேம்மா.' என்று கெஞ்சி கூத்தாடி தன்னுடைய தாயை ஒப்புக்கொள்ளச் செய்தாள். அவள் கம்பேய்ரிங் செய்த தொலைக்காட்சியில்தான் கிருஷ்ணனும் பொறியாளராக இருந்தான். அவளுக்கு நிகரான நிறமும் அழகும் கொண்டிருந்ததுடன் அவனும் கேரளாவைச் சார்ந்த நாயர் குடும்பத்தைச் சார்ந்தவன் என்பதால் அவர்களுடைய நட்பு நாளடைவில் காதலாக மாறியபோது ப்ரேமாவின் பெற்றோர் ஆட்சேபிக்கவில்லை... கிருஷ்ணன் நாயருக்கு அனுமதிக்கவோ மறுக்கவோ யாரும் இருக்கவில்லை..

ப்ரேமாவின் கல்லூரி படிப்பு முடிந்த கையோடு இருவருடைய திருமணமும் தடையில்லாமல் நடந்தது. முதல் ஐந்தாண்டுகளில் பிறந்தவர்கள்தான் சுந்தரும் சுதாகரும்... கம்பேயரிங்கிலிருந்து அதே தொலைக்காட்சிக்கு சினிமா நட்சத்திரங்களை பேட்டி எடுக்கும் நிகழ்ச்சிகளை நடத்தும் அளவுக்கு ப்ரேமா முன்னேறினாள்...

அதுவரை ஒழுங்காக இருந்த ப்ரேமாவின் நடத்தையில் அதிரடி மாற்றங்கள் ஏற்பட ஆரம்பித்தன. பேட்டியெடுக்க செல்லும் நடிகைகளை மிஞ்சும் அளவுக்கு தன்னுடைய உடையலங்காரத்திலும் ஒப்பனையிலும் கவனம் செலுத்த ஆரம்பித்த அவளுடைய போக்கு நிஜவாழ்க்கையிலும் பரவ ஆரம்பிக்க கலக்கமடைந்தான் கிருஷ்ணன்... 'இது தேவையா? அவள வேலைய விட்டுட்டு வீட்டோட இருக்க சொல்லுங்களேன்... ரெண்டு பசங்களானதுக்கப்புறமும் இவ இப்படி நடந்துக்கறத எங்க ஸ்டுடியோ ஃப்ரெண்ட்சே ஒருமாதிரி பேச ஆரம்பிக்கிறாங்க.' என்று ப்ரேமாவின் பெற்றோர்களிடம் முறையிட்டான்.. 'நாங்க சொல்லி கேக்கற அளவுல இல்லையே அவ... கல்யாணம் செஞ்ச கையோடவே நீங்க இத தடுத்து நிறுத்தியிருந்தா ஒருவேள அவ கேட்டிருப்பா... நீங்க வீட்டுட்டீங்க.. இப்ப நீங்களே சொன்னாலும் கேக்காத அளவுக்கு அவளோட கர்வம் ஏறிருச்சே... என்ன பண்ண சொல்றீங்க?' என்று கைவிரிக்க நேரடியாக அவனே செயலில் இறங்கினான்.

'இங்க பாருங்க.. ஒங்களுக்கு என்னோட பாப்புலாரிட்டிமேல பொறாமை... என்னடா இவ எங்க நம்மளவிட பெரிய ஆளாயிருவாளோங்கற பயம்... நீங்க என்ன சொன்னாலும் சரி, செஞ்சாலும் சரி... என்னால இந்த ப்ரொஃபஷன்லருந்து வரமுடியாதுங்க.' முகத்தலடித்தாற் போல் பேசினாள் ப்ரேமா.

கிருஷ்ணன் இவளிடம் பேசி பலனில்லை என்று முடிவு செய்து தன்னுடைய நிறுவன தலைவரையே அணுகினான். அவரோ, 'சாரி கிருஷ்ணன்... we need personalities like Prema... She is wonderful... I am planning to give her a Producer's job... She would produce and direct her own show from now on... உங்களுக்கு இங்க ஒர்க் பண்ண புடிக்கலன்னா நீங்க வேணும்னா ரிசைன் பண்ணிருங்க...' என்றார் வெளிப்படையாக.

இனியும் அங்கு பணியாற்றுவதில் பயனில்லை என்று முடிவெடுத்த அடுத்தநாளே தான் ராஜிநாமா செய்யவிருப்பதாக ப்ரேமாவிடம் தெரிவித்தான். 'அது ஒங்க இஷ்டம் கிருஷ்... ஒங்களூக்கு எங்க வேணும்னாலும் வேல கிடைச்சிரும்.. ஆனா எனக்கு அப்படியில்லை... நம்ம பசங்க வளந்து நிக்கறாங்க... அவங்க மேல படிக்கறதுக்கு என்னோட சம்பளம் இல்லாட்டி சரி வராது...'

ப்ரேமாவின் சம்பளம் அவளுடைய ஒப்பனைக்கும் உடைக்குமே போதாது என்று அவர்கள் இருவருக்கும் மட்டுமல்லாமல் அவர்களுடைய இரு புதல்வர்களுக்கும் தெரிந்துதானிருந்தது. குறிப்பாக மூத்தவன் சுந்தருக்கு ப்ரேமாவின் நடவடிக்கைகள் சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை. அதையும் ப்ரேமா உணராமலில்லை.

வேலையை ராஜிநாமா செய்துவிட்டு அடுத்த சில மாதங்களில் வேறு வேலைதேட ஆரம்பித்தான் கிருஷ்ணன்.. அப்போதுதான் தெரிந்தது அவனுடைய பதினைந்தாண்டு கால அனுபவம் போட்டியும் பொறாமையும் நிறைந்த அவனுடைய துறையில் செல்லாக் காசு என்பதை. நல்லவேளையாக அரபுநாடுகளில் துவங்கவிருந்த ஒரு தொலைக்காட்சி நிறுவனத்தின் விளம்பரம் அவன் கண்ணில் பட்டது. போட்டுத்தான் பார்ப்போமே என்று தன் மனைவியிடமும் சொல்லாமல் தன்னுடைய அப்ளிகேஷனை அனுப்பி வைத்தான். ஒரே வாரத்தில் தெரிவு செய்யப்பட்டு விசாவும் வந்தது. இதை ப்ரேமா எதிர்ப்பாள் என்றுதான் நினைத்தான். ஆனால் அவளோ, 'தாராளமா போய்ட்டு வாங்க... நா பசங்கள பாத்துக்கறேன்.' என்றாள்.

'அதுக்கில்ல ப்ரேம்... இங்க கிடைக்கற சம்பளத்தவிட ரெண்டு மடங்கு கிடைக்கும்.. இனியும் நீ வேலைக்கு போணுமா?'

'அதுக்கும் இதுக்கும் சம்பந்தமில்லை கிருஷ்... நா பண்றது க்ரியேட்டிவ் ஒர்க்... இத நா சம்பளத்துக்காக செய்யல... சோ... விட முடியாது... நீங்க போய்ட்டு வாங்க.'

அப்போது சுந்தர் ப்ளஸ் டூவில் நுழைந்திருந்தான். அவன் என்ன முயன்றும் கிருஷ்ணனின் வெளிநாட்டு பயணத்தை தடுத்து நிறுத்த முடியவில்லை. 'அம்மா போற போக்கு எனக்கு சுத்தமா புடிக்கல சுந்தர்... இனியும் நா இங்கருக்கறதுல அர்த்தமில்லைன்னு நினைச்சித்தான் இஷ்டமில்லாம இந்த வேலைக்கு போறேன்... நீ கவலைப்படாம படி... சுதாகரையும் பாத்துக்கோ... அம்மாவ எதிர்ப்பாக்காம ஒனக்கு என்ன தேவைன்னாலும் எனக்கு ஃபோன் போடு... நம்ம வீட்டு ஃபோன்லயே ஐ.எஸ்.டி. அப்ளை பண்ணிட்டேன்.. இங்கருந்தே பேசலாம்... ப்ளஸ் டூ ரிசல்ட் வந்ததும் ஃபோன் பண்ணு...' என்று கூறிவிட்டு கிளம்பிச் சென்றான்...

அதற்குப் பிறகு ப்ரேமாவின் போக்கு இன்னும் மோசமானது... வாரத்தில் குறைந்தது நான்கு நாட்கள் இரவில் வீட்டைவிட்டு வெளியில் தங்க ஆரம்பித்தாள். கேட்டால், 'இங்க பார் சுந்தர்.. நீ என் பையன்... புருஷனில்லை... ஒன் வேல படிக்கறது... அத மட்டும் பார்.' என்றாள் முகத்திலடித்தாற்போல்...

அவனுடைய நுழைவுத்தேர்வுக்கு சரியாக பத்து நாட்களுக்கு முன்பு குடிபோதையிலிருந்த ஒருவரை தன்னுடன் அழைத்துக்கொண்டு நள்ளிரவில் வீட்டுக்கு வர காலனியிலிருந்த அனைவரும் காறி உமிழ்ந்தனர். குடியிருந்தது சொந்த வீடு என்றாலும் சுந்தருக்கு அங்கு தொடர்ந்து இருக்க பிடிக்காமல் தன்னுடைய நண்பர்களுடைய உதவியுடன் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் சுதாகரை அழைத்துக்கொண்டு சற்று தள்ளியிருந்த வேறொரு குடியிருப்புக்கு மாறினான்.

ஒருவாரம் கழித்து வீடு திரும்பிய ப்ரேமா நடந்ததை அறிந்து தேடிக்கொண்டு வர ... 'நம்ம அம்மாதானடா... வரவேணாம்னு சொல்றியே..' என்று கண்கள் கலங்க சுதாகர் பரிந்துரைத்தபோது அவளை தடுத்து நிறுத்த முடியாமல் போனது அவனால்...

மன நிம்மதியிழந்து படிப்பில் கவனம் செலுத்த முடியாமல் அவன் நுழைவுத் தேர்வு எழுதியதன் விளைவு.... 250க்கும் குறைவான மதிப்பென்களுடன் அவனுடைய வாழ்க்கையே கேள்விக்குறியாகிப் போனது...

'டேய் அண்ணா... உள்ள போயி எத்தனை நேரம் ஆச்சி... வெள்ள வா...'

நினைவுகள் கலைய ஷவரை நிறுத்திவிட்டு துவாலையை இடுப்பில் சுற்றிக்கொண்டு வெளியில் வந்தான் சுந்தர்...

தொடரும்..

17.5.07

நாளை நமதே - 2

'அண்ணா யூனிவர்சிட்டியில ஃபர்ஸ்ட் பேட்சிலயே கிடைச்சிரும்னு நினைக்கேன்... என்ன பரத்?'

அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தின் வலைதளத்தில் தன்னுடைய நண்பர்களுடைய மதிப்பெண்களை தேடிப்பிடிப்பதில் மும்முரமாயிருந்த பரத் திரும்பி தன் தந்தையை பார்த்தான். 'அஞ்சி நிமிசம் டாட்... என் ஃப்ரெண்ட்ஸ் யாருக்குமே அண்ணா யூனிவர்சிட்டியோட சைட்ட ஆக்சஸ் பண்ண முடியலையாம்... எல்லா ப்ரவுசர் செண்டர்லயும் பெருசா க்யூ நிக்கிதாம்... அதான் எங்கிட்ட நம்பர குடுத்து பாக்க சொல்லியிருக்காங்க...'

ராஜசேகர் உரக்க சிரித்தார். 'அதுசரி... வருசா வருசம் நடக்கற கூத்துதான.. கேட்டா தமிழ்நாட்டுல கம்ப்யூட்டர் ரெவலூஷன கொண்டுவரப்போறோங்கறார் ஒங்க வைஸ் சான்ஸ்லர்... யூனிவர்சிட்டி துவங்கி முப்பது வருசம் ஆகப்போவுது... ஆறு வருசமா... 225 செல்ஃ பைனான்ஸ் காலேஜ்ங்க... ஆறு கவர்ன்மெண்ட் காலேஜஸ்... மூனு ஏய்டட் காலேஜ்ங்கன்னு ஒரு பெரிய ராஜாங்கமே நடக்குது... ஆனா ஒழுங்கா ஒரு வெப் சைட்ட டிசைன் பண்ண தெரியல.... எண்ட்ரன்ஸ் எக்ஸாமுக்கு கால் லெட்டர் அனுப்பறதுலருந்து... ரிசல்ட் போடறவரைக்கும் தகராறு.. பேசாம ரிசல்ட நியுஸ் பேப்பர்ல போட்டுர வேண்டியதுதான... ஜம்பமா சைட்டுல போட்டுற வேண்டியது.... அது இருக்கற சர்வர் ஒரு டப்பா கம்பெனிதாருக்கும்... ஒருவேள இவங்களே அசெம்பிள் பண்ணதோ என்னமோ? ஒரே நேரத்துல ஒரு நூறு பேர் ஆக்சஸ் பண்ணா.. படுத்துக்கும்.... இந்த லக்ஷனத்துல டெவலப்ட் அண்ட் மேனேஜ்டு பை...அண்ணா யூனிவர்சிட்டின்னு போட்டுக்க வேண்டியது...அதான் சைட் தொங்கிட்டு நிக்கறதுலருந்தே தெரியுதே ஒங்க லக்ஷனம்?'

பரத்துக்கு தன்னுடைய தந்தையின் பேச்சு பழகிப்போன ஒன்று... அவரும் தற்போதைய அண்ணா யூனிவர்சிட்டி வைசும் ஒரே கல்லூரியில் பயின்றவர்கள்... ' அவன்ஒரேயொரு வருசம் சீனியர் ... படிப்புல பெருசா இல்லன்னாலும் நாக்க வச்சே சமாளிச்சிருவான்... யார், யார காக்கா புடிக்கறதுன்னு ஒரு வெவஸ்தையில்லாம காலேஜ் ப்யூன்லருந்து பிரின்சி வரைக்கும் கால்ல வுளுந்துருவான்.... அப்பவே நெனச்சேன், அவன் இந்த அளவுக்கு வந்துருவான்னு....' என்பார் அடிக்கடி...

ராஜசேகர் அடிப்படையில் மெக்கானிக்கல் எஞ்சினியரிங்கில் முதுகலைப்பட்டம் பெற்றவர் என்றாலும் அவருடைய நோக்கம் எல்லாம் ஆராய்ச்சியில்தான். ஆனால் தந்தையின் நிர்பந்தம் காரணமாக கல்லூரி படிப்பு முடிந்ததுமே திருச்சி பெல் நிறுவனத்தில் பணிக்கு சேர்ந்தார். ஆனால் அங்கு சுமார் ஐந்தாண்டுகாலம் பணியாற்றிவிட்டு வேலையில் ஈடுபாடில்லாமல் உதறிவிட்டு டாக்டர் பட்டம் பெறுவதற்கு தயார் செய்ய ஆரம்பித்தார்.

அப்போதுதான் விமலா ராமனாதனின் நட்பு கிடைத்தது. நாளடைவில் நட்பு காதலாகி இருவரும் அவரவர் பிரிவுகளில் டாக்டர் பட்டம் பெற்ற கையோடு இரு குடும்பத்தினருக்கும் தெரியாமல் திருமணம் செய்துக்கொண்டனர். ராஜசேகர் ஒரு பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பைச் சார்ந்தவர் என்பதால் விமலாவின் குடும்பத்தினர் திருமணத்திற்கு ஒப்புக்கொள்ளாததுடன் 'அந்த கீழ்ச்சாதிப் பயல கல்யாணம் செஞ்சிக்கிறதாருந்தா இந்த வீட்டு வாசப்படிய மிதிக்காத..' என்று அவளை குடும்பத்திலிருந்தே தள்ளி வைத்தனர்.

ராஜசேகரின் தந்தை அரசுப் பணியிலிருந்து ஓய்வுபெற்றவர். மனைவியை இழந்தவர். ராஜசேகரை விட்டால் அவருக்கு வேறு யாரும் இருக்கவில்லை... கல்லூரி படிப்பு முழுவதையும் அரசு மானியத்தில் படித்து முடித்தவருக்கு தன்னுடைய தந்தையின் சம்மதத்தைத் தவிர வேறெதுவும் தேவையிருக்கவில்லை. ஆனால் விமலாவின் குடும்பத்தினருடைய சம்மதமில்லாமல் இந்த திருமணத்திற்கு அவர் ஒருக்காலும் ஒப்புக்கொள்ள மாட்டார் என்று ராஜசேகர் நினைத்ததன் விளைவு... அவருக்கும் தெரியாமல் திருமணம் செய்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.

திருமணம் முடிந்து மாலையும் கழுத்துமாய் வாசலில் வந்து நின்றவர்களைப் பார்த்து ஆரத்தி எடுக்கக் கூட ஆளில்லாமல் இருவரையும் வரவேற்பதா வேண்டாமா என்று கலங்கி நின்ற தன் மாமனாரை தன் தந்தையாகவே பாவிக்க ஆரம்பித்தாள் விமலா.

ஆனால் விதி வேறு வழியில் அவர்களை இட்டுச் சென்றது. விமலாவுக்கு பிறவியிலேயே இருதய கோளாறு இருந்தது தெரியாமல் போனது. 'இவ்வளவு படிச்சிருந்தும் கல்யாணத்துக்கு முன்னால பிசிக்கல் செக்கப் பண்ணிக்கணும்னு ஒங்களுக்கு தோனாமல் போனது ஆச்சரியமாருக்கு மிசஸ் விமலா. You can't give birth to a child.... ஒங்க லைஃப்ல பிரசவம்கறது ஒங்களுக்கே எமனா வந்துரும் ... How are you going to tell this to your husband?' என்று அவருடைய மருத்துவர் கேட்டபோது கலங்கிப்போனார் விமலா...

இத எப்படி சேகர் கிட்ட? I don't think he will be able to accept that... He is so fond of children... How can I tell him? என்று மருகிப் போனார் விமலா... நீண்ட நாட்கள் ஆலோசித்து அதை அவரிடமிருந்து மறைத்துவிடுவதென தீர்மானித்தார்... தன் உயிருக்கு ஆபத்து என்று தெரிந்தே குழந்தை பெற தயாரானார். அவருடைய அதிருஷ்டம் திருமணம் ஆன முதல் மாதத்திலேயே கருவானார்.... தனக்கு பழக்கமாயிருந்த மருத்துவரை தவிர்த்து ஒரு புதிய மருத்துவரை அணுகினார்.... அதாவது அதிகம் அனுபவமில்லாதவரை... தன்னுடைய இருதயத்திலிருந்த கோளாறைக் கண்டுபிடிக்க முடியாதவரை....

அதே சமயம் தன்னுடைய பிரசவத்தின்போது எந்தவித பிரச்சினையும் வந்துவிடக்கூடாது என்பதில் மிகவும் கவனமாயிருந்தார் விமலா... தன்னுடைய உணவு முறை, உடற்பயிற்சி ஆகியவற்றில் கவனத்துடன் இருந்தார். அத்துடன் 'குழந்தை பொறந்து மூனு வயசாறவரைக்கும் நா வேலைக்கு போகலைங்க... அதுக்கப்புறம் பாத்துக்கலாம்.' என்று முன் ஜாக்கிரதையாக ராஜசேகரிடம் கூறி சம்மதிக்க வைத்தார்.

ராஜசேகர் டாக்டர் பட்டம் பெறுவதற்காக Mitigation and Management of Natural Disaster என்ற தலைப்பில் எழுதிய ஆய்வுக் கட்டுரை அவருக்கு டாக்டர் பட்டத்துடன் இந்திய அரசின் Centre for Disaster Managementன் ஆய்வுக் கூடத்தில் ஒரு இளநிலை விஞ்ஞானி பதவியையும் பெற்று தந்தது. அப்போது அந்த கூடத்தின் அலுவலகம் தில்லியில் மட்டுமே இருந்ததால் அப்போதுதான் கருவுற்றிருந்த விமலாவை தன் தந்தையுடன் சென்னையில் விட்டுவிட்டு பயணமாக வேண்டியிருந்தது. 'Madrasல எனக்கு தெரியாத ஆளுங்களாங்க... நீங்க கவலைப்படாம போங்க.. அப்பாதான் எங்கூட இருக்காங்க இல்ல.. நீங்க பிரசவத்துக்கு ஒருவாரம் இருக்கறப்ப வந்தா போறும்... வாரம் ஒருதரம் எஸ்.டி.டி போடுங்க... டெலிவரிக்கப்புறம் ஒரு மூனு மாசம்... அப்பாவ கூட்டிக்கிட்டு நானும் ஒங்கக் கூடவே வந்துடறேன், அதுக்கப்புறம் என்ன பண்றதுன்னு யோசிப்போம்..... சரியா?'

தன்னுடைய மனைவி விமலா ஒரு மேல்சாதி குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவள் என்பதுடன் தன்னுடைய நடுத்தர குடும்பத்தை விட சற்று உயர்ந்த அந்தஸ்த்தில் சகல வசதிகளுடன் வாழ்ந்தவள் என்று தெரிய வந்தபோது தன்னால் அவருடைய வாழ்க்கைப் பாதிக்கப்பட வேண்டாம் என்று ஒதுங்கிச் செல்லத்தான் நினைத்திருந்தார் ராஜசேகர். ஆனால் அதற்கு விமலா சம்மதிக்கவில்லை. 'என்னங்க நீங்க? சாதியாவது ஒன்னாவது... எனக்கு நீங்க.. ஒங்களுக்கு நான்... அவ்வளவுதான்... ஒங்கப்பா இதுக்கு சம்மதிச்சா போறும்... அப்படியே சம்மதிக்கலன்னாலும் நா சம்மதிக்க வைப்பேன்...'

ஆனாலும் விமலாவை தன்னுடைய தந்தையிடம் அழைத்துச் சென்று அறிமுகப்படுத்த துணியவில்லை ராஜேசேகர்... விமலாவின் குடும்பத்தார் சம்மதம் இல்லாமல் இந்த திருமணத்திற்கு தன்னுடைய தந்தை நிச்சயம் சம்மதிக்கமாட்டார் என்பதை உணர்ந்திருந்தார்....

'அப்பாவும் இதுக்கு சம்மதிப்பார்னு எனக்கு தோனலை விமலா.... அதனாலத்தான் யோசிக்கேன்... எனக்குன்னு பெருசா ஆப்ளிகேஷன் எதுவும் இல்லைன்னாலும்... அப்பாவும் என்னோட வருமானத்த நம்பி இல்லைன்னாலும்... I don't want to hurt his feelings... யாருக்குமே நம்மால எந்த தொந்தரவும் வரக்கூடாதுன்னு நினைக்கற ஒரு சிம்பிளான மனுஷர் அவர்... I just can't go and tell him that I am going to marry you against your parents' wish.... அவர் நிச்சயம் ஒத்துக்கமாட்டார்....'

'சரி... அப்ப வேணாம்... ஆனா கல்யாணம் ஆன கையோட... மாலையும் கழுத்துமா போய் நிப்போம்...' என்று சர்வசாதாரணமாக அவரை சம்மதிக்க வைத்து.....

'முழுசா ஒரு வருசம் கூட வாழ முடியாத இந்த வாழ்க்கைக்காடா அவ இவ்வளவு பிடிவாதம் பிடிச்சா....?' என்று பிரசவ படுக்கையிலேயே மரித்துப்போன விமலாவின் உயிரற்ற சடலத்தின் மீது கவிழ்ந்து புலம்பிய ராஜசேகரனின் தந்தை தன்னுடைய வயதான காலத்தில் மகனின் வேதனையை காண நேர்ந்ததே என்று மாய்ந்துப்போனார்.

பதினெட்டு வருடங்கள்... அப்பாவுக்கு மகன்.. மகனுக்கு அப்பா என்று வாழ்ந்து முடிந்த இந்த பதினெட்டாண்டு காலத்தில்தான் எத்தனை, எத்தனை அனுபவங்கள்... திருமணமான போதே முப்பத்தைந்து வயதைக் கடந்திருந்த ராஜசேகரனுக்கு பிறந்தவுடனே தாயை இழந்த தன்னுடைய மகனை வளர்த்து ஆளாக்குவதே முழுநேர வேலையாகிப் போனது. உலகளவில் ஒரு முன்னனி விஞ்ஞானியாக வரவேண்டும் என்ற அவருடைய ஆசை.. வெறும் ஆசையாகவே நின்றுபோனது.

கடந்த ஐந்தாண்டு காலமாக சென்னையிலிருந்த Centre for Disaster Managementன் உபதலைவர் பதவி... கைநிறைய ஊதியம்... அரசு கார், பங்களா, ஓட்டுனர்.. பணியாட்கள்....... எல்லாம் இருந்தும் தன்னுடைய மனைவி இல்லாத குறையை அவர் உணராத நாள் இல்லை... இப்போதும் அவருடைய படுக்கையறையில் நடுநாயகமாக தொங்கியது விமலாவின் புகைப்படம்....... தன்னுடைய குடும்பம், வசதிகள் நிறைந்த வாழ்க்கை... எல்லாவற்றையும் தனக்காக துறந்துவிட்டு வந்த அவளுடைய இடத்தில் வேறொருத்தியை நினைத்தும் பார்க்க முடியவில்லை அவரால்...

'என்ன டாட்.. தூங்கிட்டீங்களா?'

திடுக்கிட்டு விழித்து எதிரில் நின்ற தன் மகனைப் பார்த்தார்... 'ஆமாப்பா.. அம்மாவ நினைச்சிக்கிட்டேன். அப்படியே கண்ணெ சொக்கிருச்சி......' என்றவர் சாய்வு நாற்காலியில் நிமிர்ந்து அமர்ந்தார்... 'என்ன ஒருவழியா மார்க்கெல்லாம் பாத்தாச்சா... Have they fared well?'

'இல்ல டாட்... யாருக்குமே யூனிவர்சிட்டியிலயோ இல்லா அஃப்ளியேட்டட் காலேஜஸ்லயே கிடைக்காது போலருக்கு... ஏன்னு தெரியல...'

பரத்தின் குரலிலிருந்த சோகம் அவரை என்னவோ செய்தது... தனக்காக மட்டுமில்லாம தன் நண்பர்களுக்காகவும் கவலைப்படறானே....நான் நல்லாத்தான் வளத்துருக்கேன்... விமலா இருந்தா நிச்சயம் பெருமைப்படுவா... 'அதுக்கு நீ என்னப்பா பண்ணுவே?' என்றார் மகனின் கரங்களைப் பற்றியவாறு...


பரத் தயக்கத்துடன் தன்னைப் பார்ப்பது தெரிந்தது... 'என்னவோ சொல்ல வரே.... ஆனா தயக்கமாருக்கு... சரிதானே? கமான், ஷூட்...'

'I don't want to lose my friends dad... அதனால...'

ராஜசேகர் புன்னகையுடன் பரத்தைப் பிடித்து அருகிலிருந்த இருக்கையில் அமர்த்தினார்... 'I know what you are going to say.... I agree...'

பரத் வியப்புடன் தந்தையை பார்த்தான்...'எனக்கு தெரியும் டாட்... I am so proud of you.... I know you would agree... Thanks Dad...'

ராஜசேகர் மீண்டும் சாய்ந்து அமர்ந்தார்... 'நாம எந்த காலேஜ்ல படிக்கறோம்கறது முக்கியமில்ல பரத்... எப்படி படிக்கறோம்கறதுதான்... நீ எங்க படிச்சாலும் ஷைன் பண்ணுவேன்னு எனக்கு தெரியும்.... அதான் ஒத்துக்கிட்டேன்..' என்றார் அவருடைய அந்த முடிவு அவருடைய வாழ்க்கையில் எத்தனைப் பெரிய இழப்பை ஏற்படுத்தப் போகிறது என்பதை உணராமல்...

பரத்குமார் சந்தோஷ மிகுதியால் கலங்கிய கண்களுடன் தன் தந்தையின் மடிமீது தலைசாய்த்து கண்களை மூடினான்....

சுவர்க்கடிகாரத்தின் ஒலியைத் தவிர அறை நிசப்தமாக இருந்தது...

தொடரும்...

16.5.07

நாளை நமதே - 1

ராம்குமார் அலுவலகத்திலிருந்து வீடு திரும்பியபோது வரவேற்பறை இருளில் மூழ்கிருப்பதைப் பார்த்தார். சாதாரணமாக அந்த நேரத்தில் டிவி அலறிக்கொண்டிருக்கும். 'ஏய் ஜோதி ஒனக்கு மட்டும் கேட்டா போறாதா? இந்த அப்பார்ட்மெண்டுக்கே கேக்கறா மாதிரி வச்சிருக்கே?' என்பார் தன் மகள் ஜோதிகாவிடம்.

'ஜோதி வீட்ல இல்லையா?' என்றார் வாசற் கதவைத் திறந்த தன் மனைவி லதாவிடம்.

லதா, 'இருக்கா...' என்றார் சுவாரஸ்யமில்லாமல்.

சோபாவில் அமர்ந்து காலணிகளை கழற்றுவதில் முனைப்பாயிருந்த ராம் நிமிர்ந்து, 'ரிசல்ட் வந்துருச்சா?' என்றார்.

அன்றுதான் அண்ணா பல்கலைக்கழக நுழைவுத் தேர்வு முடிவுகள் வலைத்தளத்தில் வெளிவருவதாக இருந்தது.

'ஆமா... வீடு சைலண்டாருக்குறதுலருந்தே தெரியல? நாம எதிர்பார்த்த அளவு மார்க் இல்லை... 275தான்.. பகல் பூரா அழுது, அழுது இப்பத்தான் தூங்கறா... நீங்க வேற எதையாச்சும் சொல்லி அழவச்சிராதீங்க..'

சட்டென்று மூண்ட கோபத்தை அடக்க முடியாமல் கையிலிருந்த காலுறைகளை (Sox) தரையில் வீசியெறிந்தார் ராம். 'படிச்சி படிச்சி சொன்னேன்... கொஞ்ச நஞ்ச காசையாடி கொட்டி அழுதேன்? சொளையா இருபதாயிரம்... பணத்ததானடி என்னால கட்ட முடியும்? படிக்க வேண்டியது ஒம் பொண்ணுதான? சொன்னா எல்லாம் எனக்கு தெரியுங்கறது... இப்பப் பார்... இந்த மார்க்குக்கு எந்த காலேஜ்ல கெடைக்கப் போவுது? பேசாம இப்ப
சேர்ந்துருக்கற பி.எஸ்சியவே படிக்கட்டும்... எல்லாம் என் தலையெழுத்து...''

'ஐயோ... போறுங்க... அதான் முடிஞ்சிருச்சே.. இப்ப அதையே பேசி என்ன பிரயோசனம்? இப்பத்தான் பாவம் தூங்கறா... சும்மா இருங்க.. காலையில பேசிக்கலாம்...' என்றவாறு கணவனின் அருகில் அமர்ந்தாள் லதா... 'ஒங்க ஆத்தாம புரியுதுங்க... ஆனா என்ன பண்ண சொல்றீங்க? நானுந்தான் ரெண்டு வாரமா லீவு போட்டுட்டு ராத்திரி பகலா அவ கூடவே ஒக்காந்திருக்கேன்... அவளும் ஸ்பெஷல் க்ளாஸ் முடிஞ்சி வந்ததும் படிக்கத்தானங்க செஞ்சா... என்ன எளவுக்குத்தான் இப்படி பேப்பர் கரெக்ஷன் செய்யறானுங்களோ தெரியலையே... ப்ளஸ் டூவுல நைண்டி பர்சண்ட் எடுத்த இவளுக்கே இப்படீன்னா.. மத்த பசங்க கதி...?'

மனைவியின் பதிலிலிருந்த நியாயத்தை ராம்குமார் உணர்ந்தாலும் ஏமாற்றத்தை அடக்க முடியாமல் அமர்ந்திருந்தார். எத்தனை கனவுகள் வைத்திருந்தார்? தன்னால் சாதிக்க முடியாதவற்றை தன் வாரிசுகள் மூலமாவது சாதிக்க வேண்டுமென்பது அவருடைய நீண்ட கால கனவாயிருந்தது.

மூத்தவன் குமார் துவக்க முதலே படிப்பில் சுமார் ரகம்தான். அவனை பத்தாவது வரைக் கொண்டுவருவதற்கே அவர் படாதபாடுபட்டார். ஆனால் ஜோதிகா அவரைப் போலவே சிறுவயதுமுதலே படிப்பில் படுசூட்டிகை... அவளை எப்படியும் ஒரு டாக்டராக ஆக்கிப் பார்ப்பது என முடிவெடுத்திருந்தார்... அதுவும் இப்போது கனவாய் முடிந்துபோனது....

அவருடைய துரதிர்ஷ்டம், அவர் பள்ளி இறுதி வகுப்பை முடித்து கல்லூரிக்குள் நுழையலாம் என்று நினைத்திருந்த நேரத்தில் அரசு வங்கியொன்றில் குமாஸ்தாவாக பணியாற்றிக்கொண்டிருந்த அவருடைய தந்தை அகாலமாய் மரணமடைந்தார். 'குடும்பம் இப்ப இருக்கற நிலமையில நீ வேலைக்கி போய்த்தான் ஆகணும் ராம்... அப்பாவோட பேங்குலயே ஒனக்கு வேலை கெடைக்கும். கம்பாஷனேட் க்ரவுண்ட்ல கேட்டுப் பாக்கலாம்... என்ன சொல்றே?' என்று அவருடைய சித்தப்பா கூறியபோது அவரால் தட்ட முடியவில்லை..

அதிகம் படிக்காத அம்மா. ராம்குமாருக்கு கீழே படித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு தம்பி, தங்கை... அவர்கள் கூடவே இருந்த தாத்தா, பாட்டி... தன் தந்தையின் வருமானத்தையே நம்பியிருந்த அந்த நடுத்தர குடும்பத்தில் சம்பாத்தியத்திற்கு அவரை விட்டால் ஆளில்லை என்ற சூழலில் தன்னுடைய கல்லூரி கனவுகளை மூட்டைக் கட்டிவிட்டு வேலைக்கு செல்வதைத் தவிர வேறு வழி தெரியவில்லை அவருக்கு. பதினெட்டே வயது நிரம்பியிருந்த
அவர் சித்தப்பாவுடன் யார் யார் காலில் எல்லாமோ விழுந்து அவனுடைய தந்தை பணியாற்றிய அதே வங்கியில் பணிக்கு சேர்ந்தார். 'சார்... ராம்குமார் கிராஜுவேட் இல்லேங்கறதால க்ளார்க் போஸ்ட் குடுக்க முடியாது... காஷியர் போஸ்ட்டுக்கு வேணும்னா கன்சிடர் பண்லாம்... இதுல ஒரேயொரு இடைஞ்சல் என்னன்னா ஃப்யூச்சர்ல பெருசா ப்ரொமோஷன் எதுவும் கிடைக்கறதுக்கு சான்ஸ் இல்ல. யோசிச்சிக்குங்க.' என்று வங்கியின்
உயர் அதிகாரியொருவர் கூறியபோது ராம்குமார் தயங்கினார்... ஆனால் சித்தப்பா விடவில்லை. 'டேய்... இப்ப ஒனக்கு இந்த வேலை ரொம்ப முக்கியம். வேலையில சேர்ந்ததுக்கப்புறம் நீ ஏதாச்சும் ஈவ்னிங் காலேஜ்ல சேந்து படிக்கலாம். டிகிரி கிடைச்சிருச்சதுக்கப்புறம் ப்ரொமோஷனுக்கு தனியா படிச்சிக்கலாண்டா... இவர் சொல்ற மாதிரியேவா இருக்கப் போவுது... எல்லாம் போகப் போக மாறிரும்...'

சித்தப்பவை எதிர்த்துக்கொண்டு செயல்படக்கூடிய நிலையில் அவர் இருக்கவில்லை... மேலும் எங்கே தன்னுடைய அண்ணனின் குடும்பப் பொறுப்பு முழுவதும் தன் தலையின் மீது விழுந்துவிடுமோ என்றும் சித்தப்பா நினைத்திருக்கலாம் என்று நினைத்தார்...

வருவது வரட்டும் என்று தன்னுடைய கனவுகளை மூட்டைக் கட்டி வைத்துவிட்டு பணிக்கு சேர்ந்து..... இதோ முப்பதாண்டுகள்..... 'நீ என்னதான் ஈவ்னிங் காலேஜ்ல படிச்சி டிகிரி வாங்கினாலும்.. அதுக்கு பெருசா மதிப்பு இருக்காது ராம்... ஒன் ஆத்ம திருப்திக்கு வேணும்னா படிக்கலாம்...' என்று நண்பர்கள் கூறியபோது அவருக்கும் அப்படித்தான் தோன்றியது.. மேலும் அப்பா தன்னுடைய தம்பி, தங்கைகளை படிக்க வைக்க, தங்கையை திருமணம் செய்துவைக்க என்று எடுத்திருந்த எல்லா கடன்களையும் பிடித்துக்கொண்டு கிடைத்த ரொக்கம் அவருடைய குடும்பத்தை நடத்தவே போதாததாக இருந்தது.

'ஒங்கப்பா பிடித்தம் எல்லாம் போக சுளையா மாசம் அஞ்சாயிரத்த கொண்டு வந்து குடுத்தப்பவே மாச கடைசியானா இடிச்சிக்கோ புடிச்சிக்கோன்னு இருக்கும்... இப்ப ஒனக்கு அதுல பாதி கூட வரலையேடா... இத வச்சிக்கிட்டு வாடகைய குடுத்துட்டா அப்புறம் குடும்ப செலவுக்கு... மொதல்ல நம்ம வருமானத்துக்கேத்தா மாதிரி ஒரு சின்ன வீட்டுக்கு போயிரணும்...' அம்மாவின் வாதம் நியாயமானதாக தோன்றினாலும் சித்தப்பாவின்
தூண்டுதலால் தாத்தாவும் பாட்டியும் அதை எதிர்த்ததும்... அதே வீட்டில் தொடர்ந்து இருந்துக்கொண்டு குடும்பச் செலவை சமாளிக்க முடியாமல் அவர் மாலை நேரத்தில் பகுதி நேர வேலைக்கு செல்ல வேண்டியிருந்ததும்.....

ஹூம்... அது ஒரு சோகக் கதை...

லதாவைப் பெண் பார்த்தவுடனே அவளுடைய நிறமும் அழகும் சற்றே மட்டுதான் என்றாலும் அவளுடைய மாத வருமானம் அவரை சம்மதிக்க வைத்தது. 'நல்லா யோசிச்சிக்கண்ணா .. ஒன் கலருக்கு அண்ணி கொஞ்சம் கம்மிதான்.' என்று அவருடைய கடைக்குட்டி தங்கை கேலி செய்ததையும் பொருட்படுத்தாமல், 'பொண்ண புடிச்சிருக்கும்மா...' என்றார் ராம்..

அவர் நினைத்திருந்ததுபோலவே லதா அவருடைய குணத்திற்கு ஏற்றவளாகவே இருந்தாள். 'நீ மட்டும் நா நெனச்சதுக்கு நேர் எதிரா இருந்திருந்தேன்னா... என் வாழ்க்கையே திசை மாறி போயிருக்கும்...' என்பார் அடிக்கடி... 'தம்பியோட காலேஜ் படிப்பு, தங்கச்சியோட கல்யாணம்...இது ரெண்டுக்கப்புறம்தான் நாம குழந்தைங்கள பத்தி நினைக்கணும்... சரியான்னு நான் கல்யாணம் முடிஞ்ச கையோட சொன்னதும் நீ மட்டும்
சிரிச்சிக்கிட்டே சரிங்கன்னு சொல்லலைன்னா என்ன ஆயிருக்கும்?'

இதோ திருமணம் முடிந்து இருபத்தைந்தாண்டுகள் முடிவுறவிருக்கும் இந்த நிலையிலும் அவர் நினைத்ததற்கு எதிராக லதா நினைத்ததே இல்லையே..

'ஒங்களுக்குத்தான் ஏப்பியார தெரியுமில்ல... அவரோட காலேஜ்ல ட்ரை பண்ணிப்பாக்கலாமாங்க?'

பழைய நினைவுகளில் மூழ்கிப்போயிருந்த ராம்குமார் திடுக்கிட்டு தன் மனைவியைப் பார்த்தார் 'எ... என்ன கேட்டே?' என்றார்...

'என்னங்க... நா கேட்டதுல என்ன தப்பு?'

'இல்ல... நா கவனிக்கல... சொல்லு...'

'இல்லைங்க... ஒங்களுக்குத்தான் ஏப்பியார தெரியுமே... அவங்க காலேஜ்ல ஜோதிக்கி....'

ராம்குமார் பதிலளிக்காமல் எழுந்து நின்றார்.... அணிந்திருந்த சட்டைப் பொத்தான்களை கழற்றியவாறே... 'இங்க பார் லதா... எங்க பிராஞ்ச் திறப்பு விழாவுக்கு வந்தப்ப பாத்து பேசுனதுதான்... ரெண்டு வருசத்துக்கு மேல ஆயிருச்சி... இப்ப ஞாபகம் இருக்குமோ இல்லையோ...' என்றவர் தன் மனைவியின் அருகில் மீண்டும் அமர்ந்தார். 'இன்னொரு விஷயமும் இருக்கு லதா...'

'என்ன சொல்றீங்க?'

'அந்தாளு காசு நிறைய கேப்பாராமே?'

'என்னங்க நீங்க.. கடன போட்டு குடுத்துரலாங்க... சீட் கிடைச்சா போறும்... நம்ம ஜோதி படிச்சிருவா... அதான் குமாரும் சம்பாதிக்கானே... கடன அடைச்சிர முடியாதா?'

'அதுக்கில்ல லதா... அவங்க காலேஜ்ல கிறிஸ்துவங்களுக்குத்தான் முதல் இடமாம்... காசு குடுக்கறோம்னு சொன்னாலும் அவரு நம்ம விஷயத்துல எந்த அளவுக்கு..... அதான் யோசனையாருக்கு...'

லதா சட்டென்று நினைவுக்கு வந்தவளாய்... 'நா வேணும்னா ஸ்டெல்லாக்கிட்ட கேட்டுப் பாக்கட்டுமா...? அவ ஹஸ்பெண்ட் வழியா மூவ் பண்ணி பாக்கலாம்...'

ராம்குமார் யோசனையில் ஆழ்ந்தார்.. பிள்ளைகளால்தான் எவனெவன் காலிலெல்லாம் விழவேண்டியிருக்கிறது? அந்த ஏப்பியாரைப் பற்றி தன்னுடைய வங்கி நண்பர்கள் ஏளனமாய் பேசுவதை பலமுறை கேட்டிருக்கிறார். 'நம்ம மானேசர் பையனுக்கு ஈசியா சீட்டு கிடைக்குமேன்னுட்டு போய் அந்தாள பிராஞ்ச தொறந்து வைக்க கூப்ட்டார்.... மனுசன் தொறந்து வச்ச அடுத்த மாசமே சீட் விஷயமா போய் நின்னவர் கிட்ட யார்னு கேட்டாராம். அதுக்கப்புறம் வாங்கறத வாங்கிக்கிட்டுத்தான் சீட்டு குடுத்தாராம்.. நம்ம மேனேஜர் கிறிஸ்துவர்... அவருக்கே இந்த கதி... எல்லாம் நேரம்ப்பா...இத்தனைக்கும் நம்ம பேங்க்லருந்து வாங்குன கடன்லதான் அவன் காலேஜ் பில்டிங்கே கட்டுனது... அந்த நன்றியாவது வேணாம்... ஒருகாலத்துல அரசியல்ல இருந்தவந்தானே..'

'என்னங்க... யோசிக்கிறீங்க... கேட்டு பாக்கவா?'

ராம்குமார் பதில்பேசாமல் சிறிது நேரம் அமர்ந்திருந்தார்... 'சரி.. வேற என்ன செய்ய... புள்ளைங்கள நம்புனோம்... நடக்கல... இதுவாவது நடக்குதான்னு பாப்பம்... நீ போய் சூடா ஒரு காப்பிய போட்டு கொண்டா...'

சோர்வுடன் எழுந்து தன்னுடைய அறையை நோக்கி நடந்த கணவனையே பார்த்தவாறு சமையலறையை நோக்கி நடந்தார் லதா...

தொடரும்...

15.5.07

நாளை நமதே - அறிமுகம்

வேல் முருகன் பொறியியல் கல்லூரி.

இதுதான் நம்முடைய தொடரின் களம். கதாநாயகன் என்றும் கூறலாம். சென்னை புறநகரில் சுமார் ஐம்பது ஏக்கருக்கும் கூடுதல் நிலத்தில் ( அரசியல்வாதிகள் சிலரின் 'தயவில்' சலுகை விலையில் ஆர்ஜிதம் செய்து, மன்னிக்கவும், ஆக்கிரமித்து ) எழுப்பப்பட்ட சாம்ராஜ்ஜியம். இதற்கு சகோதர, சகோதரி நிறுவனங்களும் உண்டு.

வேலன் தொழில்நுட்பக் கல்லூரி,
ரோகினி பாரா மெடிக்கல் கல்லூரி,
கற்பகம் கலைக் கல்லூரி இத்யாதி, இத்யாதிகள்..

அதாவது எல்.கேஜியில் ஒரு குழந்தையை சேர்த்து சுமார் இருபது வருடங்கள் கழித்து இளகலை பட்டதாரியாகவோ, பொறியாளராகவோ வெளியே கொண்டு வர 'சேவை' மனப்பான்மையோடு ஆந்திர மாநிலத்தைச் சார்ந்த வெங்கடேஸ்வரலூ ரெட்டி & டாட்டர்ஸ் (அதாவது அவருடைய இரண்டு மகள்களும்) குடும்பத்தார் ஐந்தே வருடங்களில் உருவாக்கிய சாம்ராஜ்ஜியம்..

இதன் உரிமையாளர் (அதாவது மேஜர் ஷேர் ஹோல்டர்) வெங்கடேஸ்வரலு... அவருடைய பொறியாளர் மனைவி (முதுகலைப் பட்டதாரி என்று கல்லூரியின் brochure கூறுகிறது.) கற்பகம் (தென்தமிழ்நாட்டைச் சார்ந்தவர் என்று கேள்வி). இவரைப் பற்றி ஒரு துணுக்கு செய்தி. ஒரு பட்டமளிப்பு விழாவில் அவர் கடித்து குதறிய ஆங்கில பேச்சைக் கேட்டுவிட்டு விழாவில் பங்கேற்க வந்த சிறப்பு விருந்தினர் ஒருவர் அடுத்த இருக்கையிலிருந்தவரிடம், 'இப்ப தெரியுதா சார் இவங்களோட எம்.டெக் எப்படி கிடைச்சிதுன்னு... எல்லாம் துட்டு குடுத்து வாங்குனது சார்... இதுங்கக் கிட்டல்லாம் பசங்க படிச்சி.. பட்டம் வாங்கி...' என்று பெருமூச்செறிந்ததாகவும் கேள்வி..

இவர்களுடைய இரு புதல்விகள் ரோகினி மற்றும் ரோஜா. இருவருமே பள்ளி இறுதி வகுப்பைத் தாண்டாதவர்கள். 'தலையிலதான் மூளைக்கு பதிலாத்தான் திமிர் இருக்கே அது போறாது?' பணியாளர் ஒருவரின் கமெண்ட் இது. அவர்களும் அவர்கள் இருவரின் கணவன்மார்களும் கல்லூரி நிர்வாக இயக்குனர்கள்!

இருபாதாண்டுகளுக்கு முன்பு ஹைதராபாத்தில் பழைய பேப்பர் கடை வைத்திருந்தவர் வெங்கடேஸ்வரலு. இன்று சென்னைப் புறநகரில் அவர் நடத்தி வந்த சாம்ராஜ்யம் (திறந்தவெளி சிறைச்சாலை என்பது மாணவர்களின் ஒருமித்த கருத்து!) அவருடைய உழைப்பால் வந்தது இல்லை, அவர் வெறும் பினாமியே என்பது எல்லோரும் அறிந்த ரகசியம்.

அடுத்தது இந்த கல்லூரியில் படிக்க நேர்ந்த தங்களுடைய தலைவிதியை நொந்துக்கொள்ளும் மாணவ, மாணவிகள், அவர்களுடைய பெற்றோர். கல்லூரியில் அடிமை சாசனம் எழுதிக் கொடுத்துவிட்டு பணியாற்ற நேர்ந்த கல்லூரி முதல்வர் மற்றும் ஆசிரியர்கள்... பணியாளர்கள்... இவருக்கு இருபத்திநாலு மணி நேரமும் பாதுகாப்பு அளிக்க நியமிக்கப்பட்டிருக்கும் குண்டர் கும்பல்!

இவர்களுள் முக்கியமானவர்கள்..

பேராசிரியர் ராஜசேகர், அவருடைய ஒரே மகன் பரத்குமார்.

ராம்குமார் - லதா தம்பதியர். மகன் ராஜ்குமார். மகள் ஜோதிகா... ராம்குமார் அரசு வங்கியொன்றில் காசாளர். லதா ஒரு மேல்நிலை பள்ளி ஆசிரியை.

லதா பணியாற்றும் பள்ளியில் பணியாற்றும் சகஆசிரியை ஸ்டெல்லா, அவருடைய ஆசிரியர்-கணவர் சூசைராஜ். மகன்கள் டேவிட் மற்றும் லாரன்ஸ். மகள் ஷாலினி.

கணவனுடனிடமிருந்து விவாகரத்து பெற்ற மாலதி மற்றும் அவருடைய ஒரே மகள் ப்ரியா.

அரபு நாடுகளில் ஒன்றில் பணியாற்றும் பொறியாளர் கிருஷ்ணன் நாயர், சென்னையில் தொலைக்காட்சி நிறுவனம் ஒன்றில் தயாரிப்பாளராக பணியாற்றும் ப்ரேமா. அவர்களுடைய இரு மகன்கள் சுந்தர், சுதாகர்.

மத்திய அரசு அலுவலர் பஞ்சாபகேசன், மனைவி பார்வதி இரட்டை மகன்கள் (twins)மூர்த்தி, வாசன் மற்றும் மகள் சாந்தி.

மற்றும் வேல் முருகன் பொறியியல் கல்லூரியில் படித்து வந்த ஜோதிகா, டேவிட், ப்ரியா, சுந்தர், மூர்த்தி,வாசன் ஆகியோரின் நண்பர்கள், நண்பிகள்..

இவர்களுடன் கல்லூரி உரிமையாளருடைய குடும்பத்திற்கு மிகவும் வேண்டிய, இவருக்கு முழு 'ஒத்துழைப்பு அளித்து'வந்த கட்சித் தலைவர் ஒருவர். அவருடைய முழு நேர அலுவல் எடுத்ததற்கெல்லாம் மறியல் நடத்துவது, போராட்டம் நடத்துவது. வருமானத்திற்கு மீறிய வசதிகளை சேர்த்துக்கொண்டவருக்கு எப்போதும் ஏழை எளியவர்களைக் குறித்து மட்டுமே சிந்தனை!

இது முழுக்க, முழுக்க இன்றைய இளைஞர்களைப் பற்றிய தொடர்..

இதில் வரும் கதாபாத்திரங்கள் கற்பனைதான் என்றாலும் சித்தரிக்கப்படும் சம்பவங்கள் அனைத்தும் உண்மை... சமீபகாலமாக பத்திரிகைகள் மூலமாகவும் பொறியியல் கல்லூரியில் படித்து முடித்த என்னுடைய நண்பர்களுடைய குழந்தைகள் மூலமாகவும் கேட்டறிந்த சம்பவங்களின் நிழல்களே..

அதாவது நிஜவாழ்வில் சில கல்லூரிகளில் பயிலும் மாணவர்களால் அனுபவிக்கப்பட்ட வேதனைகளின், நிராசைகளின் நிழல்கள்...

பெருத்த எதிர்பார்ப்புகளுடன் கல்லூரிகளில் நுழையும் நம்முடைய இளைஞர்கள் அவர்கள் வாழ்வில் நினைத்த நிலையை அடைய எத்தனை அவமானங்களையும், ஏமாற்றங்களையும் சந்திக்க வேண்டியுள்ளது என்பதை என்னால் இயன்றவரை படம்பிடித்து காட்டவிருக்கிறேன்...

எதுவும் மிகைப்படுத்தப்படவில்லை...இடத்தின் பெயர்களையும், சம்பந்தப்பட்டவர்களின் பெயர்களையும் மட்டுமே மாற்றியுள்ளேன்.

ஆனால் அதே சமயம் இதில் வரும் சம்பவங்களும் கதாபாத்திரங்களும் யாரையாவது நினைவுபடுத்தியிருந்தால் அது ஒரு தற்செயலே என்பதை தெளிவுபடுத்த விரும்புகிறேன்..

யாரையும் குறைகூறும் நோக்கமோ அல்லது அவர்களுடைய மனதைப் புண்படுத்தும் நோக்கமோ நிச்சயம் இல்லை...

நாளை முதல் வாரம் மூன்று நாட்கள் இத்தொடர் வரும்....

********

11.5.07

சூரியன் 200

இரண்டாம் பாகம் - நிறைவுப் பகுதி

'சரிய்யா... நீங்க சொல்றதெல்லாத்தையும் நான் ஒத்துக்கறேன்... ஃபிலிப் சுந்தரத்துக்கு இனிஷியேட்டிவ்னு என்னமோ சொன்னீங்களே அது இல்லதான்... அவருக்கு அவரோட வாழ்க்கையிலயே பெருசா சாதிக்கணுங்கற விருப்பமில்ல... ஆஃபீஸ் விட்டா வீடு.. மிஞ்சிப் போனா பக்கத்துலருக்கற க்ளப்ல போயி பேட்மிண்டன் ஆடுவார்... சனி, ஞாயிறு ஆனா கோவில்... இதான் அவரோட ஒலகமே... ஆனா அவருக்கு இருக்கற தெய்வ பக்தி நம்ம பேங்கையும் காப்பாத்தும்யா... மாதவன் திருப்பி வர்ற வரைக்கும் தான? வேணும்னா நாம சேர்மன் கமிட்டின்னு ஒன்னெ அமைச்சி அவருக்கு ஒத்தாசையா இருப்போம்... இப்பருக்கற மேனேஜ்மெண்ட் கமிட்டியே கூட இத பாத்துக்கலாம்... எதுக்கு சொல்றேன்னா சேதுமாதவன நம்பி சேர்மன் பதவிய குடுக்க முடியாதுய்யா.. அவர் எந்த நேரத்துல என்ன செய்வார்னு யாருக்குய்யா தெரியும்?'

சோமசுந்தரத்துக்கும் சிலுவை மாணிக்கம் நாடாருடைய வாதத்தில் இருந்த உண்மை தெரிந்துதானிருந்தது. ஆனால் அவர் மனதில் நினைத்திருந்த அந்த ஆஃபீசர் ரெக்ரூட்மெண்ட்... இயக்குனர் பதவி பறிபோன பிறகு சேதுவைப் போன்றவர்களை வைத்துத்தானே அந்த திட்டத்தை நிறைவேற்ற முடியும்.. மாதவன் விடுப்பில் போவது கூட நல்லது என்றே நினைத்திருந்தார்... ஃபிலிப் சுந்தரத்தைப் போன்ற தெய்வபக்தியுள்ளவரை அந்த பதவியில் அமர்த்திவிட்டால் நம்முடைய திட்டம் நிறைவேறாதே... சேது-பாபு சுரேஷ் கூட்டணியை வைத்து தான் நினைத்திருந்ததை நடத்திவிடலாம் என்று தான் நினைத்திருந்தது நிறைவேறாது போலிருக்கிறதே என்று அவருடைய சிந்தனை ஓடியது... இருப்பினும் தற்போதைக்கு நாடாருடைய தயவு நமக்கு மிகவும் தேவை.. அவர் நினைத்தால் பூர்ணிமா இயக்குனர் குழுவில் நுழையமுடியாதபடி செய்துவிட முடியும்... 'சரி நாடார்.. நீங்க சொல்றத ஒத்துக்கறேன்...'

நாடார் விடவில்லை...'அப்படி மொட்டையா சொன்னா எப்படிய்யா? எத ஒத்துக்கிறீரு... ஃபிலிப் சுந்தரத்த போடலாம்னா?'

ஆமாம் என்று தலையை அசைத்தார். 'அத்தோட நீங்களே சொன்னா மாதிரி ஒரு கமிட்டிய போட்டுரணும்... அதுலயும் பூர்ணிமா இருக்கணும்.. அது நடக்கணும்னா இந்த வாரத்துலயே போர்ட கூட்டி அதுல பூர்ணிமாவ போர்ட்ல கோ ஆப்ட் செய்ய வேண்டியிருக்கும்... என்ன சொல்றீங்க?

'செஞ்சிருவம்யா... ஒம்ம மக இல்லாமலாய்யா... மொதல்ல நாளைக்கே பகலுக்கு மேல மேனேஜ்மெண்ட் கமிட்டிய கூட்டச் சொல்லி நம்ம கம்பெனி செக்கரட்டரிக்கு சொல்லிருவம்... அதுலயே பூர்ணிமாவ போர்ட்ல சேக்கற விஷயத்த முடிவு பண்ணிருவம்யா.. நீரே செக்கரட்டரிக்கிட்ட சொல்லிடறீரா... அந்தாளுக்கு தமிழ் சரியா வராதேய்யா... அதுக்குத்தான் சொல்றேன்...'

சோமசுந்தரம் முறைத்தார். 'என்ன நாடார் வெளையாடறீங்களா நா எப்படி?'

நாடார் புரிந்துக்கொண்டார்.. 'மன்னிச்சிரும்யா... நா மறந்துட்டேன்... நா ஒன்னுச் செய்யறேன்... ஃபிலிப் சார கூப்ட்டு சொல்றேன்...' என்றவர் விஷமத்துடன் சோமசுந்தரத்தைப் பார்த்தார். 'ஒம்மத்தான் செலக்ட் செஞ்சிருக்கோம்னு சொல்லிரலாமாய்யா?'

சரி என்று சோமசுந்தரம் தலையை அசைக்க நாடார் தன்னுடைய செல்ஃபோனை எடுத்து ஃபிலிப் சுந்தரத்தின் எண்ணை தேடினார்... அதற்குள் செல்ஃபோன் சிணுங்கியது...

'யார்யா... ஃபிலிப் சாரா? ஒங்களுக்கு ஆயுசு கெட்டிய்யா... ஒங்க நம்பரத்தான் துழாவிக்கிட்டிருந்தேன் நீரே கூப்ட்டுட்டீரு...' என்றவர் எதிர்முனையிலிருந்து வந்த செய்தியைக் கேட்டுவிட்டு வாய்விட்டுச் சிரித்தார்...'அப்படியா... நல்லதா போச்சுய்யா.. எங்க விசயம் சுளுவா போயிருச்சி... அவன் கெடக்கட்டும்... இனி நீங்க நிம்மதியா சேர்மன் சேர்ல ஒக்காந்துரலாம்... என்னது... எதுக்கா? அத நாங்க பாத்துக்கறோம்...நீங்க நம்ம செக்கரட்டரிய கூப்ட்டு நாளைக்கு பகலுக்கு மேல... ஒரு மூணு, நாலு மணி வாக்குல நம்ம எம்.சி கூட்டத்த கூட்டச் சொல்லுங்க... ஒம்ம பேர அதுல முடிவு பண்ணிருவம்... என்னய்யா? சொல்லுங்க... எது... அந்தாள் விஷயமா? அதான் எங்கிட்ட சொல்லிட்டீங்கல்ல.. இங்கதான் டாக்டர் இருக்காரு... அப்புறம் செட்டியார்... நா சொல்லிக்கறேன்... என்னதுய்யா? ஏதாச்சும் செய்யறதா? நாம இதுல செய்யறதுக்கு என்னய்யா இருக்கு... திணைய வெதச்சவன் திணைய அறுக்கான்... கொஞ்ச நாளைக்கு படட்டும்யா... நீங்க கவலப்படாம நா சொன்னத செய்ங்க... பெறவு கூப்புடுறேன்...'

அவர் அதுவரை பேசியது ஒன்றும் விளங்காமல் அங்கு இருந்த மூவரும் நாடாரையே பார்த்தனர்... 'எய்யா டாக்டரே நீங்க சேர்மன் பதவியில போடலாம்னு சொன்னீங்களே... அவர அரெஸ்ட் பண்ணி கமிஷனர் ஆஃபிசுக்கு கொண்டு போயிருக்காங்களாம்..நம்ம லேபர் யூனியன் தலைவர் முரளிய இந்தாளு ஆள வச்சி அடிச்சிப் போட்டாராமே?'

சோமசுந்தரம் மட்டுமல்லாமல் செட்டியாரும் இதை முற்றிலும் எதிர்பார்க்கவில்லை என்பது அவர்களிருவர் முகம் போன போக்கிலிருந்து தெரிந்தது.

'என்ன நாடார் சொல்றீங்க.. யார் சேதுவா.. அவரா இப்படி செஞ்சிருப்பாரு?' என்றார் சோமசுந்தரம் நம்பமுடியாமல்.

'யார்க்குய்யா தெரியும்? நா கேட்டுக்கலை... நமக்கு அதுவா முக்கியம்?' நாடாருடைய செல்ஃபோன் மீண்டும் சிணுங்க... திரையில் தெரிந்த தன்னுடைய மகளுடைய எண்ணைப் பார்த்தார். 'எம் பொண்ணு கிட்டருந்து ஃபோன்... பேசிட்டு வந்துடறேன்..' என்றவாறு ஹாலை விட்டு வெளியேறினார்... 'என்னம்மா சொல்லு...' என்றவர் அடுத்த நொடியே, 'என்ன தாயி சொல்றே.. எது? நம்ம மந்திரச்சாமியையா? அடப் பாவமே... ஒனக்கு ஒன்னுமில்லையே... அங்கனயே இரு... தோ அஞ்சு நிமிசத்துல காத்தா பறந்து வந்துட்டேன்...' என்றவர் உள்ளே காத்திருந்தவர்களை மறந்து தன்னுடைய வாகனத்தை நோக்கி ஓடினார்...

************

மருத்துவமனையின் தலைவர் அறையில் அமர்ந்திருந்த மாதவன் சென்னையிலிருந்து வந்திருந்த இரு மருத்துவர்களையும் பார்த்தார். 'Are you sure that my wife is fit to travel by air doctor?'

'Yes... I think so... Since she has come out of the shock now... We feel we can take her to Chennai for further treatment..'

மாதவன் மருத்துவமனையின் தலைவரைப் பார்த்தார். 'Do you have any objection Doctor?'

அவர் புன்னகையுடன் இல்லை என்று தலையை அசைத்தார். 'I think she is physically strong.. Especially after she was told that your son has survived his suicide attempt she has recovered very fast from her stroke.. Her BP has come down faster than we thought... From now on she needs only the emotional support from you and your family... she should be able to walk in another couple of months with the help of a good and supportive physio... but to get back her speech.... I think it might take little more than that...maybe a year or so...' என்றவர் தன்னுடைய இருக்கையிலிருந்து எழுந்தார்...'It's settled then... Thankyou gentlemen... Goodday.. I've got to run...'

மாதவனும் திருப்தியுடன் எழுந்து அறையிலிருந்து வெளியேறி தன் மனைவி அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த அறையை நோக்கி விரைந்தார்..

*******

பாபு சுரேஷ் என்ன பதில் பேசுவது என தெரியாமல் திகைத்து நிற்க ஆய்வாளர் மணியின் செல்ஃபோன் அடித்தது.

எதிர்முனையில் எஸ்.பி தனபால்சாமியின் குரல்... எஸ்.ஐ. விறைப்பாக, 'எஸ் சார்..' என்றார். அடுத்த நொடியே அவருடைய முகம் அஷ்டகோணலாகியது... 'எஸ் சார்... இப்பவே வரேன்.. சார்...' என்றவர் பாபுவைப் பார்த்தார்..இவரிடம் எஸ்.பி தன்னிடம் கூறியதை சொன்னால் தனக்கு நல்லதல்ல என்று நினைத்தார்... 'யோவ் நா அப்பவே சொன்னேன்... அவருக்கும் இதுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் இருக்காதுன்னு... எல்லாத்துக்கும் காரணம் அந்த பேங்க் ஈ.டி. சேதுமாதவந்தான்னு அவன் ஏவிவிட்ட ஆளே ஒத்துக்கிட்டான்... சேதுவ அரெஸ்ட் பண்ணி கமிஷனர் ஆஃபீசுக்கு கொண்டு வர லோக்க எஸ்.ஐய அனுப்பிட்டேன்... நீங்க மிஸ்டர் பாபுசுரேஷ் கிட்ட சாரி சார்ன்னு சொல்லிட்டு ஒடனே கமிஷனர் ஆஃபீஸ் வந்து சேருங்க... க்விக். .'

இவர்கிட்ட சாரின்னு சொல்றதா? எனக்கென்ன பைத்தியமா? 'சார்... இப்ப போறேன்... தேவைப்படறப்போ கூப்பிடறேன்.. ஸ்டேஷனுக்கு வரவேண்டியிருக்கும்...' என்று கெத்தாக கூறிவிட்டு வாசலை நோக்கி நடந்தார் மணி தன்னுடைய அதிகப்பிரசங்கித்தனத்தால் ஒரு பெண்ணுடைய வாழ்க்கை வீணாகப் போகிறதென்பதை உணராமல்...

அவர் வாசலை தாண்டுவதற்கு முன் பாபு சுரேஷின் சம்மந்தி வாசலை நோக்கி நடந்தார். இதை எதிர்பாராத பாபு அவரைத் தொடர்ந்து ஓடினார்...' சம்மந்தி வந்த விஷயத்த சொல்லாம போறீங்க?'

'இனிமே பேசறதுக்கு என்னய்யா இருக்கு? நீங்க பேங்க்ல ஒரு சீனியர் ஆஃபீசர்... நம்ம லெவலுக்கு ஏத்த ஆளுன்னு நெனச்சித்தான் சம்மந்தம் பேசினேன்... ஆனா இப்ப? விட்டா சந்தேகத்தின் பேர்ல ஒங்கள அரெஸ்டே பண்ணிருப்பார் போலருக்கே அந்த எஸ்.ஐ? ஏதோ நா வந்தேன்... அப்புறம் வரேன்னு கெளம்பிட்டார்... இதுல கூப்டறப்பல்லாம் ஸ்டேஷனுக்கு வரணும்னு வேற ஆர்டர்.. இந்த விஷயம் வெளியில தெரிஞ்சா எங்க குடும்பத்துக்கும் சேர்த்துல்லே அவமானம்? அதான் கெளம்பிட்டேன்...'

பாபு சுரேஷ் அதிர்ச்சியுடன் அவரைப் பார்த்தார்...'என்ன சம்மந்தி இப்படி திடீர்னு சொல்றீங்க... கல்யாண ஹால்லருந்து எல்லாமே ரெடி பண்ணிட்டு இப்ப இப்படி சொன்னா எப்படீ? நா பண்ண தப்புக்காக என் பொண்ண தண்டிச்சா எப்படி?'

தன் தந்தையின் கெஞ்சும் குரலைக் கேட்ட ரம்யா சமையலறையிலிருந்து வெளியேறி ஹாலுக்குள் நுழைந்தாள் 'அப்பா என்ன பண்றீங்க?' என்றாள் உரத்த குரலில். பிறகு ஓடிச்சென்று தலைகுனிந்து நின்ற தன் தந்தையின் சட்டையைப் பிடித்து பின்னுக்கு இழுத்தாள். 'நோ.... வேணாம்ப்பா... Don't beg him... எனக்கு இந்த மாப்பிள்ளை வேணாம்....'

'ஏய் ரம்யா... நீ சும்மாயிரு... நீ வேற எதையாச்சும் சொல்லி காரியத்த கெடுத்துராத...'என்ற தன் தாயை திரும்பிப் பார்த்தாள்.

'ஏம்மா.. எதுக்கு சும்மாருக்கணும்? கேவலம் ஒரு சின்ன சந்தேகத்தின் பேர்ல அப்பாவ கொஸ்ச்சின் பண்ண வந்ததுக்காக இவங்க அப்பாவ என்ன வேணா பேசலாம்.. நா பேசக் கூடாதா? முடிவா சொல்றேன்... எனக்கு இந்த மாப்பிள்ள வேணாம்... I am not interested.. just leave me out of this....' என்றவாறு மாடிப்படிகளை நோக்கி ஒடிய தன் மகளைப் பார்த்தவாறு நின்றார் பாபு சுரேஷ் கதவைத் திறந்துக்கொண்டு வெளியேறிய சம்மந்தியை தடுத்த நிறுத்த தோனாமால்...

********

'என்ன ஃபிலிப்.. என்ன சொல்றார்?' என்ற சுந்தரலிங்கத்தைப் பார்த்தார் ஃபிலிப் சுந்தரம்...

இவரிடம் தன்னையே சேர்மன் பதவிக்கு பரிந்துரைத்திருக்கிறார்கள் என்று எப்படி சொல்வது என்று நினைத்தார். நிச்சயம் தனக்கு கீழே பணியாற்ற ஒப்புக்கொள்ள மாட்டார்... இன்று மாலை மாணிக்கவேலின் வீட்டு நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு நாடாரிடம் இவரையே மீண்டும் அந்த பதவியில் அமர்த்த பரிந்துரைக்க வேண்டும்... பார்ப்போம்... 'நம்ம ஈடியோட விஷயத்துல ஒன்னும் செய்யறதுக்கில்லன்னு சொல்லிட்டார் சார்.. அதான் கொஞ்சம் ஷாக்காப் போயிருச்சி...' என்றார் பட்டும் படாமலும். 'நாளைக்கு எம்.சிய வேற கூட்டணுமாம்... ஏன், எதுக்குன்னு சொல்லல...

எம்.சி மீட்டிங்கா? ஒருவேளை சேர்மன் போஸ்ட்ல யார போடலாம்னு டிசைட் பண்றதுக்காருக்குமோ... சேதுவும் இல்லாத நேரத்துல.. Will I get a chance again என்று சிந்திக்க ஆரம்பித்தார் சுந்தரலிங்கம்...

'ஈ.டியும் இல்லாத நேரத்துல ஒங்க ரிசிக்னேஷன ரீக்கன்சிடர் பண்ணுங்களேன் சார்.. அட்லீஸ்ட் நாளை மீட்டிங் முடியறவரைக்கும்...'

ஃபிலிப் சுந்தரத்தின் இந்த கேள்வி அவருடைய செவியில் தேனாக பாய்ந்தது... இருந்தும் சுயகவுரவத்தை விட்டுக்கொடுக்காமல்... 'யோசிச்சி நாளைக்கு சொல்றேன் ஃபிலிப்.' என்றார்...

'தாங்ஸ் சார்... நீங்களே செக்கரட்டரிக்கிட்ட சொல்லி நாளைக்கு மீட்டிங்குக்கு ஏற்பாடு பண்ண சொல்லிருங்க... அஜெண்டான்னு ஒன்னும் சொல்லலைன்னு சொல்லிருங்க.. அவர் வேணும்னா நாடார கூப்ட்டு கேட்டுக்கட்டும்..' என்றவாறு ஃபிலிப் வெளியேற மீண்டும் ஒருமுறை சேர்மன் பதவியில் அமரப்போவதை நினைத்து மகிழ்ந்தார் சுந்தரலிங்கம்.. பதவி மோகம்தான் மனிதனை எப்படியெல்லாம் ஆட்டிப்படைக்கிறது!

*****

ஆனால் அவர் நினைத்தது நடக்கவில்லை....

ஃபிலிப் சுந்தரம் எத்தனை கெஞ்சியும் நாடார் ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்து அடுத்த நாள் கூட்டத்தில் மாதவன் விடுப்பில் இருந்து திரும்பும் வரையில் சேர்மன் பதவிக்கு அவரையே நியமித்தது வங்கியின் மேனேஜ்மெண்ட் கமிட்டி. கூட்டத்தின் முடிவு அறிவிக்கப்பட்டதும் தன்னுடைய ராஜினாமா கடிதத்தை ஃபிலிப் சுந்தரத்திடம் சமர்ப்பிக்கிறார் சுந்தரலிங்கம்.

'Don't stop him... Let him go' என்ற சென்னை திரும்பிய மாதவனின் பரிந்துரையை ஏற்று அவருக்கு பிரிவு உபசாரமளித்து விடையளிக்கிறார் ஃபிலிப்.

மாணிக்கவேலின் மனைவி மற்றும் தந்தையின் இறுதிச் சடங்கில் வங்கியின் தாற்காலிக முதல்வர் என்ற முறையில் பங்குக் கொள்ளும் ஃபிலிப் சுந்தரம் 'என்னுடைய மன ஆறுதலுக்கு கொஞ்ச நாளைக்கு சென்னையிலருக்க வேணாம்னு நினைக்கிறேன் சார்...' என்ற அவருடைய வேண்டுகோளை பரிசீலனை செய்வதாக உறுதியளிக்கிறார்.

அடுத்த நாளே வந்தனாவை தொலைபேசியில் அழைத்து விஷயத்தை அறிவிக்கிறார். அப்படியா என்று மகிழ்ந்து போகிறார் வந்தனா. தன்னை எதிர்வரும் திங்கள் முதல் அலுவலகம் திரும்பலாம் என்று மருத்துவர் அனுமதித்த விஷயத்தை கூறுகிறார்.

மாணிக்கவேலுவின் குடும்பத்தில் நடந்த துயரச் சம்பவங்களை பக்குவமாக அவரிடம் எடுத்துரைக்கின்றனர் நந்துவும் நளினியும்.... அன்றே மாணிக்கவேலுவும் அவரை வீட்டில் சந்தித்து தனக்கு சென்னையிலிருந்து மாற்றம் பெற்றுத்தரும்படி கோருகிறார்.

ஃபிலிப் சுந்தரம் தன்னுடைய கண்ணோட்டத்துடன் ஒத்துப்போகிறவர் என்ற நினைப்புடன் வங்கியின் பயிற்ச்சிக் கல்லூரியின் தலைவர் ஃபெர்னாண்டோவை தலைமையகத்துக்கு மாற்றி புதிதாக துவக்கப்பட்ட வங்கியின் கணினி இலாக்காவை அவரிடம் ஒப்படைக்கிறார். வந்தனாவை வங்கியின் பயிற்சிக் கல்லூரி தலைவராக நியமிக்கிறார். 'You need rest for some time Vandana... I think you can relax in this post...' என்று அவரை சமாதனப்படுத்துகிறார்.

சேதுமாதவனின் தூண்டுதலின் பேரில் இடைக்கால பணிநீக்கம் செய்யப்பட்ட ரவி பிரபாக்கரின் இடைக்கால பணிநீக்கத்தை ரத்து செய்து அவரை தன்னுடைய பிரத்தியேக காரியதரிசியாக நியமிக்கிறார். 'The domestic enquiry ordered against you would however go ahead. Is that ok?' 'Yes Sir..'என்று அவருடைய முடிவை மகிழ்ச்சியுடன் ஒப்புக்கொண்டு பணியில் மீண்டும் சேர்கிறார் ரவி.

அடுத்த வாரம் பணிக்கு சேரும் வந்தனாவின் வேண்டுகோளை ஏற்று நளினியை பல்லாவரம் கிளைக்கும் மாணிக்கவேலை எர்ணாகுளம் கிளைக்கும் மாற்றம் செய்கிறார் மாதவன்.

'எங்க ஊர் ஆயுர்வேத ட்ரீட்மெண்ட் பண்ணா சந்தோஷுக்கு சீக்கிரமே குணமாயிரும் சார்' என்ற நளினியின் பரிந்துரையை சந்தோஷை அழைத்துக்கொண்டு கேரளா பயணமாகிறார் மாணிக்கவேல்...

சோமசுந்தரத்தின் கோரிக்கையை ஏற்று பாபு சுரேஷை எச். ஆர் தலைவராக நியமிக்கிறார் ஃபிலிப்.

சேதுமாதவன் தலைகீழாக நின்றும் யாரும் அவருடைய உதவிக்கு வராததால் வங்கி ஊழியர் சங்கத் தலைவரை கொலை செய்ய முயன்றதற்காக சிறையில் அடைக்கப்படுகிறார். அவரை ஜாமீனில் வெளிவராதபடி அவருடைய கைதை குண்டர் சட்டத்தின் கீழ் கொண்டுவரும் முயற்சியில் இறங்குகிறார் எஸ்.பி தனபால்சாமி.

நாடாரை தாக்க வந்த கும்பல் அவர் அந்த வண்டியில் இல்லை என்பதைக் கண்டுக்கொண்டு ஏமாற்றப்பட்டுவிட்டோம் என்ற வெறியில் காரில் இருந்த மேனேஜரை தாக்காமல் அவருடன் அமர்ந்திருந்த ராசம்மாளை தாக்க முயல்கிறது. வண்டியிலிருந்து இறங்கி அதை தடுக்க முயன்ற மந்திரச்சாமி அவர்களுக்கிடையில் சிக்கி காயமடைகிறான். ராசாம்மாள் சிறு காயங்களுடன் தப்பிக்கிறாள். படுகாயமடைந்த மந்திரச்சாமி மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படுகிறான். உயிருக்கு ஆபத்தில்லை என்கின்றனர் மருத்துவர்கள்.

தன்னை கொலை செய்ய முயன்றது ராசேந்திரன்தான் என்று அவளுடைய தந்தை தடுத்தும் கேளாமல் போலீசில் புகார் செய்கிறாள் ராசம்மாள்..காவல்துறை புகாரை பதிவு செய்து விசாரனையில் இறங்குகிறது... விஷயத்தைக் கேள்விபட்ட ரத்தினவேலுவும் ராசேந்திரனும் இரவோடு இரவாக தலைமறைவாகிறார்கள்...

சீனிவாசன் குடும்பத்தினருடன் சென்னை செல்ல உத்தேசிக்கும் மைதிலி தன் பெற்றோரிடம் போராடுகிறாள். 'நீங்க சம்மதிச்சாலும் இல்லாட்டியும் நா சென்னை போறது உறுதிப்பா... நீங்க சம்மதிச்சா ஒங்க மகளா போயி திரும்பி வருவேன்.. இல்லன்னா வரவே மாட்டேன்...' 'அவளெ தடுக்காதீங்கோன்னா... அப்புறம் அவளே நமக்கு இல்லாம போயிருவா' என்ற தன் மனைவியின் பரிந்துரையை தட்ட முடியாமல் விமான நிலையம் வரை வந்து வழியனுப்புகிறார் பட்டாபி ...

மாதவனுடைய நியமனத்தை உறுதிப்படுத்தும் போர்ட் இயக்குனர் குழு கூட்டத்தில் பூர்ணிமா இயக்குனராக கோ ஆப்ட் செய்யப்படுகிறார்.

அதற்கடுத்த கூட்டத்தில் நாடார்-சோமசுந்தரம் இருவரிடையே ஏற்படும் ஒப்பந்தப்படி நாடாரின் வழக்கறிஞரான மோகனும் இயக்குனராக நியமிக்கப்படுகிறார்.

முதல் இயக்குனர் கூட்டத்தில் பங்கேற்க வரும் உயர் அதிகாரிகள் பட்டியிலில் வந்தனா என்ற பெயரைக் கண்டு விசாரித்துக்கொண்டு வங்கியின் பயிற்சிக் கல்லூரிக்கு செல்கிறார்.... பழைய நினைவுகள் திரும்புகின்றன...

********

இது ஒரு தாற்காலிக முடிவுதான்....

மாதவன் மீண்டும் வங்கிக்கு திரும்புவாரா?

சேதுமாதவன் சிறைத்தண்டனையிலிருந்து மீள்வாரா?

ரவி பிரபாகர் தனக்கெதிரான விசாரனையிலிருந்து மீள்வாரா?

ரத்தினவேல், ராசேந்திரன் பிடிபடுவார்களா? நீயா நானா என்ற போராட்டத்தில் வெற்றி யாருக்கு? நாடார் - ராசம்மாள் ஜோடிக்கா இல்லை ரத்தினவேல் - ராசேந்திரன் ஜோடிக்கா?

மாணிக்கவேலின் மகன் குணமடைவாரா?

ரம்யாவின் தடைபட்டுப் போன திருமணம்.....

மோகன் - வந்தனாவின் வாழ்வில் வசந்தம் திரும்புமா?

சீனிவாசன் - மைதிலியின் திருமண ஆசை...

இன்னும் எத்தனை, எத்தனையோ தீர்வு கிடைக்காத வினாக்கள்.....

அடுத்த பகுதியில்... ஆறுமாத இடைவெளிக்குப் பிறகு....

சூரியன் தொடரை தொடர்ந்து ஆதரவளித்து வந்த தமிழ்மண நண்பர்களுக்கு மிக்க நன்றி... இத்தொடரின் மொத்த ஹிட்... சுமார் 50000 - பழைய ப்ளாகரில் 30000 மற்றும் புதிய ப்ளாகரில் 20000...

அவ்வப்போது வந்து பின்னூட்டம் இட்ட ஜப்பான் கிருஷ்ணாவுக்கும்...

விடாது பின்னூட்டம் இட்டு என்னை ஊக்குவித்த என் அருமை நண்பர் சிவஞானம்ஜி அவர்களுக்கும் இரட்டை நன்றிகள்...

சூரியன் மீண்டும் உதயமாகும்வரை.....இடைபட்ட காலத்தில்... அதாவது, எதிர்வரும் பதினைந்தாம் தேதி முதல்.....

நாளை நமதே... புதிய தொடர்... இளைய சமுதாயத்தினரின் ஆசைகள், நிராசைகள்.....

**********

10.5.07

சூரியன் 199

மகளின் திருமண வேலைகள் நிமித்தம் கடந்த இருதினங்களாக விடுப்பிலிருந்த பாபு சுரேஷ் அன்று அலுவலகம் செல்ல தீர்மானித்து குளித்து முடித்ததும் உணவு மேசையில் சென்றமர்ந்தார்.

இதை எதிர்பாராத சுசீந்தரா, 'என்னங்க இவ்வளவு சீக்கிரம் வந்துட்டீங்க.. நீங்க இன்னைக்கிம் லீவுன்னுல்ல நினைச்சேன்... ப்ரேக் ஃபாஸ்ட் ரெடியாகலையே?' என்றால் பதறியவாறு..

பாபு மேசையின் மீது கிடந்த செய்தித்தாளை புரட்டியவாறு, 'காப்பி மட்டும் குடு.. முடிஞ்சா ப்ரெட் டோஸ்ட் போடு... இல்லன்னா பரவால்லை..' என்றார். அவருடைய பார்வையில் முதல் பக்கத்திலிருந்த புகைப்படம் பட்டதும் புரட்ட இருந்தவர் மீண்டும் அதைப் பார்த்தார். அருகிலிருந்த தலைப்பும் அவரை திடுக்கிட வைத்தது.

அவருடைய மனைவி அவசர, அவசரமாக கொண்டு வைத்த காப்பியையும் மறந்து அதை படிப்பதில் தீவிரமானார். அதை படித்து முடித்ததும் அவருக்கிருந்த பசியும் பறந்துபோனது. செய்தித்தாளை மடித்து தன் கைப்பெட்டியில் வைத்துக்கொண்டு எழுந்து நின்றார். 'சுசீ நா கெளம்பறேன்... ஒரு அர்ஜெண்ட் வேலையிருக்கு.'

சமையலறையில் ரொட்டித் துண்டுகளில் 'பட்டரை' தடவிக்கொண்டு நின்ற சுசீந்தரா திடுக்கிட்டு என்னாச்சி இந்த மனுசனுக்கு இப்பத்தான் ப்ரெட் டோஸ்ட் கேட்டார் என்று நினைத்தவாறு ஹாலுக்குள் நுழைந்து தன் கணவனைப் பார்த்தாள். 'என்னங்க திடீர்னு...இப்பத்தான ப்ரெட் டோஸ்ட் கேட்டீங்க?'

சட்டென்று எரிச்சல் வர அதை சிரமப்பட்டு அடக்கிக்கொண்டார்... இதே இரண்டு நாளைக்கு முந்தைய பாபுவாக இருந்தால்...'சொன்னேன் அதுக்கென்ன இப்ப? ஆஃபீசுக்கு போறப்ப எதையாவது சொல்லி என் மூட கெடுக்காத' என்று எரிந்து விழுந்திருப்பார்....


'இல்ல சசி... ஒரு முக்கியமான வேலை... மறந்துட்டேன்... சாயந்தரம் வந்து சொல்றேன்.. இப்ப வரேன்.. ப்ரெட் டோஸ்ட ரம்யாவுக்கு குடு...வா வந்து கேட்ட மூடிக்கோ...' என்றவாறு கார் சாவியை வாசல் கதவின் உட்புற சட்டத்திலிருந்த கொக்கியிலிருந்து எடுத்துக் கொண்டு வாசற்கதவைத் திறந்தார்.

அங்கே...

போர்ட்டிக்கோவில் அப்போதுதான் வந்து நின்ற காவல்துறை வாகனத்திலிருந்து இறங்கிய காவல்துறை ஆய்வாளர் தன்னை நோக்கி வருவதைப் பார்த்தார், தயங்கி நின்று திரும்பி தன் மனைவியைப் பார்த்தார். 'ரம்யா எங்க... அவள மேலயே இருக்கச் சொல்லு... நீயும் கிச்சன்லயே இரு... நா கூப்பிட்டதுக்கப்புறம் வந்தா போறும்..'

'எ....என்ன சொல்றீங்க... ஏன்?' என்றவாறு அவரை நோக்கி செல்ல முயன்ற சுசீயை தன்னுடைய கோபப் பார்வையால் தடுத்து நிறுத்திய பாபு சுரேஷ் வாசலை நோக்கி திரும்பி ஒரு செயற்கை புன்னகையுடன், 'யார பாக்கணும் சார்... I am Babu Suresh' என்றார்.

வாசலைக் கடந்து ஹாலுக்குள் நுழைந்த காவல்துறை ஆய்வாளர் மணி வீட்டை ஒருமுறை நோட்டம் விட்டார். பிறகு பாபு சுரேஷை கூர்ந்து பார்த்தார். 'ஒங்களதான் பாக்க வந்தேன் சார்... If you don't mind.. .I would like to ask you some questions...'

பாபு சுரேஷ் சோபாவைக் காட்டினார். 'Of course... சொல்லுங்க... என்ன தெரியணும்?'

அவர் காட்டிய சோபாவில் அமர்ந்த ஆய்வாளர், 'ஒங்களுக்கு மிஸ்டர் முரளிய தெரியுமா?' என்றார் சட்டென்று... அடுத்த நொடியில் பாபு சுரேஷின் முகத்தில் தோன்றி மறைந்த கலவரத்தைக் குறித்துக்கொண்டார்.

பாபு சுரேஷ் சமாளித்துக்கொண்டு. 'தெரியும்.. எதுக்கு கேக்கீங்க?' என்றார்.

'அவருக்கும் ஒங்களுக்கும் தனிப்பட்ட விரோதம் ஏதும் இருக்கா?'

'தனிப்பட்ட விரோதம்னு இல்லை... ஆனா அவர் மேல வருத்தம் இருக்கறது உண்மைதான்..'

'ஏன்னு தெரிஞ்சிக்கலாமா?'

பாபு சுரேஷ் இத்தனை அமைதியாக பேசி பார்த்திராத சுசீந்தரா இதுவே பழைய பாபுவாக இருந்தால் என்று நினைத்தாள்...'சார் அது ஒங்களுக்கு தேவையில்லாத விஷயம்... அவன் ஒரு ரவுடி...' என்று முரளியைப் பற்றி தாறுமாறாக வாய்க்கு வந்தபடி பேசியிருப்பார்... ஆனால் அவருடைய மகள் ரம்யாவின் வீட்டிலிருந்து வெளியேறிய நாள் முதல் அவருடைய நடவடிக்கைகள் முற்றிலுமாக இல்லாவிட்டாலும் ஓரளவுக்கு மாறியிருந்ததை அவளால் உணர முடிந்தது..

'போன சனிக்கிழமை பகல் அவரும் அவரோட யூனியன் மெம்பர்சுல சிலரும் வந்து என்னெ என் ரூம்லருந்து வெளிய வர முடியாம சுமார் ரெண்டு மணி நேரம் கேரோ பண்ணாங்க... அதுல எனக்கு கொஞ்சம் வருத்தம்தான்...' என்ற பாபு சுரேஷ் சற்று நிறுத்தி, 'சார் தப்பா நினைக்கலன்னா ஒன்னு கேக்கலாமா?'

ஆய்வாளர் புன்னகையுடன் பாபுவைப் பார்த்தார். 'எதுக்கு இந்த கேள்வின்னு கேக்கறீங்க? சரிதானே?'

ஆமாம் என்று தலையை அசைத்தார் பாபு.

ஆய்வாளர் எழுந்து நின்றார். பிறகு பாபுவின் முகத்தைப் பார்த்தவாறு, 'முரளிய இன்னைக்கி காலைல யாரோ ரெண்டு ரவுடிப் பசங்க...அடிச்சி போட்டுட்டாங்க... அவர் இப்ப ICU வுல இருக்கார்...' என்றார்... பிறகு பாபு எதிர்பாராத நேரத்தில் கோபத்துடன், 'நீங்க இன்னைக்கி காலைல எங்க இருந்தீங்கன்னு சொல்ல முடியுமா?' என்றார் உரக்க..

அவருடைய உரத்த குரல் மாடியில் தன்னுடைய அறையிலிருந்த ரம்யாவை இழுக்க அவள் மாடியிலிருந்தவாறே பார்த்துவிட்டு படிகளில் இறங்கி ஓடிவந்தாள்.... 'என்னப்பா... எதுக்கு இவங்க நம்ம வீட்டுக்குள்ள வந்து சத்தம் போடறாங்க?' என்றவாறு தன்னை நோக்கி வந்த தன் மகளை நெருங்கி ஆதரவாய் தோளை தொட்டார் பாபு... 'Nothing Ramya... nothing serious... நீ கிச்சன்ல போயி அம்மா கூட இரு.... இவர அனுப்பிட்டு வந்து சொல்றேன்.'

அவருடைய பேச்சுக்கு கட்டுப்பட்டு சமையலறையை நோக்கி அவள் திரும்ப ஆய்வாளருடைய கேலி சிரிப்பு அவளை தடுத்து நிறுத்தியது...'அது அவ்வளவு ஈசி இல்ல சார்... ஒங்க மேல சந்தேகப் பட்டு முரளியே புகார் செஞ்சிருக்காரு... சொல்லப் போனா அவருடைய புகாரை வச்சே ஒங்கள கைது பண்ண முடியும்.... ஆனா..... நீங்க ஒரு ரெஸ்பான்சிபிள் பேங்க் ஆஃபீசர்ங்கற ஒரே காரணத்துக்காகத்தான் உங்கக் கிட்ட இப்படி பேசிக்கிட்டிருக்கேன்...'

ஆய்வாளரின் கேலிப் பேச்சு அவரை உசுப்பி விட்டாலும் சிரமப்பட்டு கட்டுப்படுத்திக் கொண்டார் பாபு... கைது என்ற வார்த்தை ரம்யாவையும் சமையலறையில் நின்றிருந்த சுசீந்தராவையும் கலவரப்படுத்தியது...

அந்த நேரம் பார்த்து வாசலில் அழைப்பு மணி ஒலிக்க எல்லோருடைய கவனமும் வாசலை நோக்கி திரும்பியது... ஒருக்கழித்து மூடப்பட்டிருந்த கதவைத் திறந்துக்கொண்டு நுழைந்தவரைப் பார்த்து பாபு சுரேஷ் மட்டுமல்லாமல் அவருடைய மனைவி, மகள் இருவரும் கலக்கமடைந்தனர். 'இந்த நேரம் பார்த்தா சம்மந்தி வரணும்?' என்று முனுமுனுத்தாள் சுசீந்தரா.

வந்தவர் ஹாலில் நின்றிருந்த காவல்துறை ஆய்வாளரையும் பாபுவையும் கலவரத்துடன் நின்றிருந்த ரம்யாவையும் பார்த்தார். 'என்ன சம்மந்தி என்ன நடக்குது இங்க? எதுக்கு போலீஸ் வந்திருக்கு.. நீங்க எல்லாரும் எதுக்கு என்னைய பாத்ததும் இப்படி திகைச்சிப் போய் நிக்கறீங்க?' என்றவருக்கு என்ன பதில் சொல்வதென தெரியாமல் திகைத்து நின்றார் பாபு..

****

சுந்தரலிங்கத்தின் அறையை அடைந்து உள்ளே நுழைந்ததும் அவர் முன்னாலிருந்த கடிதத்தை மும்முரமாக படித்துக் கொண்டிருக்கவே சற்று தயங்கி நின்றார்... 'You want me to come later Sir?' என்றார் தயக்கத்துடன்..

அவருடைய குரலைக் கேட்டு திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்த சுந்தரலிங்கம், 'நோ, நோ.... நா உங்களத்தான் எதிர்பார்த்துக்கிட்டிருந்தேன்... இது ஒங்களுக்கு எழுதுன கடிதம்தான்.. ஐ மீன் எச்.ஆர் டிப்பார்ட்மெண்டுக்கு...' என்றவாறு கடிதத்தில் ஒப்பிட்டு நீட்டினார்.

'எனக்கா? என்ன லெட்டர் சார்?' என்றவாறு அவர் நீட்டிய கடிதத்தை மேலோட்டமாக படித்தவர் அதிர்ச்சியுடன், 'என்ன சார்... எதுக்கு இப்ப திடீர்னு?' என்றார்.

சுந்தரலிங்கம் புன்னகையுடன், 'முதல்ல ஒக்காருங்க சொல்றேன்.' என்று அவர் அமரும்வரை காத்திருந்தார்.

'சொல்லுங்க சார்... இன்னைக்கி காலைல வந்த ப்ரெஸ் ரிப்போர்ட் ஒங்கள இந்த முடிவுக்கு தூண்டியிருந்தா அதுக்கு தேவையே இல்லைன்னு சொல்வேன்... எங்க எல்லாருக்கும் நீங்க அப்படி சொல்லியிருக்க மாட்டீங்கன்னு நல்லாவே தெரியும்... So if you feel that you should resign on that count... I would say... It is not necessary.'

சுந்தரலிங்கம் இல்லை என்று தலையை அசைத்தார். 'இல்ல ஃபிலிப்....அதுவும் ஒரு காரணம்தான்.. .ஒத்துக்கறேன்... ஆனா அது மட்டுமே காரணம் இல்லை... I have been thinking about this ever since Madhavan joined as Chairman... Right from the incident that took place at the airport and on that night at the hotel bar...' ஃபிலிப் சுந்தரம் அதிர்ந்துபோய் அமர்ந்திருக்க சுந்தரலிங்கம் எழுந்து அறையை ஒரு வலம் வந்தார். அவர் ஒரு குழப்பமான மனநிலையில் இருந்தது ஃபிலிப்புக்கு புரிந்தது. ஆகவே அவராக பேசட்டும் என்று காத்திருந்தார்.

'என்னோட மனநிலையையும் நீங்க புரிஞ்சிக்கணும் ஃபிலிப்... மாதவனுக்கும் சேதுவுக்கு இடையிலருக்கற இந்த ஈகோ க்ளாஷ இனியும் என்னால பொறுத்துக்க முடியாதுன்னு நினைக்கேன்... அவங்க ரெண்டு பேருக்கும் இடையில நடக்கற கோல்ட் வார்ல நாம ஏன் பகடைக்காயா ஆவணும்னு நான் நினைக்கறேன்... அதுவுமில்லாம ஆறு மாசம் சேர்மன் சேர்ல ஒக்காந்துருந்துட்டு மறுபடியும் இன்னொரு சேர்மன் கிட்ட கைகட்டி பதில் சொல்ற லெவலுக்கு இறங்கணுமான்னும் யோசிக்கேன்... போறா கொறைக்கு இப்ப மாதவன் இல்லை... அங்க அவரோட சன் மேல போலீஸ் ஆக்ஷன்... அரெஸ்ட்... பெயில்னு... இப்பத்தைக்கி அவரால திரும்பி வரமுடியும்னு எனக்கு தோனலை.... அவர் இல்லாத நேரத்துல எப்படியும் அந்த சீட்ல ஒக்காந்துரணும்னு துடியா துடிக்கார் சேது... நேத்து ராத்திரி கூப்ட்டு நா அந்த சேர்ல ஒக்கார்றதுக்கு நீங்க சப்போர்ட் பண்ணணும்னு வேற ரிக்வஸ்ட் பண்றா மாதிரி ஒரு மிரட்டல்...'

ஃபிலிப் சுந்தரம் அப்படியா என்பதுபோல் அவரை வியப்புடன் பார்த்தார்... ஆனால் பதில் பேசவில்லை....

'ஒங்கக்கிட்ட இன்னொரு விஷயமும் சொல்லணும்னு நினைக்கேன்...' என்றவாறு தன்னுடைய இருக்கைக்கு திரும்பிய சுந்தரலிங்கம் இவரிடம் சொல்வதா வேண்டாமா என்பதுபோல் தயங்குவதை கவனித்தார் ஃபிலிப்... ஆனால் தொடர்ந்து மவுனம் காத்தார்.

'போன சனிக்கிழமை நான் அந்த கொல்கொத்தா பிராஞ்ச் விஷயமா அவர் வீட்டுக்கு போயிருந்தேன்னு சொன்னேனே ஞாபகமிருக்கா?' என்றார் சுந்தரலிங்கம்.

'ஆமா சார்... சொன்னீங்க... ஏன் அதுல ஏதும் பிரச்சினையா?'

'இல்லை சார்... அதான் முடிஞ்சிதே... அதில்லை... நா சொல்ல வந்தது சேது அன்னைக்கி எங்கிட்ட சொன்ன ஒரு விஷயத்த பத்தி...'

'எங்கிட்ட சொல்லலாம்னா சொல்லுங்க...'

'சொல்லணும் சார்... அன்னைக்கி ராத்திரி அக்காடமியில நம்ம குன்னக்குடியோட கன்சர்ட்டுக்கு ஏற்பாடு பண்ணிருந்தேன்... சேது நல்லா குடிச்சிட்டு ஒளற ஆரம்பிச்சதால... நா சபாவுக்கு போணும்.. டைம் ஆயிருச்சின்னு சொன்னேன்.. அது ஒரு ஃபண்ட் ரெய்சிங் பங்க்ஷன்னுங்கறதையும் சொன்னேன்..'

'சரி...'

'அதுக்கு சேது எவ்வளவு ஃபண்ட்ஸ் எதிர்ப்பாக்கறீங்கன்னு கேட்டார்... நா பதில் சொல்லாம நின்னேன்.. அப்புறம் என்ன ஒரு பத்து லட்சம் இருக்குமான்னு கேட்டார்... நா குடிச்சிட்டு நிக்கறவர்கிட்ட என்னத்த பேசறதுன்னு இருந்தேன்... அந்த பணத்த நீங்க சீட்ல இருந்துக்கிட்டே சம்பாதிச்சிரலாமே சார்ன்னு சேது சொன்னதும் எனக்கு ஒரு நிமிஷம் என்ன பதில் பேசறதுன்னே தெரியல ஃபிலிப்... அன்னைக்கே தீர்மானம் பண்ணிட்டேன்... மாதவன் வந்து சார்ஜ் எடுத்ததும் அதிக நாள் இங்க இருக்கக் கூடாதுன்னு.... எனக்கென்னமோ அவர் எதையோ மனசுல வச்சிக்கிட்டுத்தான் அப்படி பேசியிருப்பாரோன்னு தோனுது... நா கஷ்டப்பட்டு தெய்வ காரியத்துக்கு பணத்த திரட்ட இந்த மனுசன் அத நான் வேற தகாத வழியில கலெக்ட் பண்ணதுன்னு பேச ஆரம்பிச்சா அப்புறம் என் கதி அதோகதிதான்.... அதான் போறும்னு தோனுது.... அத்தோட இன்னைக்கி காலைல இந்த ரிப்போர்ட்டும் வந்ததும்.... இதுக்கும் மேல காத்துக்கிட்டிருக்க வேண்டாம்னு எனக்கு மட்டுமில்லாம கனகாவுக்கும் தோனிருச்சி... அதான்... இன்னைக்கி காலைல வந்ததும் மொதல் வேலையா இத எழுதிட்டேன்.. இந்த முடிவுல எந்த மாற்றமும் இல்ல ஃபிலிப் .... நீங்களும் மாத்த முயற்சிக்காதீங்கன்னு கேட்டுக்கறேன்...'

அவர் பேசி முடித்து சில நிமிடங்கள் வரை இருவரும் ஒன்றும் பேச தோன்றாமல் அமைதியாக அமர்ந்திருக்க அறைக்கதவைத் திறந்துக்கொண்டு யாரோ நுழைவதைக் கண்டு திடுக்கிட்டு இருவரும் வாசலை நோக்கி திரும்பினர்... மத்திய ஆய்வு இலாக்காவின் தலைவர்... டிஜிஎம்... அவருடைய முகத்தில் அளவுக்கு மீறி தெரிந்த பதற்றத்தைப் பார்த்தா ஃபிலிப்... 'என்ன ராகவன் என்ன விஷயம்... ஏன் இப்படி ஓடிவரீங்க?'

'சார்... நம்ம ஈ.டிய போலீஸ் அரெஸ்ட் பண்ணி கமிஷனர் ஆஃபீசுக்கு கூட்டிக்கிட்டு போயிருக்காங்களாம் சார்... அவர் வீட்லருந்து நம்ம சுபோத்துக்கு ஃபோன் வந்திருக்கு....'

'என்னது... சேதுமாதவனையா? ஏன்... என்ன விஷயம்... யார் ஃபோன் பண்ணா... சுபோத் எங்க?' என்று சரமாரியாக இருவரும் மாறி, மாறி கேள்விகளைக் கேட்க, ' சுபோத் வெளியிலதான் நிக்கார் சார்... I will call him inside..' என்றவாறு ராகவன் வாசலை நோக்கி ஓடினார்.

தொடரும்...

நாளை சூரியன் நிறைவுபெறும்... தாற்காலிகமாக...

9.5.07

சூரியன் 198

சேதுமாதவன் தினமும் இரவில் க்ளப்பில் தன் சிநேகிதர்களுடன் சீட்டாடுவதும் மூச்சு முட்ட குடிப்பதும் வாடிக்கையென்றாலும் அடுத்த நாள் காலையில் அலாரம் வைக்காமலே ஆறு மணிக்கு எழுந்துவிடுவார். ஆனால் அதற்குப் பிறகு அன்று நாள் முழுவதும் எந்த அதிகாரி அல்லது எந்த ஊழியருக்கு எதிராக எந்த நடவடிக்கை எடுக்கலாம் என்பதை ஆராய்வதிலேயே ஆழ்ந்துவிடுவார்.

வங்கியில் முதல்வருக்கு அடுத்தவர் என்ற பதவி அவருக்கு பல சலுகைகளை அவருக்கு அளித்திருந்தது. அதில் ஒன்று அலுவலகத்திற்கு குறித்த நேரத்தில் செல்ல வேண்டும் என்ற கட்டாயம் இல்லாதது. வீட்டிலிருந்தவாறே அலுவலக கோப்புகளை பார்க்கிறேன் என்ற பெயரில் பல நாட்கள் பகலுணவுக்கு பிறகே அலுவலகம் செல்வார். அவர் எந்த நேரத்தில் அலுவலகத்திலிருப்பார் என்பது அவருக்கு அடுத்தபடியாக இருந்த சிஜிஎம்களான சுந்தரலிங்கத்திற்கும் ஃபிலிப் சுந்தரத்திற்குமே தெரியாது. அவருடைய மனைவி மாயா கேட்கும்போதெல்லாம், 'ஆ ரெண்டு சுந்தரன்மாரும் உண்டுல்லே... அவரு நோக்கிக்கோளும் என்பார் கேலியுடன். மலையாளத்தில் சுந்தரன்மார் என்றால் அழகானவர்கள் என்ற அர்த்தம் உண்டு. ஆனால் அவர் அதற்கு நேர்மறையான அர்த்தத்தில் அதாவது இரண்டு கோமாளிகள் என்று பொருள்பட கூறுகிறார் என்பது மாயாவுக்கு மட்டுமல்ல அவருடைய அந்தரங்க வேலையாள் திருநாவுக்கரசுக்கும் தெரியும்... மாயா தலையடித்துக்கொள்வாள்... திருவோ சமயம் பாத்து ஒன்னெ போட்டுக்கொடுக்காம போகமாட்டான்லே இந்த திரு என்று மனதுக்குள் கறுவுவான்.. அவன் வேலை செய்தது சேதுமாதவனிடம்தான் என்றாலும் அவரை எந்த நேரத்திலும் காட்டிக்கொடுக்க தயாராயிருந்தான்.

அன்றும் அப்படித்தான். காலையில் எழுந்ததுமே முந்தைய தினம் நடந்த நிரூபர்கள் கூட்டத்தில் அவர் கூறியவற்றை சுந்தரலிங்கம் கூறியதாக அவர் ஏற்பாடு செய்திருந்தபடி பத்திரிகைகளில் வர அதை அனுபவித்து படித்துவிட்டு சுந்தரலிங்கத்தின் நிலையை குறித்து மகிழ்ச்சியில் திளைத்திருந்தார். இன்னையோட முடிஞ்சது ஒன் ச்சாப்ட்டர்... பத்து லட்சம் தரேன் போயிருடான்னு சொன்னப்பவே போயிருந்தா இந்த நிலமை வந்துருக்காதுல்லே... வேணும்டா ஒனக்கு... சோ.. ஒரு லைன் க்ளியர்... அடுத்தது அந்த ஃபிலிப்தான்... ஆனா லிங்கத்த மாதிரி அத்தன ஈசியா இவனெ கழட்டி விட முடியாது.. யோசிக்கணும்.. இன்னும் நல்லா யோசிக்கணும்.. சோமசுந்தரத்துக்கு பதிலா அந்த நாடார் போர்ட்லருந்து போயிருந்தா இவன் கதையையும் முடிச்சிருக்கலாம்... அதுக்கு ஒரு வழிய கண்டுபிடிச்சிட்டா நம்ம வேல ஈசியாயிரும்....

அத்தோட அந்த முரளியோட கதையையும் இன்னைக்கே முடிச்சிரணும்... ராஸ்கல் சோமசுந்தரத்துக்கு யோசிக்கறதுக்குக் கூட டைம் இல்லாம திடீர்னு போர்ட்லருந்து ரிசைன் பண்றதுக்கு அந்த ஃபேக்ஸ்தான காரணம்? அதுமட்டும் வராம இருந்துருந்தா எப்படியாவது அவர் அடுத்த நாள் பேப்பர்ல வராம தடுத்திருப்பாரே... அதுக்கப்புறம் அடுத்த போர்ட் மீட்டிங் வரைக்கும் டைம் கிடைச்சிருக்குமே... அவனெ கைய கால ஒடச்சி கொஞ்ச நாளைக்கு வீட்டுலயோ முடக்கி போட்டாத்தான் புத்தி வரும்... ஆனா நாம மாட்டிக்கக் கூடாது... நாம சொன்னா மாதிரியே அந்த பத்மநாபன் போலீசுக்கு போன் போட்டுருப்பான்... என்று நினைத்த சோமசுந்தரம் சுவரில் தொங்கிய கடிகாரத்தைப் பார்த்தார். இந்நேரம் வேலைய முடிச்சிருக்கணுமே... ஏன் இன்னமும் நமக்கு போன் பண்ணாம இருக்கான்? அவனோட கால் வந்தாத்தான ஆஃபீசுக்கு கிளம்ப முடியும்?

வாசலில் அழைப்பு மணி ஒலிப்பது கேட்டது... மாடியிலிருந்தவாறே கீழே திருநாவுக்கரசு வாசல் கதவை நோக்கி விரைவதைப் பார்த்தார். ஒருவேள பத்மநாபன் நேராவே வந்துட்டானோ? அதுவும் நல்லதுக்குத்தான்... நாடார் விஷயத்துலயும் ஏதாச்சும் செய்ய முடியுமான்னு பாக்கலாமே... என்று நினைத்தவாறு எழுந்து நிற்க கீழே வாசற்கதவு திறக்கப்பட்டு திருவை பின்னுக்கு தள்ளிவிட்டு திபுதிபுவென்று உள்ளே நுழைந்த நால்வரடங்கிய காவலர் குழுவைப் பார்த்து அதிர்ச்சியடைந்து நின்றார்.... அவர்கள் நடுவே கைகளில் விலங்குடன் பத்மநாபன்!

*******

மைதிலி மருத்துவமனையைச் சென்றடைந்தபோது இவ்வளவு பெரிய மருத்துவமனையில் சீனியின் அறையை எப்படி கண்டுபிடிக்கப் போகிறேன் என்று மலைத்துப் போனாள்.

மருத்துவமனையின் வரவேற்பறையே ஒரு பெரிய கால்பந்தாட்ட மைதான அளவில் இருந்தது. அறை முழுவதும் ஒரு பெரிய திரையரங்கின் நேர்த்தியில் அழகுபடுத்தப்பட்டிருந்ததையும் அங்கு நிறைந்திருந்த மேல்தட்டு மனிதர்களையும் கண்டு மிரண்டுபோனாள்.

நல்லவேளையாக அவள் அறைக்குள் நுழைந்ததும் வாசலருகே கவலையுடன் நின்றிருந்த வத்ஸலாவை பார்த்துவிட்டாள். அவளும் மைதிலியைப் பார்த்ததும் ஓடிவந்து அவளுடைய கரங்களைப் பற்றிக்கொண்டாள். 'ரொம்ப தாங்ஸ் மைதிலி... நீ மட்டும் வரலைன்னா நா என்ன செஞ்சிருப்பேன்னு தெரியலை.. முதல் மாடியிலருக்கற ICUல அம்மாவ வச்சிருக்கு. இன்னமும் அம்மா கான்சியசுக்கு வரல. அப்பா அங்கதான் இருக்கார். அப்பாவோட பேங்க் டைரக்டர் ஒருத்தருக்கு சென்னையில பெரிய ஹாஸ்ப்பிடல் இருக்காம். அங்கருந்து ரெண்டு சீனியர் டாக்டர்ஸ் வந்துருக்காங்க. நா நீ வருவேன்னு சொல்லிட்டு கீழ வந்தேன்.. சீனி எட்டாவது மாடியில இருக்கான். He is ok now... இந்தா அவன் ரூமோட விசிட்டர்ஸ் பாஸ்... இத வச்சிக்கிட்டாத்தான் அந்த ஃப்ளோருக்குள்ளயே விடுவாங்க... நீ நேரா அங்க போய் அவன் கூட பேசிக்கிட்டுரு... நேத்து ராத்திரி பெட்ல கொண்டு வந்து போட்டதுலருந்து ஒன் பேர சொல்லித்தான் புலம்பிக்கிட்டே இருக்கான். அப்புறம் டாக்டர் அவனுக்கு செடேட்டிவ் இஞ்சக்ஷன் குடுக்க வேண்டியதா போச்சி... இப்பவும் அநேகமா தூங்கிக்கிட்டுத்தான் இருப்பான். அவனா முழிக்கறவரைக்கும் அவன எழுப்பிராத. நா அம்மாவ ரூமுக்கு போறேன்...' என்றவள் மைதிலியின் கரங்களை விட்டுவிட்டு லிஃப்ட்டை நோக்கி விரைந்தாள்.. பிறகு சட்டென்று நின்று மைதிலியிடம் திரும்பி வந்தாள். 'மைதிலி சீனிக்கு அம்மாவோட விஷயம் இதுவரைக்கும் தெரியாது. நீயும் சொல்லிராத... அப்பா எப்ப தேவைப்படுதோ அப்ப சொல்லிக்கலாம்னு சொல்லிட்டார்... He is so attached to Amma... அவங்களுக்கு ஸ்ட்ரோக்குன்னு சொன்னா அதுக்கு நாந்தானே காரியம்னு அப்செட்டாயிருவான்... அதனால be careful... you should tactfully handle him...' என்றவள்... 'நீ இங்க வந்துருக்கறது ஒங்க வீட்ல தெரியுமா மைதிலி?' என்றாள் மிருதுவாக.

மைதிலி சோகத்துடன் தலையை அசைத்தாள். 'இல்ல வத்ஸ்... But that's not going to make much difference now... I'll tell them when I feel like telling them... You needn't worry about that... But.....'

'என்ன மைதிலி என்ன தயங்கறே.. சொல்லேன்...'

'ஒங்க அப்பாவ நினைச்சித்தான்.....'

வத்ஸலா மைதிலியின் கரத்தைப் பற்றி ஆறுதலாக அழுத்தினாள். 'நீ பார்த்த அப்பா இல்ல மைதிலி இப்பருக்கற அப்பா... போன ஒரு வாரத்துல அப்பா ரொம்பவே மாறிப்போய்ட்டார்... அவர் சொல்லித்தான் நான் ஒன்னையே வரவச்சேன்... அதனால Don't worry about him...' என்றவள், 'எனக்கு நேரமாச்சு மைதிலி... நீயே சீனியோட ரூமுக்கு போயிருவ இல்ல... இந்த பாஸ்ல ஒன் பேரதான் எழுதியிருக்கேன். யாராச்சும் கேட்டா ஃபேமிலின்னு சொல்லிரு... என்ன... நா அப்புறமா ஒன் செல்லுல கூப்பிடறேன்..'

ஓட்டமும் நடையுமாக லிஃப்ட்டை நோக்கி விரைந்தவளைப் பார்த்தவாறே நின்றிருந்த மைதிலி மெள்ள தான் செல்ல வேண்டிய லிஃப்ட்டை தேடிப் பிடித்து எட்டாவது அறையை அடைந்தாள். நல்லவேளையாக சீனியின் அறைக்குள் நுழையும் வரை அவளை யாரும் தடுத்து நிறுத்தவில்லை. முன்னெச்சரியைக வத்ஸ்லா கொடுத்த விசிட்டர்ஸ் பாசை தன்னுடைய சூரிதாரில் குத்தியிருந்ததும் வசதியாக இருந்தது.

இரண்டு கை மணிக்கட்டுகளிலும் பாண்டேஜுடன் கட்டிலில் கிடந்த சீனிவாசனைக் கண்டதும் கண்கள் இரண்டும் கலங்கி பார்வையை மறைக்க இதுக்கு முக்கிய காரணகர்த்தா தாந்தானே என்று நினைத்து கலங்கி நின்றாள் மைதிலி....

இவன ஜுஹூ பேச்சில பாத்து பேசி ஒரு வாரம் இருக்குமா? அன்னைக்கி ஆரம்பிச்ச இந்த வாக்குவாதம் இங்க கொண்டு போயி விட்டுருக்கு... ஒரே வாரம்... ஏழு நாள்.... என்னல்லாம் நடந்திருச்சி.... இந்த அளவுக்கு வந்ததுக்கப்புறம் என்னால இனியும் இவன் இல்லாத ஒரு வாழ்க்கையை செலக்ட் பண்ண முடியுமா? நா எடுக்கற எந்த டிசிஷனும் இவனையும் இவன் குடும்பத்தையும் அஃபெக்ட் பண்ணுமே... சரோஜா ஆண்டி மேல உயிரையே வச்சிருந்த சீனியால அவங்க இந்த நிலைக்கு ஆனானதுக்கு இவளும் ஒரு காரணம்தானே நினைப்பானோ... அதுவே அவனுக்கு நம்ம மேல ஒரு வெறுப்ப உண்டாக்கிருமோ.... பகவானே... அத மட்டும் என்னால தாங்கிக்கிற முடியாதுப்பா....

வாசற்கதவு திறக்கப்படும் ஓசை கேட்டு கலங்கி நின்ற கண்களை துப்பட்டாவால் துடைத்தவாறு திரும்பினாள்... அழகிய புன்னகையுடன் நர்ஸ்... நிச்சயம் மராத்தி இல்லை.... மலையாளியாருக்குமோ... இன்னைக்கி எல்லா ஹாஸ்ப்பிட்டல்லயும் இவங்கதானே.... என்றவாறு மைதிலியும் சிரமப்பட்டு புன்னகைத்தாள்.. 'Are you related to him?' என்ற நர்சின் பேச்சில் தொனித்த மலையாள வாடை தான் நினைத்தது சரிதான் என்று அவளை நினைக்க வைத்தது.... 'Yes she is my Fiancee' என்ற குரல் கேட்டு அதிர்ச்சியுடன் குரல் வந்த திசையைப் பார்த்தாள் மைதிலி. 'Is it? Congrats!' என்றவாறு நர்ஸ் படுக்கையை நெருங்க... புன்னகையுடன் அவளை நோக்கி வா என்று கையசைத்த சீனியை இது தேவையா என்பதுபோல் ஆயாசத்துடன் பார்த்தாள் மைதிலி...

*********

ராசம்மாள் உடைமாற்றிக்கொண்டு தன்னுடைய முதல் மாடி அறையிலிருந்து கீழே ஹாலுக்கு வந்தாள். அம்மா சமையலறையில் பாத்திரங்களை உருட்டும் சப்தம் கேட்டது. அவளுடைய உதடுகள் புன்னகையில் விரிந்தன. அம்மாவுக்கு கிச்சன்ல பாத்திரங்களோட போராடலன்னா தூக்கம் வராது. எத்தன சொன்னாலும் ஒரு வேலைக்காரிய வச்சிக்க மனசு வராது. நம்ம வேலைய நாமதான் பாக்கணும் ராசிம்மா.. இன்னைக்கி பணம், காசு வந்துருக்கலாம்... அதுக்காக கால் மேல கால் போட்டுக்கிட்டு ஒக்காந்துருக்க முடியுமா என்ன? ஆடி ஓடி வேல செஞ்சாத்தான் ராத்திரி படுத்ததும் தூக்கம் வரும்... அம்மாவ மாத்தவே முடியாது... 'அம்மா நா வக்கீல் அங்கிள பாத்துட்டு அப்படியே கடைக்கி போயிருவேன்... ஒங்க பேரனுக்கு நீங்க இருந்தாத்தான் போறுமே.. நா சாயந்தரம் வர்றதுக்கு லேட்டானாலும் ஆகும்... அப்பா டாக்டர் அங்கிள பாத்துட்டு கடைக்கி வந்துருவாய்ங்க..' என்றவள் வாசலைப் பார்த்தாள். மந்திரச்சாமி காருடன் போரடிக்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது... கூலண்ட் வந்திருக்கும் போல.... சரி வரட்டும் என்று நினைத்தவாறு சோபாவில் அமர்ந்தாள்...

இன்னைக்கி எப்படியும் வக்கீல் அங்கிள பாத்து பேர மாத்தற விஷயத்த ஃபைனல் செஞ்சிரனும்.. அப்புறம் அந்த சேட்டுக்கிட்டருந்து வாங்கன ஷேர் டிரான்ஸ்ஃபர் விஷயம். அதையும் பேசி முடிச்சிரணும். தாயும் மகளும்னாலும் வாயும் வயிரும் வேறதான? அப்பா கம்பெனிக்கு ஒரே வாரிசு நாமதான்னாலும் நமக்கு வரவேண்டிய பங்குகளுக்கு நாமளே பணத்த திரட்டறதுதான் நல்லது. இந்த வீடு நம்ம பேர்லதான இருக்கு? வேணும்னா இத பேங்குல மார்ட்கேஜ் பண்ணி பொரட்டுவோம்... அந்த ஷேர் ப்ரைஸ்ல (price) பாதியவாவது நம்ம பணமாருக்கணும்.. அப்பத்தான் நாமளும் ஒரு ஷேர் ஹோல்டர்ங்கற ஒரு நெனப்பு, ஒரு இன்வால்வ்மெண்ட் வரும்... இதுக்கு அப்பா என்ன சொன்னாலும் கேக்கக்கூடாது... we should stand on our own legs...

ராசேந்திரனுக்கு சரியான பதிலடி குடுக்கணும்னா இப்ப இருக்கற கணவன் - மனைவிங்கற பந்தத்த அறுத்துரனும். இன்னைக்கி அங்கிளோட ஒக்காந்து எந்நேரமானாலும் டைவர்ஸ் பேப்பர்ச ஃபைல் பண்ண வச்சிரணும். பேர மாத்தறமோ இல்லையோ இந்த தேவையில்லாத பந்தத்திலருந்து விடுதலை வாங்கிரணும்.

'ராசிக்கா... வண்டி ரெடி.'

நினைவுகளில் மூழ்கிப் போயிருந்த ராசம்மாள் தன் எதிரில் இருந்த மந்திரச்சாமியைப் பார்த்தாள். 'போலாம்...' என்றவாறு கைப்பையையும் தன் கல்லூரி சான்றிதழ்கள் மற்றும் திருமண பதிவு சான்றிதழ் அடங்கிய கோப்பையும் கையில் எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினாள்...

'அக்கா நம்ம கட மேனேசர் அய்யா வந்துருக்காக... அய்யாவ தேடிக்கிட்டு வந்தாங்களாம்...'

ராசம்மாள் வியப்புடன் வாசலில் நின்றிருந்த ஹோட்டல் நிர்வாகத்தை பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் மேலாளரைப் பார்த்தார். 'என்ன அங்கிள் ஏதாச்சும் அர்ஜண்ட் விஷயமா? அப்பா மதியத்துக்கு மேலத்தான வருவாக....'

'ரெண்டு மூனு செக்குல கையெழுத்து வாங்கணுமா... ராத்திரியே வாங்கிரணும்னு நெனச்சிக்கிட்டிருந்தேன்... அய்யாவும் நீங்களும் வெரசா பொறப்பட்டுட்டதால வாங்க முடியல... இன்னைக்கி கொடுத்துரணும்... அதான் கையெழுத்த வாங்கிட்டு போயிரலாம்னு.....'

'நா கையெழுத்து போட்டா போறுமா? எனக்கு பவர் இருக்கா?'

மேலாளர் தலையைச் சொறிந்தார். 'எனக்கு தெரிஞ்சி ஒங்களுக்கு பவர் இல்லம்மா.... அப்படியே இருந்தாலும் ஒங்க கையெழுத்த பேங்க்ல இதுவரைக்கும் குடுக்கல....அதன் யோசிக்கேன்.. '

'அதனாலென்ன? செக்க கையெழுத்துப் போட்டுக்குடுத்தா இன்னைக்கே போட்டுரப் போறாங்க?' என்றவாறு ராசம்மாள் தன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். இப்பவே மணி பத்துக்கு மேல... இனியும் லேட்டான்னா வக்கீல் அங்கிள புடிக்க முடியாது.... 'சரி அங்கிள் நீங்களும் கார்லயே வாங்க... போற வழியில பேசிக்குவோம்...' அவருடைய பதிலுக்கு காத்திராமல் ராசம்மாள் போர்ட்டிக்கோவில் நின்றிருந்த காரின் பின் கதவைத் திறந்துக்கொண்டு அமர்ந்தாள்.. மந்திரண்ணே... போற வழியில அங்கிள எறக்கிறணும்... வண்டிய எடுங்க... டைம் ஆச்சி..'

மேலாளர் அதிர்ச்சியுடன் தயங்கி நிற்பதைப் பார்த்தாள். 'என்ன அங்கிள் வாங்க... ஏறுங்க..'

'இல்லம்மா... அய்யாவுக்கு தெரிஞ்சா....'

ராசம்மாள் சிரித்தாள்... 'தெரிஞ்சாத்தானே... வாங்க..'

மேனேஜர் அப்போதும் தயக்கத்துடன் மந்திரச்சாமியைப் பார்த்தார்... இவன் சொல்லிருவானே என்பதுபோ... மந்திரச்சாமி இதில் எனக்கு சம்மதமில்லை என்பதுபோல் நேரே சாலையைப் பார்த்தவாறு அமர்ந்திருந்தான்....

பிறகு முன்சீட்டில் மந்திரசாமிக்கு அருகில் அமர்வதற்காக முன் கதவைத் திறக்க முயன்ற மேலாளரை ராசம்மாள் 'இங்க ஒக்காருங்க அங்கிள்' வற்புறுத்தி பின் சீட்டில் தனக்கருகில் அமரச் செய்தாள்... 'அப்பத்தானே பேசறதுக்கு சவுகரியம்..'

மந்திரச்சாமி வாகனத்தை முடுக்கியதிலிருந்தே அவனுக்கு இதில் உடன்பாடில்லை என்பது நன்றாகவே தெரிந்தது. 'பரவால்லையே நானே கொஞ்சம் வேகமா போங்கன்னு சொல்ல இருந்தேன்...... டைம் ஆயிருச்சின்னே... இன்னும் பதினஞ்சி நிமிசத்துக்குள்ள நாம அங்கருக்கணும்... பாத்துக்குருங்க... போற வழியில அங்கிள எறக்கிறணும்...'

ஏற்கனவே மேலாளரை பின்சீட்டில் அமர்த்தியதில் கடுப்பிலிருந்த மந்திரச்சாமி ஆக்சிலரேட்டரில் தன்னுடைய கோபத்தைக் காட்ட வண்டி சீறிக்கொண்டு காம்பவுண்ட் வாசலை விட்டு வெளியேறி சாலையில் இறங்கி வேகம் பிடித்தது... சற்று நேரத்தில் காத்திருந்த ஆபத்தை உணராமல்...

தொடரும்...

4.5.07

சூரியன் 197

சோமசுந்தரமும் அவருடைய ஒரே மகள் பூர்ணிமாவும் ஹாலுக்குள் நுழைய நாடார் புன்னகையுடன் தன் மகள் வயதொத்த பூர்ணிமாவைப் பார்த்து புன்னகைத்தார். 'வாங்கம்மா.. வர்ற வழியில என்னெ பத்தி டாக்டர் சொல்லாம இருந்துருக்க மாட்டாரே... நல்லபடியா சொன்னாரா... இல்லே...'

பூர்ணிமா தன் தந்தை வழியாக மட்டுமில்லாமல் ராசம்மாள் பிரசவத்திற்காக தங்களுடைய மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டிருந்ததிலிருந்தே சிலுவை மாணிக்கம் நாடாரைப் பற்றி கேள்விப்பட்டிருந்தாள். தன் தந்தையைப் போலல்லாமல் ஒரு ஏழைக் குடும்பத்தில் பிறந்து தன்னுடைய சுய முயற்சியால் செல்வந்தரானவர் அவர் என்பதை கேள்விப்பட்டிருந்ததிலிருந்தே அவர் மீது ஒரு தனி மரியாதையும் அவளுக்கிருந்தது. அவருக்கும் தன் தந்தைக்குமிடையில் அதிகார போராட்டம் நடந்துக்கொண்டிருந்தது என்பதும் அவளுக்கு தெரிந்திருந்தது.

'இங்க பார் பூர்ணி.. நாடார் நம்மள மாதிரி படிச்ச குடும்பத்துலருந்து வந்தவர் இல்ல.... He is a self made man... That shows not only in the way he speaks but also in his dealings... His way of approaching a problem at times might irritate you... அப்பா இதுவரைக்கும் அவரெ டாலரேட் பண்ணிக்கிட்டிருக்கேன்னா அது அவர் கிட்டருக்கற பத்து பர்சண்ட் ஷேர் மட்டுமில்ல... He is a powerful person in his Nadar community which
has a sizable percentage of holdings in our Bank... அவங்கள பொருத்தவரைக்கும் நம்ம பேங்க் அவங்க கம்யூனிட்டியோட சிம்பல் மாதிரி... போர்ட்ல அவங்களோட ரெப் நம்ம நாடார்... Though none of the board members relishes his way of talking.. we have no other alternative... but to tolerate him... இது போறாதுன்னு போர்ட்ல கொஞ்சம் கொஞ்சமா அவரோட ஃப்ரெண்ட்ச கொண்டு வர ஆரம்பிச்சிருக்கார்... அப்படி போன வருசம் போர்ட்ல நுழைஞ்சவர்தான் இந்த செட்டியார்... சிட்டியிலருக்கற பெரிய பாத்திரக் கடையோட ஓனர்... நமக்கு ஈக்வலா இல்லன்னாலும் சிட்டியில அவரும் ஒரு பெரிய புள்ளின்னு சொல்லலாம்... நாடார மாதிரியே படிப்பு இல்லை... போர்ட்லயும் ஜாஸ்தி பேச மாட்டார்... நாடார் என்ன சொல்றார்னு பாத்து அதுக்கு ஏத்தா மாதிரி பேசுவார்... நம்ம ஃபேமிலிக்கப்புறம் இந்த ரெண்டு பேருக்கும்தான் சைசபிள் ஹோல்டிங்ஸ் இருக்கு..அதனால at no point should you antagonise them.' என்று வரும் வழியில் தன்னுடைய தந்தை கூறியது நினைவுக்கு வர புன்னகையுடன் நாடாரைப் பார்த்தார். 'சேச்சே தப்பா எதையும் சொல்லலை அங்கிள்...' என்று நிறுத்தி, 'நல்லதாவும் சொல்லலை' என்றாள் ஒரு விஷமப்
புன்னகையுடன்..

நாடார் உரக்க சிரித்தார். 'பரவால்லையே டாக்டர் நல்லாத்தான் ட்ரெய்னிங் குடுத்துருக்கார். சரிம்மா வாங்க... மொதல் தடவையா வந்துருக்கீங்க.. ஆனா டைம்தான் நல்லால்லை...' என்றவர் தயங்கி நின்ற தன் நண்பரைப் பார்த்தார். 'என்ன செட்டியாரே என்ன சைலண்டாருக்கீங்க...? இவங்கதான் டாக்டர் எடத்துல போர்ட்ல இனிமே... படிச்ச பொண்ணு... அதுவும் சின்ன வயசு.... நமக்கு தோன்ற மாதிரியே இவங்களுக்கு
தோனாதுய்யா.... நாம நெனச்சிருக்கறது நடக்கணும்னா இனி இவங்களும் ஒத்துக்கணுமே... ஒரு சலாம் போட்டு வைங்க... என்ன நான் சொல்றது?'

என்னதான் நீ டாக்டரோட பொண்ணாருந்தாலும் ஒனக்கு வயசு பத்தாதும்மா என்று மறைமுகமாக தன்னை எச்சரிப்பதாக உணர்ந்தாள் பூர்ணிமா.

இருப்பினும் அதை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல் ஓரக்கண்ணால் தன் தந்தையைப் பார்த்தாள். நீ நினக்கறததான் நானும் நினைக்கறேன்...கவலைப்படாதே... என்றவாறு அவரும் தன்னைப் பார்ப்பதை உணர்ந்தவள்.. I can manage him Dad... என்பதுபோல் அவருடைய கையைப் பிடித்து அழுத்தினாள்...

செட்டியார், 'வணக்கம்மா...' என்று அவளுக்கு வணக்கம் செலுத்த, 'என்ன அங்கிள்.. இந்த ஃபார்மாலிட்டியெல்லாம் வேணாமே... நா இன்னும் அஃபிஷியலா போர்ட்ல நுழையலையே... நீங்க ரெண்டு பேரும் மனசுவச்சாத்தான் அது நடக்கும்..' என்ற பூர்ணிமா, 'என்ன டாட்...' என்று தன் தந்தையை பார்த்தாள் புன்னகையுடன்...

'தோ பார்றா... புலிக்கி பொறந்தது பூனையாகுமாங்கறாப்பல..' என்று சிரித்தவாறு மீண்டும் மெத்தையில் அமர்ந்தார் நாடார்.

சோமசுந்தரமும் பூர்ணிமாவும் தயங்கியவாறு நிற்க, 'என்ன டாக்டரே... என்ன தயங்கறீங்க... இங்கன ஒக்காந்து பேசறதுதுதான நம்ம வழக்கம்? இது ஆஃபீசில்லையேய்யா....?' என்றவாறு இருவரையும் பார்த்தார் நாடார்.

சோமசுந்தரம் தன் மகளைப் பார்த்தார். 'ச்சேச்சே அதெல்லாம் இல்லை அங்கிள்... I am comfortable... It's ok..' என்றவாறு அவள் மெத்தையில் அமர நாடார் வாய்விட்டு சிரித்தார். பூர்னிமா குழப்பத்துடன் தன் தந்தையை பார்த்தாள். அவர் தோள்களைக் குலுக்கியவாறு கேலியுடன், 'நாடாருக்கு இங்க்லீஷ்னா புடிக்காது பூர்ணி...'

நாடார் மேலும் உரக்க சிரித்தார். 'ச்சேச்சே எதுக்கு டாக்டர் மறைக்கறீங்க? நமக்கு தமிழ தவிர வேறெந்த மொளியும் புரியாதும்மா.. அதான் காரணம்.. தோ இருக்காரே நம்ம தோஸ்த்து... இவருக்கு புரியும்... ஆனா பேச வராது....' என்றவர் திரும்பி தன் நண்பரைப் பார்த்தார். 'என்ன செட்டியாரே... அதான் இன்னைக்கி ஹிந்து பேப்பர்ல படிச்சத சொன்னீங்களே... அத வச்சி சொல்றேன்.'

அவர் ஹிந்து பத்திரிகை என்றதுமே சோமசுந்தரம் தன் மகளைப் பார்த்தார். 'ஆமா நாடார்... நீங்க சொன்னது நல்லதாப்போச்சி.... நானும் படிச்சேன்.. அத படிச்சதுலருந்து பூர்ணிமாவும் ரொம்பவும் டென்ஷனாருக்கா... இப்ப என்ன பண்ணலாம் சொல்லுங்க..'

நாடாரின் முகம் சட்டென்று சீரியசானது..'இனி என்னத்தைய்யா ச்சொல்றது? அந்த லிங்கம் இப்படி ச்செய்வார்னு நா கனவுலயும் நெனக்கலையே... நீரு வேல செஞ்சி கிளிச்சது போறும்னு வீட்டுக்கு அனுப்பிற வேண்டியதுதான்.' என்றார் கோபத்துடன்.

சோமசுந்தரம் இடைமறித்தார். 'நாடார்... எனக்கென்னமோ சுந்தரலிங்கம் இப்படி பேசியிருப்பார்னு எனக்கு படலை... அதனால இத முழுசா விசாரிக்காம அவர் மேல ஆக்ஷன் எதையும் எடுக்க வேணாம்னு நினைக்கறேன்.. முதல்ல நாம இன்னைக்கி மாதவனுக்கு பதிலா யார போடலாம்னு முடிவு பண்ணுவோம்... இந்த ப்ரெஸ் மீட் விஷயத்த யார ஆக்டிங் சேர்மனா செலக்ட் பண்றமோ அவர்கிட்ட விட்டுருவோம்...'

நாடார் சோமசுந்தரத்தையும் அவருக்கருகில் அமர்ந்திருந்த பூர்ணிமாவையும் பார்த்தார். 'நீ என்னம்மா சொல்றே...?' என்றார் சட்டென்று..

அவருடைய கேள்வியை சிறிதும் எதிர்பாராமல் அமர்ந்திருந்த பூர்ணிமா திடுக்கிட்டு, 'என்னையா அங்கிள்?' என்றாள்... 'நா இன்னைக்கி சும்மா ஒரு அப்சர்வராத்தான் வந்தேன்..'

நாடார் குழப்பத்துடன் சோமசுந்தரத்தைப் பார்க்க பூர்ணிமாக உதடுகளைக் கடித்தவாறு, 'ஒரு... ஒரு பார்வையாளராத்தான் வந்தேன் அங்கிள்' என்றாள் ஒரு அசட்டு புன்னகையுடன்...

நாடார் சிரித்தார். 'இந்த காலத்து புள்ள... சுத்தமா தமிழ்ல பேசறது கஸ்டமாத்தான் இருக்கும்.. நம்ம ராசியும் இப்படித்தான்...' பிறகு சீரியசாக, 'இல்லம்மா நீங்களும் இப்பவே மெம்பர்னு நினைச்சிக்கிட்டு சொல்லுங்க... ஒங்கப்பா சொல்றாப்பல செஞ்சிருவமா?' என்றார்.

பூர்ணிமா ஒரு நிமிடம் யோசித்தாள். இதுதான் நாம் எடுக்கப்போகும் முதல் முடிவு.. இதில் குழப்பமிருக்கலாகாது. தன்னுடைய தந்தை சொல்வதிலிருந்த நியாயம் புரிந்தது அவளுக்கு... எந்த ஒரு சூழலிலும் ஒரு நிறுவனத்தின் இயக்குனர் குழு அதனுடைய தினசரி நடவடிக்கைகளில் தலையிடலாகாது என்பதை பல மேனேஜ்மெண்ட் புத்தகங்களில் வாசித்திருக்கிறாள். தன்னுடைய மருத்துவமனையின் அன்றாட அலுவல்களிலும்
அவளோ அவளுடைய தந்தையோ ஒரு இயக்குனர் என்ற முறையில் தலையிட்டதில்லை... அததற்கு அதிகாரிகள் அமைத்திருந்த சிறு சிறு குழுக்களே அவற்றை மேற்பார்வையிடுவது வழக்கம்... அவர்களால் தீர்க்க முடியாத விஷயங்கள் மட்டுமே இயக்குனர் என்ற முறையில் அவளிடம் வரும்.. அப்போதும் தன்னிச்சையாக முடிவெடுக்காமல் இயக்குனர் குழுவில் விவாதித்தே எந்த முடிவையும் எடுப்பது வழக்கம்... ஆகவே வங்கியின்
விஷயத்திலும் ஒரு அதிகாரியின் மீது நடவடிக்கை எடுப்பதைப்பற்றி வங்கியின் இயக்குனர் குழு முடிவெடுப்பது சரியல்ல என்ற ரீதியில் தன் தந்தை கூறியதிலிருந்த நியாயத்தை உணர்ந்தாள். 'அப்பா சொன்னதுக்காக சொல்லல அங்கிள்... ஆனா சுந்தரலிங்கம் சார் மேல ஆக்ஷன் எடுக்கற பொறுப்ப நாம எடுத்துக்க வேணாம்னுதான் தோனுது..'

'ச்சரியா சொன்னம்மா... நாந்தாம் கொஞ்சம் அவசரப்பட்டுட்டேன்... கடன் குடுக்கறது பேங்கு... அத அடைக்கறதுல கொஞ்சம் முன்ன பின்ன ஆவத்தான் ச்செய்யும்.. அதுக்காக ஆள வச்சி அடிக்கறதுங்கறதல்லாம் சரிங்கறாப்பல பேசினதத்தான் என்னால தாங்கிக்க முடியலம்மா... அதான் சட்டுன்னு கோவம் வந்துருச்சி...' என்ற நாடார் சோமசுந்தரத்தைப் பார்த்தார். 'டாக்டரே... ஒம்ம பொண்ண நீரு போர்ட்ல போடலாம்னு சொன்னப்போ எனக்கு கொஞ்சம் தயக்கமாத்தான்யா இருந்திச்சி... சின்ன பொண்ணாச்சேன்னு யோசிச்சேன்... ஆனா ஏற்கனவே ஒங்க ஹாஸ்ப்பிடல் போர்ட்ல இருந்துருக்கில்ல...அதான் கரெக்டா சொல்லிருச்சி... ச்சரிய்யா... அப்படியே செஞ்சிருவம்.. இப்ப நாம வந்த வேலைய பாப்பம்... என்ன செட்டியாரே...?' அவர் முடிப்பதற்குள் தலையை பலமாக ஆட்டிய செட்டியாரைப் பார்த்து சிரித்தார் நாடார். 'நீர் வேறய்யா... நம்ம தோஸ்த்துங்கறதுக்காக சொல்றீரா..இல்ல...'

'இல்ல நாடார். டாக்டரோட டாட்டர் சொன்னதுலயும் நியாயம் இருக்கே...' தன் ஆங்கில புலமையை மறைமுகமாக காட்ட முயன்ற செட்டியாரைப் பார்த்து கண்ணடித்தார் நாடார்... 'டாக்டரோட டாட்டர்... அதாவது டாக்டரோட மகள்.. சரிதானய்யா... ஒமக்கும் இங்க்லீஷ் நல்லாவே வருதுய்யா...ஜமாய்ங்க..' என்றவாறு கூட்டத்தை சம்பிரதாயமாக துவக்கி வைத்து 'எனக்கென்னமோ சேதுமாதவன சேர்மன் சேர்ல ஒக்கார வச்சா
சரிவராதுன்னு தோனுதுய்யா...' என்று துவக்கி வைக்க விவாதம் சூடுபிடித்தது...

மருத்துவமனை இயக்குனர் குழுவிலிருந்த நகரத்தின் மிக உயர்ந்த படிப்பும் அந்தஸ்த்தும் கொண்ட அங்கத்தினர்களுடன் விவாதித்து பழகிப்போயிருந்த தன் தந்தை கதர் சட்டை வேட்டியுடன் மிக எளிமையான கோலத்திலிருந்த நாடார் மற்றும் செட்டியாருடன் அவர்களுடைய லெவலுக்கு இறங்கிவந்து விவாதிப்பதை ஒரு புன்னகையுடன் அமர்ந்து கேட்கலானாள் பூர்ணிமா...

************

2.5.07

சூரியன் 196

ஃபிலிப் சுந்தரம் அலுவலகம் சென்றடைந்ததுமே தன்னுடைய காரியதரிசி ராஜியை அழைத்தார்.

'இன்னைக்கி ஈவ்னிங் நாலு மணிக்கு நம்ம மீட்டிங் ஹால்ல ஒரு கண்டோலன்ஸ் மீட்டிங்குக்கு ஏற்பாடு பண்ணுங்க ராஜி. மிஸ்டர். மாணிக்கவேலோட வய்ஃபும் ஃபாதரும் அப்புறம் அவங்க டாட்டர் மிஸ் கமலியோட மரணத்துக்கு அஞ்சலிக்காக இந்த கூட்டம்னு ஒரு டி.ஓ. லட்டர் அடிச்சி கொண்டு வாங்க. Whoever wants to attend the funerals can go after the meeting அப்படீன்னு ஒரு ஜெனரல் பர்மிஷனையும் லாஸ்ட்ல சேத்துருங்க.' என்றார். 'Yes Sir.' என்றவாறு ராஜி வாசலை நோக்கி நடக்க, 'சுந்தரலிங்கம் சார் கேபின்ல இருக்காரான்னு பாருங்க. If he is there check up with his secretary if I could come straightaway.' என்றார்.

'Yes Sir.'

ராஜி வெளியேறவும் அவருடைய பிரத்தியேக தொலைபேசி சிணுங்கவும் சரியாயிருந்தது. 'Philip here.' என்றார்.

எதிர்முனையிலிருந்து வந்த செய்தி அவரை அதிர்ச்சியடைய செய்தது. 'என்ன சுபோத் சொல்றீங்க? Are you sure?'

'Yes Sir. I just got the information from the Secretary.'

'Where is Mr.Murali now?'

'He has admitted himself to the ---------- hospital Sir. I am told that he is still in the ICU.' என்ற சுபோத் ஏதோ சொல்லவந்து தயங்குவது தெரிந்தது.

'என்ன, சொல்லுங்க' என்றார். 'whatever it is..'

'சார் நம்ம --------------- ஸ்டாஃப் யூனியன் ஆஃபீஸ் முன்னால நம்ம ஸ்டாஃப் மெம்பர்ஸ் டெமோ பண்ணி போலீஸ் வர்ற அளவுக்கு போயிருச்சி சார்.'

ஃபிலிப் சுந்தரத்திற்கு அவருடைய செவிகளையே நம்பமுடியவில்லை. அவருக்கு தெரிந்து அவருடைய வங்கியில் இதுவரை ஊழியர்களுடைய போராட்டமோ, மறியலோ பெரிதாக நடந்ததில்லை. அதுவும் தொழிற்சங்க ஊழியர் தலைவரை ஒருவர் ஆள் வைத்து அடித்து அதனைத் தொடர்ந்து தொழிலாளர்களுடைய சாலை மறியல்... காவல்துறையினர் வந்து தலையிடும் அளவுக்கு!

மாதவன் வந்து பதவியேற்றதிலிருந்து கடந்த ஒருவார காலத்தில்தான் என்னவெல்லாம் நடந்து முடிந்திருக்கிறது. நம்பமுடியவில்லை அவரால்....

'சார் இன்னொரு விஷயம்.' சுபோத் எதிர்முனையிலிருந்து மீண்டும் தயங்குவது தெர்ந்தது.

'Is there anything else Subodh?'

'Yes Sir...'

'Then go ahead...' என்றார் சலனமில்லாமல். இதற்கு மேல் என்ன நடக்க முடியும்?

'The Union VP has lodged a police complaint against our ED Sir.....' மேலே தொடர முடியாமல் சுபோத் தயங்க ஃபிலிப் அதிர்ச்சியடைந்தார்.

'Is it? But why...? How could he..'

'தெரியல சார். I just received a phone call from one of my friends who was in the gathering... I don't have the details... If you want I'll get it.'

'Please do that.' என்றவர் தொடர்ந்து, 'Where is our ED? In the Office?' என்றார்.

'No Sir.. he hasn't come in yet.'

'OK.. Please find out the details of the complaint loged against him and let me know... make it fast.'

எதிர்முனையில் இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டும் சில நொடிகள் ஒலிவாங்கியை கையிலேயே வைத்திருந்த ஃபிலிப் அவருடைய இண்டர்காம் ஒலிப்பதை உணர்ந்து கையிலிருந்த ஒலிவாங்கியை வைத்துவிட்டு இண்டர்காமை எடுத்தார்.

'CGM is in his cabin Sir... his PA says he is free.' என்றார் அவருடைய காரியதரிசி ராஜி. 'நீங்க வரீங்கன்னு சொல்லட்டுமா சார்?'

'Yes.. I am going...' என்ற ஃபிலிப் உடனே எழுந்து அறையை விட்டு வெளியேறினா. ராஜியின் இருக்கையை கடக்கும்போது, 'If Subodh called divert the call to CGM's cabin.. I'll be there for another ten to fifteen minutes...' என்று கூறிவிட்டு ஆங்காங்கே ஊழியர்களும் கடைநிலை அதிகாரிகளும் சிறு, சிறு குழுவாக தங்களுக்குள் விவாதிக்கொண்டு நிற்பதை கவனியாதவர்போல் சுந்தரலிங்கத்தின் அறையை நோக்கி நடந்தார். அவர் நினைத்திருந்ததைவிடவும் அன்றைய தினம் வில்லங்கம் நிறைந்ததாகவே இருக்கும் என்று தோன்றியது.

*********
நந்தக்குமார் மருத்துவமனையை அடைந்தபோது வாசலைவிட்டு சற்று தள்ளி காவல்துறையினரின் வாகனம் நிற்பது தெரிந்தது. அதனருகில் எஸ்.ஐ. போன்ற தோரணையுடன் இருவர் நிற்பதும் அவர்களிடமிருந்து சற்று ஒதுங்கி சில காவலர்கள் நிற்பதும் தெரிந்தது. அவர்களிடமிருந்து சற்று தொலைவிலேயே ஆட்டோவை கட் பண்ணிவிட்டு இறங்கியவன் உள்ளே நுழைவதா வேண்டாமா என்ற குழப்பத்தில் நின்றான்.

பிறகு வந்ததுதான் வந்தோம் உள்ளே சென்று பார்த்துவிட்டு போய்விடலாம் என்று நினைத்தவாறு மருத்துவமனை வாசலை நோக்கி மெள்ள நகர்ந்தான். அவன் உள்ளே நுழையவும் அவனை உரசிக்கொண்டு ஒரு வாகனம் வந்து நிற்கவும் சரியாக இருந்தது. அதிலிருந்து சற்றுமுன் ஊழியர் சங்க அலுவலகத்திற்கு முன்பு அவன் சந்தித்த சங்க துணைத் தலைவரும் வேறு சிலரும் இறங்குவதைப் பார்த்தான். 'ஹலோ சார்.' என்றான் துணைத் தலைவர் ஜேக்கப்பைப் பார்த்து. அவரும் கேரள மாநிலத்தைச் சார்ந்தவர் என்பது அவனுக்கு தெரியும். நந்தக்குமாரை அவருக்கும் நன்றாக தெரியும் என்றாலும் அவன் அதிகாரி என்பதால் முரளியை பழைய நண்பன் என்ற முறையில் சந்திக்க வந்திருக்கலாம் என்று நினைத்து வெறுமனே பதிலுக்கு ஹலோ என்று கூறிவிட்டு தன் சகாக்களுடன் முன்னே நடந்தார். அவர்கள் முன்னே செல்ல சற்று நேரம் கழித்து நந்து அவர்களை பின் தொடர்ந்தான்.

மருத்துவமனை லாபியில் நுழைந்ததுமே அந்த சிறிய கூட்டத்தை கவனித்துவிட்ட காவல்துறை அதிகாரிகளுள் ஒருவர் அவர்களை நோக்கி வந்தார். 'சார் நீங்க மிஸ்டர் முரளியைப் பாக்க வந்திருந்தீங்கன்னா.. சாரி.. இப்ப அவர பாக்கறதுக்கு பர்மிட் பண்ண முடியாது. He is still in ICU. அடி பலமா படலைன்னாலும் டாக்டர் அவர் இன்னும் நார்மலுக்கு வரலைன்னு சொல்றார். அதனால....'

ஜேக்கப்புடன் வந்திருந்தவர்களுள் ஒருவர் கோபத்துடன் இடைமறிக்க அவர் கையை உயர்த்தி, 'பேசாம இருங்க... நா பேசிக்கறேன்.' என்று கட்டுப்படுத்தினார். பிறகு, 'சார்... அடி பலமா இல்லேங்கறீங்க. அப்புறம் எதுக்கு சார் ICU ல வச்சிருக்காங்க..?' என்றார் சற்று கோபத்துடன்.

'சார்... டாக்டர்ஸ் எங்களையே இன்னும் அவர பாக்க விடல.. அவர் கான்ஷியஸ்ல இல்லேன்னு அவங்க சொல்றப்போ எங்கள என்ன பண்ண சொல்றீங்க?'

ஜேக்கப் திரும்பி தன் சகாக்களைப் பார்த்தார். 'என்ன பண்ணலாம் சொல்லுங்க. போலீசே இன்னும் பாக்கலைன்னா நாம பாக்கணும்னு அடம்புடிச்சா பிரச்சினைதான் வரும்... அதனால...'

சகாக்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர். பிறகு அதிலொருத்தர், 'சார் நாம குடுத்த கம்ப்ளைண்ட் என்னாச்சின்னு கேளுங்க. இவர்தான ஸ்டேஷன்ல வந்து குடுங்கன்னு சொன்னார்?' என்றார் உரத்த குரலில்.

ஜேக்கப் திரும்பி அதிகாரியைப் பார்த்தார்.

'சார்... நீங்க குடுத்த கம்ப்ளைண்ட்ட வச்சி மட்டும் ஆக்ஷன் எடுக்க முடியாத சூழ்நிலையில நாங்க இருக்கோம்.'

'எதுக்கு சார்? அப்படியென்ன சூழ்நிலை. நாங்கதான் எங்க ஈ.டி சேதுமாதவன்தான் இதுக்கு காரணம்னு க்ளியரா சொல்லியிருக்கோம்லே?' என்றார் சகாக்களுள் ஒருவர் சூடாக.

எஸ்.ஐ. அவரை முறைத்தார். 'சரி.. அப்போ பாபு சுரேஷ்ங்கறது யாரு?'

ஜேக்கப் அதிர்ச்சியடைந்து தன் சகாக்களைப் பார்த்தார் பிறகு எஸ்.ஐயிடம், 'என்ன சார் சொல்றீங்க? அவர் பேர யார் ஒங்கக் கிட்ட சொன்னா?'

'கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னால எங்களுக்கு ஒரு போன் வந்துது. ஒங்க பேங்க்லருந்துதான் பேசறோம்னு சொன்னார். அதுல போன சனிக்கிழமை ஒங்க மவுண்ட்ரோட் ப்ராஞ்ச் மேனேஜர் பாபு சுரேஷ அடிபட்டுருக்கறவரும் அவரோட யூனியன் ஆளுங்களும் போயி கேரோ பண்ணாங்களாமே. அதுக்காக அவர்தான் இவர ஆள வச்சி அடிச்சிருக்கலாம்னு சொன்னார். இதுக்கு என்ன சொல்றீங்க?'

ஜேக்கப் திரும்பி தன் சகாக்களைப் பார்த்தார். அவர் சென்ற சனிக்கிழமை ஊரில் இல்லை. 'என்னய்யா? சார் சொல்றது உண்மையா?'

'ஆமாம் தலைவரே.. நம்ம சப்ஸ்டாஃப் ஒருத்தர் போன மாசம் ட்ரெய்ன்ல அடிபட்டு செத்ததுக்கு அந்தாள்தான் காரணம்னு போய் கேரோ பண்ணோம்.' என்றார் சகாக்களுள் ஒருவர். 'ஆனா அவர் இப்படி செஞ்சிருக்க மாட்டார் சார்.'

எஸ்.ஐ குறுக்கிட்டு, 'எப்படீங்க சொல்றீங்க? அவர ஏறக்குறைய ரெண்டு மணி நேரமா கேரோ செஞ்சிருக்கீங்க. மன்னிப்பு லெட்டர் எழுதித் தரலன்னா விடமாட்டோம்னு மெரட்டியிருக்கீங்க. அவரும் ஒங்கள வைக்கற எடத்துல வைக்கறேன்னு வார்ன் பண்ணிருக்காரு. அவர் ஏன் இத செஞ்சிருக்கக் கூடாது?'

'இருக்கலாம் சார். ஒங்களுக்கு சந்தேகம் வர்றதுல தப்பில்லை... ஆனா எங்க ஈ.டி. முரளிய அடிக்கறதுக்கு ஆள் ஏற்பாடு செஞ்சிருக்கறதா அவர் ஏற்பாடு பண்ண ஆளே இவர்கிட்ட வந்து சொன்னதா முரளி இவங்கக் கிட்ட சொல்லியிருக்காரே.' என்றார் ஜேக்கப்.

சற்று தள்ளி நின்றிருந்த நந்தக்குமாருக்கும் தன்னிடம் முந்தைய நாள் முரளி சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. ஆனாலும் நளினியின் முகம் நினைவுக்கு வர மெளனமாக நடப்பதை பார்த்துக்கொண்டு நின்றிருந்தான். 'நந்து நாம எதுக்கு வந்தமோ அத மட்டும் பார்ப்போம். முரளி ஒங்களுக்கு ஃப்ரெண்டாருக்கலாம். ஆனா அவனெ நிறைய பேருக்கு பிடிக்காதுங்கறது நமக்கு தெரியும். நீங்க அவனெ பாக்க போறதே எனக்கு புடிக்கலை. இருந்தாலும் வேற வழியில்லாம பொறுத்துக்கிட்டிருக்கேன்.' முரளியை அடிக்க சேதுமாதவன் ஏற்பாடு செய்திருந்ததாக தன்னிடம் அவன் கூறியதை நளினியிடம் கூறியபோது தனக்கு விழுந்த அர்ச்சனை அவனுக்கு அப்போது நினைவுக்கு வந்தது.

'அதனால மிஸ்டர் முரளியா நினைவுக்கு வந்து இன்னார் மேல தனக்கு சந்தேகம் இருக்குன்னு சொன்னப்புறம்தான் எங்களால ஆக்ஷன் எடுக்க முடியும். இன்னும் ஒரு மணி நேரம் கழிச்சி நீங்க அவர்கிட்ட விசாரனை பண்லாம்னு டாக்டர்ஸ் சொல்றாங்க. அதுவரைக்கும் வேற யாரையும் அவர சந்திக்க பர்மிட் பண்ண முடியாது... அதனால நீங்க வெளியில வெய்ட் பண்ணுங்க. இது ஹாஸ்ப்பிடல்... ஒங்க கோபதாபத்த காட்டறதுக்கு இது இல்ல இடம்... ப்ளீஸ்...' என்றவாறு அவர் வாயிலை நோக்கி கைகாட்ட ஜேக்கப் தன் சகாக்களை கண்சாடைக் காட்டி வெளியே அழைத்துச் சென்றார்.

நந்தக்குமார் அவர்களுக்கும் தனக்கும் சம்பந்தமில்லாததுபோல் விலகி லாபியில் கிடந்த இருக்கைகள் ஒன்றில் அமர்ந்தான்.

தொடரும்...