நாளை நமதே - 11

'Your parents have not come with you?'

எதுக்கு வரணும் என்ற கேள்வி மனதுக்குள் எழுந்தாலும் பணிவுடன் பதிலளித்தாள் ப்ரியா. 'No Madam... I am staying with my Mother. She is not in station.'

அவளுடைய பதிலில் திருப்தியடையாமல் சந்தேகத்துடன் அவளைப் பார்த்தார் சென்னை எத்திராஜ் பெண்கள் கல்லூரி முதல்வர். 'Your father?'

ப்ரியாவுக்கு எரிச்சல் மண்டிக்கொண்டு வந்தது. தளபதியில் ரஜினி ஓ! நீ அப்பன், ஆத்தா இல்லாதவனா என்றதும் கொடுப்பாரே அந்த மாதிரி கொடுத்தா என்ன என்று நினைத்தாள். 'He is not with us Mam..'

'What do you mean by that?'

'My parents are divorced Mam...'

சட்டென்று நிமிர்ந்து பார்த்த முதல்வரின் கண்களில் இரக்கம் லேசாக எட்டிப் பார்ப்பதை உணர்ந்தாள் ப்ரியா... யாருக்கு வேணும் ஒங்க இரக்கம்? என்னோட மார்க்குக்குத்தான இங்க சீட் குடுப்பீங்க... பி.சி., எம்.பி.சி மாதிரி டைவேர்ஸ்டு பேரண்ட்சோட சில்ரன்னா ப்ரையாரிட்டி ஏதாச்சும் இருக்கா என்ன? எல்லாம் ஹிப்பாக்ரசி...

'Could you tell me why you choose to join BCA when your high marks in the plus two could easily get you an engineering seat ..... எஞ்சினீயரிங் சீட் கிடைச்சிருச்சின்னா இத விட்டுட்டு போக மாட்டீங்கன்னு என்ன நிச்சயம்?'

ச்சை... எதுக்கு இந்த கேள்வியெல்லாம்... அந்தாள் பணத்துல எஞ்சினியரீங்கும் வேணாம்.. ஒரு மண்ணும் வேணாம்னுதான அம்மாவுக்கு கூட தெரியாம இங்க வந்து நிக்கேன்? முதல்லயே இந்த அப்ளிகேஷன அனுப்பிவச்சதும் இதுக்குத்தான? 'No madam... நிச்சயமா போக மாட்டேன்... நீங்க நம்பலாம்.'

அப்போதும் திருப்தியடையாமல் சில நிமிடங்கள் தன்னையே பார்த்தவாறு அமர்ந்திருந்த கல்லூரி முதல்வரைப் பார்த்தாள் ப்ரியா... மனதுக்குள் முடியாதுன்னு சொல்லிரக் கூடாதே.. அட்மிஷன் வாங்கிட்டு ஃபீசையும் கட்டிட்டுத்தான் அம்மாட்ட சொல்லணும்... இல்லன்னா தடுத்துறுவா... அட்மிஷன் ஆனதும்... இங்கயே ஹாஸ்ட்டல்ல இடம் கிடைக்குமான்னு பாக்கணும்... போறும் இந்த லைஃப்... எனக்காத்தான் அம்மா இப்படியொரு ஷேம்லெஸ் லைஃப லீட் பண்றான்னா... அது நமக்கு வேணாம்...

'ஓக்கே...' என்றவாறு 'Admitted' என்ற ரப்பர் ஸ்டாம்ப்பை அவளுடைய அட்மிஷன் விண்ணப்பத்தில் அழுத்தி அதை அவளிடம் திருப்பித் தந்த கல்லூரி முதல்வர் 'ஆல் தி பெஸ்ட் ப்ரியா..' என்றார் புன்னகையுடன். 'இத அடுத்த ப்ளாக்குலருக்கற கவுண்டர்ல குடுத்தேன்னா எவ்வளவு கட்டணும்னு சொல்வாங்க... இன்னைக்கே வேணும்னா கட்டிரலாம்.. இல்லன்னா பிஃபோர் திஸ் சாட்டர்டே... மண்டேய்லருந்து க்ளாசஸ் ஸ்டார்ட்டாயிரும்... காலேஜ் பஸ்சுல வரணும்னா அதயும் அங்கயே சொல்லிரும்மா... ஆல் தி பெஸ்ட் once again..'

ப்ரியா வலுவில் வரவழைத்த புன்னகையுடன் நன்றியை தெரிவித்துவிட்டு வெளியேறி பணம் செலுத்தும் கவுண்டரை தேடிக்கொண்டு சென்றாள். கவுண்டருக்கு முன் நின்ற நீண்ட வரிசையைப் பார்த்ததுமே எப்படியும் ஒரு மணி நேரம் ஆகும் என்று நினைத்தாள்.... தலைவிதியை நொந்துக்கொண்டு வரிசையில் இறுதி ஆளாக சென்று நின்றாள்..

முந்தைய நாள் மாலையில் தன் தாயுடன் நடந்த வாக்குவாதம் அவள் கண் முன் விரிந்தது...

காலையிலிருந்து அண்ணா பல்கலைக்கழக வளாகத்தில் கால் கடுக்க நின்று வாங்கி வந்த விண்ணப்ப படிவத்திலிருந்த அட்மிஷன் நியதிகள் அவளை மிகவும் சோர்வடையச் செய்திருந்தன...

அத்துடன் மாலையில் வெகு நேரம் கழித்து வந்த மாலதி, 'ப்ரியா, அட்மிஷன் ஃபார்ம வாங்கிண்டு வந்துட்டியா...' என்றபோது பதிலளிக்க விருப்பமில்லாமல் அமர்ந்திருந்தாள்...

'ஏன் டல்லாருக்கே? வாங்கினியா இல்லையா?'

ப்ரியா எரிச்சலுடன் தன் தாயைப் பார்த்தாள். 'ஆமா வாங்கினேன்.. அதுக்கு என்ன இப்போ?'

மாலதி வியப்புடன், 'இப்ப என்ன கேட்டுட்டேன்னு இப்பிடி எரிஞ்சி விழறே?' என்றவாறு கையை நீட்டினாள். 'எங்க வச்சிருக்கே... குடு என்னல்லாம் பேப்பர்ஸ் ரெடி பண்ணணும்னு பாக்கலாம்.'

ப்ரியா சட்டென்று எழுந்து நின்றாள். 'நேக்கு தலைய வலிக்கறது... நா தூங்க போறேன்...' என்றவாறு தன்னுடைய படுக்கை அறையை நோக்கி நகர்ந்தாள்...

இதை சற்றும் எதிர்பாராத மாலதி எழுந்து அவள் பின்னே சென்றாள்... 'ஏய்... ப்ரியா, என்னாச்சி? ஏன் இப்படி பிஹேவ் பண்றே? நா அப்ளிகேஷன் ஃபார்ம காட்டுன்னுதான கேட்டேன்....?'

ப்ரியா தன் தோளிலிருந்த மாலதியின் கைகளை தட்டிவிட்டாள்... 'எதுக்கு? படிச்சி என்ன செய்யப் போறே? ஒன்னும் வேணாம்... எனக்கு சீட் கிடைக்கப் போறதில்ல... எதுக்கு வீணா... நா ஏதாச்சும் ஆர்ட்ஸ் காலேஜ்ல சேந்துக்கறேன்...'

'என்னடி சொல்றே? ஏன் சீட் கிடைக்காது... எப்படியும் கவுன்சிலிங்க்கு இன்வைட் பண்ணித்தான ஆவணும்?'

'ஆமா... இன்விட்டேஷன் வந்துட்டா மட்டும் சீட் கிடைச்சிருமாக்கும்... அப்படியே கிடைச்சாலும் ஏதாச்சும் டுபாக்கூர் காலேஜ்ல கிடைக்கும்... யாருக்கு வேணும்? கிடைச்சா அண்ணாவுல கிடைக்கணும்... இல்லையா மெட்றாஸ்லருக்கற ஏதாச்சும் அசோசியேட் காலேஜஸ்ல... இதல்லாத்தையும் விட்டுட்டு வேற எதுலயும் படிக்க மாட்டேன்... இப்பவே சொல்லிட்டேன்...'

மாலதி தன் மகளுடைய தோள்களைப் பற்றி மீண்டும் சோபாவில் அமர்த்தினாள்... 'சரிடி...கவர்ன்மெண்ட் காலேஜஸ்லயே சேர்ந்துரலாம்.. கவலைப்படாதே... எல்லாத்தையும் அங்கிள் கிட்ட சொல்லிருக்கேன்.. அவர் பார்த்துப்பார்...'

'எப்படீம்மா இவ்வளவு கன்ஃபர்ம்டா சொல்றே... செத்த இரு... சீட் அலாக்கேஷன் க்ரைட்டீரியாவ கொண்டு வந்து காட்டறேன்... அப்புறமா சொல்லு...' என்றவாறு எழுந்து தன்னுடைய அறையிலிருந்த பல்கலைக்கழகத்தின் படிவத்தைக் கொண்டு வந்து தன் தாயிடம் நீட்டினாள். 'இங்க பார் என்ன போட்டுருக்கான்னு...நமக்கெல்லாம் ஓப்பன் கேட்டகரியிலதான் கிடைக்கும்.. ஆனா பிசி, எம்பிசி ஆளுங்களும் இந்த கேட்டகரியில வந்து காம்ப்பீட் பண்ணுவாளாம்.. அவாளுக்குன்னு சீட்டுங்க வேற இருக்கு... அதுல கெடைக்கலன்னு வச்சிக்கோயேன்... ஓப்பன்லயும் வந்து நிப்பாளாம்.. என்ன அக்கிரமம் பாரு.. இத படிச்சுட்டு அழுகையே வந்துருச்சி... நீ என்னடான்னா....'

மாலதி பதிலளிக்காமல் விண்ணப்பத்தில் ப்ரியா சிவப்பு பென்சிலால் கோடிட்டு வைத்திருந்த பகுதியைப் படித்தாள்... அவளுக்கும் எரிச்சல் ஏற்பட்டது. எதுக்கு இவா இப்படியெல்லாம் அக்கிரம் பண்றா? ப்ராமணாளா பொறந்ததுதான் இவ செஞ்ச குத்தமா? எப்படியெல்லாம் படிச்சா? இப்ப என்ன பண்ணலாம்... பாஸ்கர் கிட்ட சொன்னா ஏதாச்சும் நடக்குமா? 'அதல்லாம் கவுன்சிலிங் போறப் பசங்க கவலைப்பட வேண்டியது... நமக்கெதுக்கு அதெல்லாம்.. குடுக்க வேண்டியது குடுத்தா மேனேஜ்மெண்ட் கோட்டாவுல கிடைச்சிட்டுப் போறது...மாலதி ப்ரியாவ பேசாம ஜாலியா இருக்கச் சொல்லு... வேணும்னா மூனு பேருமா சேந்து ஒரு ஊட்டி டூர் அடிச்சிட்டு வருவோம்... கேட்டுச் சொல்லு...'

பாஸ்கருக்கு கொஞ்ச நாளாகவே தளதளவென்று வளர்ந்து நிற்கும் ப்ரியா மீது ஒரு கண் இருந்ததை அவ்வப்போது கவனித்திருக்கிறாள் மாலதி. படவா ராஸ்கல், ஒனக்கு நானே ஜாஸ்தி இதுல ப்ரியாவ கேக்குதா என்று நினைத்துக்கொள்வாள்...இருந்தும் அவனை விட்டுவிட முடியாத சூழல்... இன்னும் ஒரு ரெண்டே வருசம்... ப்ரியாவ காலேஜ்ல சேத்து ரெண்டு வருசத்துக்கு ஃபீச கட்டிட்டா போறும்... அதுக்கப்புறம் சமாளிச்சிக்கலாம்... ஆனா இவ ஏதும் ஏடாகூடமா செய்யாம இருக்கணுமே...

'என்னம்மா... ஷாக்காருக்கா?' என்ற மகளைப் பார்த்தாள்...

'கவுன்சிலிங்குக்கு இன்விட்டேஷன் வரட்டும் ப்ரியா, பாக்கலாம்...இல்லன்னா இருக்கவே இருக்கு மேனேஜ்மெண்ட் கோட்டா...'

ப்ரியா எரிச்சலுடன் தன் தாயைப் பார்த்தாள். 'ஏம்மா யோசிச்சித்தான் பேசறியா? மேனேஜ்மெண்ட் கோட்டாவுல கொறஞ்சது அஞ்சி லட்சம் கேப்பானாம்.. என் ஃப்ரெண்டோட அண்ணா போன வருசம்தான் சேந்தான்... காலேஜும் யூஸ்லெஸ்சாம்..'

'அத நா பாத்துக்கறேன் ப்ரியா... நீ ஏன் ஒர்றி பண்றே?'

ப்ரியா கேலியுடன் புன்னகைத்தவாறு எழுந்து நின்றாள்... 'நீ என்ன சொல்ல வரேன்னு புரியுதும்மா.... But I don't need his charity... நேக்கு அப்படியொரு படிப்பு தேவையில்லை.... சொல்லிட்டேன்... காலைலருந்து க்யூவுல நின்னதுல மண்டைய பொளக்கறது... படுக்கப் போறேன்... என்னைய டிஸ்டர்ப் பண்ணாத.'

*****

'மிஸ் ஒங்க அப்ளிகேஷன குடுங்கன்னு சொன்னேனே காதுல விழலையா? ஒங்க பின்னால எவ்வளவு பேர் நிக்காங்க பாருங்க.. டிலே பண்ணாம மேடம் குடுத்த அப்ளிகேஷன குடுங்க..'

முந்தைய நாள் நினைவுகளில் மூழ்கியிருந்த ப்ரியா திடுக்கிட்டு எரிச்சலுடன் தன்னை முறைத்தவாறு அமர்ந்திருந்த குமாஸ்தாவைப் பார்த்தாள். 'I am sorry... இதோ.' என்றவாறு தன் கையிலிருந்த விண்ணப்பப் படிவத்தை நீட்டினாள்..

தொடரும்..